2η μέρα «Εορτίων 2025» Ι.Ν. Αγίου Ελευθερίου οδ. Αχαρνών

Τὸ ἀπόγευμα στὶς 6:00 ἐτελέσθη Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30 Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ὅσιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη.

Στὶς 7:00μ.μ. ἡ Ὁσιωτάτη Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγ. Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη Μοναχή, ὁμίλησε μὲ θέμα: «Σταχυολογήματα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου».

Ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, καλωσορίζοντας τὴν Γερόντισσα, εὐχαρίστησε ἐν πρώτοις τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ τὸν Β΄, μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ ὁποίου ἐπιτελοῦνται ἐφέτος τὰ 7α ΕΟΡΤΙΑ πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου καὶ τῆς μητρός του Ἀνθίας.

Τὴν αὐλαία τῶν ὁμιλιῶν ἀνοίγει σήμερα ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀνέφερε ὁ π. Θεμιστοκλῆς, καὶ ἀπευθυνόμενος στὴν Γερόντισσα εὐχαρίστησε ἐν τῷ προσώπῳ της τὸν Μητροπολίτη Χαλκίδος, Ἱστιαίας καὶ Βορείων Σποράδων κ. Χρυσόστομον Β΄, ποὺ ἔδωσε τὴν ἄδεια στὴν Γερόντισσα νὰ εἶναι σήμερα κοντά μας.

Μὲ τὸ ἀφιέρωμα στὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, ἐπισημαίνει ὁ π. Θεμιστοκλῆς, κλείνει ἡ τριλογία τῶν τριῶν δυνατῶν προσωπικοτήτων τοῦ χρυσοῦ αἰώνα τῆς Ἐκκλησίας, μιᾶς καὶ τὰ δύο προηγούμενα χρόνια τὰ ἀφιερώσαμε στὸν Μέγα Βασίλειο καὶ στὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο.

Ἀκολούθως ἔδωσε τὸν λόγο στὴν Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη, ἡ ὁποία, ἀφοῦ εὐχαρίστησε γιὰ τὴν πρόσκληση, ξεκίνησε τὴν ὁμιλία της ὑπογραμμίζοντας ὅτι ἡ ὁμιλία γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο εἶναι δύσκολο ἐγχείρημα, γιατὶ ὁ Ἅγιος εἶναι πολὺ μεγάλη καὶ πολυσχιδὴς προσωπικότητα.

Εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς ποὺ ἡ Ἐκκλησία ὀνόμασε θεολόγους: ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος καὶ ὁ Συμεὼν ὁ νέος θεολόγος.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἐκτὸς ἀπὸ τὸ θεολογικό του ἔργο ἔγραψε καὶ πολλὰ ποιήματα, μάλιστα οἱ Δυτικοὶ τὸν ὀνομάζουν «ὁ ποιητὴς Ἅγιος».

Στὴν συνέχεια ἡ Γερόντισσα ἀνέγνωσε σὲ μετάφραση ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ποιητικὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὸ κεφάλαιο ποὺ ἀναφέρεται στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ ἀρχίζει μὲ ἕνα ποίημα ποὺ ἀναφέρεται στὴν μετάνοια.

Σχολιάζοντας τὸ ποίημα ἡ Γερόντισσα καὶ ἀνιχνεύοντας μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὴν σκέψη τοῦ Ἁγίου παρατηρεῖ ὅτι ἡ πνευματικὴ ζωὴ ποὺ συμφωνεῖ μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Εἶναι ἕνας καθημερινὸς ἀγώνας γιὰ νὰ ἀγαπήσουμε ἀληθινὰ τὸν Χριστὸ τηρώντας τὶς ἐντολές Του.

Καὶ ὁ Ἅγιος παρακινεῖ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀναλάβουν μὲ προθυμία αὐτὸν τὸν ἀγώνα, στὸν ὁποῖο δὲν χωράει ραθυμία οὔτε σπατάλη χρόνου. Ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι πορεία μετανοίας καὶ καθάρσεως.

Μετανοοῦμε γιὰ ὅσα ἁμαρτήσαμε καὶ ἐργαζόμαστε ἔργα ἄξια τῆς μετανοίας μας: προσευχὴ μὲ καρδιὰ συντετριμμένη, νηστεία, δάκρυα καὶ ἐλεημοσύνη.

