Ὁ ἅγιος Παΐσιος κατεδίκαζε μέ αὐστηρότητα κάθε συζήτηση γιά μετάφραση τῶν λειτουργικῶν μας κειμένων στήν νεοελληνική. Ἔλεγε: α) Χάνεται ἡ ἱερότητα τῶν λέξεων καὶ δὲν διακρίνονται ἀπὸ τὸ ἀνίερον (μὴ ἱερόν, δηλαδή, τὴν φυσική, βιοτικὴν γλῶσσαν)[1].
Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν διαφωνοῦσε καὶ μὲ τὴν ἀντικατάστασιν τῶν λειτουργικῶν ὅρων (λ.χ. «ἄρτου καὶ οἴνου» σὲ «ψωμιοῦ καὶ κρασιοῦ»), ἀκόμη καὶ σὲ βοηθητικὰ διὰ τὴν κατανόησιν τῆς Θείας Λειτουργίας ἐγχειρίδια.
β) Εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποδοθοῦν πλήρως οἱ ὅροι καὶ οἱ ἔννοιες στὴν νέα γλῶσσα, πολὺ περισσότερον ἀπὸ μὴ ἁγίους.
γ) Ἔτσι ἀποκόπτεται ὁ λαός μας ἀπὸ τὴν γλῶσσα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων.
δ) Ἄλλωστε δὲν εἶναι καὶ τόσον δύσκολον, γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει λίγη διάθεσιν, νὰ καταλάβη τὴν γλῶσσαν, ἢ ἔστω καὶ νὰ μάθη τί σημαίνουν λίγες ἄγνωστες σ’ αὐτὸν λέξεις [2].
Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μαρτυρίες Προσκυνητῶν. Γέροντας Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης. 1924-1994»,
Ἐκδόσεις «ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ»,
Ἐπιμέλεια: Νικόλαος Δ. Ζουρνατζόγλου, Ἐπισμηναγὸς Ε.Α., Κεφ. Δ’: Μαρτυρίες Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Ἡ., σελ. 126-131)
Για την αντιγραφή Φώτιος Μιχαήλ, ιατρός