Μετὰ τὴν συγχώρεση ποὺ λαμβάνουμε ἀπὸ τὸν Χριστό, ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ μὴν τὸν ξαναλυπήσουμε. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ ἀγώνας μας εἶναι μιὰ διαρκὴς προσπάθεια νὰ ξεριζώσουμε τὸ κακὸ ἀπὸ μέσα μας καὶ νὰ ἀποκτήσουμε ἀρετές.

Στὸν ἀγώνα αὐτὸν ἔχουμε τρεῖς ἀντιπάλους: τὸν διάβολο, ποὺ φθονεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν πολεμᾶ μὲ δόλο.

Ὁ Ἅγιος τονίζει τὸν ὕπουλο τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο μᾶς κερδίζει ὁ διάβολος.

Στὴν ἀρχὴ μᾶς γλυκαίνει μὲ μικρὲς ἁμαρτίες, σὰν ρυάκι πέφτει στὶς καρδιές μας γιὰ νὰ καταλήξει στὴν συνέχεια σὲ μεγάλο χείμαρρο θολερό.

Τὸν κόσμο, ποὺ μᾶς ξεγελᾶ μὲ τὴν ἄνεση, τὴν καλοπέραση καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων.

Ὁ πειρασμὸς μέσα ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις καὶ τὶς αἰσθήσεις αὐτῆς τῆς ζωῆς, λέει ὁ Ἅγιος, σὰν φουρτουνιασμένη θάλασσα μᾶς παρασέρνει καὶ μᾶς στροβιλίζει.

Γι’ αὐτὸ προτρέπει νὰ ἀφιερωθοῦμε εἰλικρινὰ στὸν Θεό, νὰ προσπεράσουμε τὰ ἀσήμαντα καὶ νὰ σπεύσουμε στὴν οὐράνια ζωὴ ἐγκαταλείποντας τὴν γῆ ὅσο βρισκόμαστε ἀκόμα σ’ αὐτήν.

Προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀληθινὴ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι νὰ περιφρονήσουμε ὅλες τῖς ματαιότητες αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Ὁ τρίτος ἀντίπαλος, ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος ποὺ φωλιάζει μέσα μας, ἡ διεφθαρμένη προαίρεσή μας, εἶναι ὁ πιὸ ἰσχυρὸς στὸν πνευματικό μας ἀγώνα.

Γι’ αὐτὸν ὁ Ἅγιος γράφει ὅτι εἶναι ἀντίθετος καὶ πολέμιος πρὸς τὸν νόμο τοῦ πνεύματος καὶ προσπαθεῖ νὰ καταστρέψει ὅ,τι θεϊκὸ ἔβαλε μέσα μας ὁ Θεός.

Γι’αὐτὸ ὁ Ἅγιος συμβουλεύει ἐγκράτεια καὶ χαλιναγώγηση τῶν αἰσθήσεων.

Παράλληλα μὲ τὴν σωματικὴ ἄσκηση ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται καὶ ἐναντίον τῶν λογισμῶν, ποὺ εἴτε προέρχονται ἀπὸ τὸν ἴδιο εἴτε ἀπὸ τὸν διάβολο. Ὁ Ἅγιος λέει: νὰ κρατᾶς ψηλὰ τὴν ψυχή σου, νὰ βρίσκεσαι πάντοτε μὲ τὸν Θεό.

Ἡ πνευματικὴ ζωὴ προϋποθέτει ταπείνωση, ἄσκηση καὶ κόπο. Στὴν ἀρχὴ τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἔχει σημασία ἡ πίστη. Εἶναι ἡ πόρτα ποὺ ἀνοίγει καὶ μᾶς βάζει στὸν δρόμο πρὸς τὴν ἀληθινὴ ζωή.

Μαζὶ μὲ τὴν πίστη μεγάλη ἀξία ἔχει καὶ ἡ ὁμολογία.

Νὰ ὁμολογοῦμε μὲ θάρρος, λέγει ὁ Ἅγιος, τὴν καλὴ παρακαταθήκη τῶν πατέρων μας. Πίστη καὶ ὁμολογία εἶναι ὁ ἀσφαλέστερος δρόμος πρὸς τὴν σωτηρία. Μετὰ τὴν πίστη στὸν Χριστό, εἶναι ἡ ἐλπίδα.

Ὅ,τι καὶ νὰ μᾶς συμβαίνει, νὰ ἔχουμε τὴν ἐλπίδα πὼς μᾶς τὸ στέλνει ὁ Χριστός. Σὲ ὅλες τὶς δυσκολίες νὰ σκεφτόμαστε: «τὸ ἐν στενοῖς φάρμακον, ἡ ἐλπίς.

Ἡ μεγάλη βοήθεια γιὰ ἐκείνους ποὺ δυστυχοῦν εἶναι ἡ ἐλπίδα γιὰ τὴν μεταβολὴ πρὸς τὸ καλύτερο.

Γι’’ αὐτό, λέει ὁ Ἅγιος,σὲ κάθε δυσκολία νὰ στρεφόμαστε στὸν οὐρανὸ καὶ νὰ προτάσσουμε τὴν καλὴ ἐλπίδα.

Ἡἐλπίδα γιὰ τὰ μελλοντικὰ ἀγαθὰ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὅμως δὲν τὸ σκεφτόμαστε.

Ἡ κορυφαία ἀρετὴ εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος σημειώνει: ὁ Θεὸς εἶναι ὁ πατέρσς τῆς ἀγάπης, ἡ ἴδια ἡ ἀγάπη. Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ ἀληθινὰ τὸν Χριστό, τὸν δέχεται μέσα του καὶ ἑνώνεται μαζί Του.

Ὅμως ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν θεὸ συνδέεται μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον. Λέει ὁ Ἅγιος: δῶσε μερίδιο καὶ στὸν Θεό, ὄχι μόνο στὰ κοσμικά, δῶσε λίγο σ’ Αὐτὸν ποὺ σοῦ ἔδωσε τὸ πολύ, χάρισε τὸ πᾶν σ’ Αὐτὸν ποὺ σοῦ χάρισε τὰ πάντα.

Ὅ,τι ὅμως κι ἄν δώσουμε, δὲν ξεπερνᾶμε τὸν Θεό, γιατὶ ὁτιδήποτε Τοῦ προσφέρουμε εἶναι δικό Του. Ὁ Ἅγιος μᾶς παρακινεῖ νὰ δείξουμε ἔλεος στὸν Χριστὸ στὸ πρόσωπο τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν μας.

Προϋπόθεση κάθε πνευματικοῦ ἔργου, σημειώνει ὁ Ἅγιος, εἶναι ἡ ταπείνωση. Ὁ ἴδιος ἔλεγε γιὰ τὸν ἑαυτό του ὅτι φοβόταν μήπως στερηθεῖ τὸν Χριστό, μήπως βρεθεῖ στὸν νυμφώνα χωρὶς ἔνδυμα γάμου καὶ τὸν πετάξουν ἔξω ἀπὸ τὸν Πᾳράδεισο. Κι αὐτό, ἐνῶ εἶχε φτάσει σὲ μεγάλα ὕψη ἀρετῆς.

Στὸ περὶ προσευχῆς κεφάλαιο ὁ Ἅγιος φαίνεται ὅτι ἀγρυπνοῦσε μὲ πόνο καὶ δάκρυα γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του. Ἔλεγε ὅτι ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ ποὺ καλλιεργεῖται στὴν προσευχή, εἶναι σπουδαιότερη κι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἀναπνοή μας.

Ἡ Γερόντισσα ἔκλεισε τὴν ὁμιλία της μὲ τὴν ἀπάντηση τοῦ Ἁγίου στὸ ἐρώτημα τί εἶναι ὁ Χριστός. Εἷπε ὁ Ἅγιος: γεννήθηκε φτωχός, βαπτίσθηκε σὰν ἄνθρωπος ἀλλὰ ἐξάλειψε τὶς ἁμαρτίες σὰν Θεός.

Μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁμιλίας ἀκολούθησε Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι, ὅπου ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη συζήτησε μὲ τοὺς ἀκροατὲς καὶ ἀπάντησε σὲ ἐρωτήσεις τους.

Στὶς 9:00μ.μ. ἔγινε Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ μονολόγιστη εὐχή.