Αποκατάσταση ερειπωμένης πτέρυγας της ιστορικής Μονής Παναγίας Ραϊδιώτισσας στη Βροσίνα Ιωαννίνων. Toυ π. Ηλία Μάκου. Προχωράει η αποκατάσταση ερειπωμένης πτέρυγας της ιστορικής Μονής Παναγίας Ραϊδιώτισσας στη Βροσίνα Ιωαννίνων, Δήμου Ζίτσας, προϋπολογισμού € 170.000. Ήδη με ευρωπαϊκά κονδύλια συντηρήθηκε το καθολικό και ανακατασκευάστηκαν κελιά.
Το παλαιό μοναστήρι της Παναγίας της Ραϊδιώτισσας στη Βροσίνα Ιωαννίνων (εκκλησιαστικά ανήκει στη Μητρόπολη Παραμυθιάς), είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Άντεξε στο χρόνο, σ’ ένα πραγματικά άγριο τοπίο και στέκει όρθιο πάνω στ’ απότομα βράχια της αριστερής μεριάς του Ζαλογγίτικου παραποτάμου του Καλαμά, σφηνωμένο στα ραϊδιά.
Χτίστηκε το 1628, ήταν σε μεγάλη ακμή επί της τουρκοκρατίας, με πολλά κελιά χτισμένα στο χείλος του απόκρημνου φαραγγιού. Μέσα εκεί, όπου ζουλάπια τριγυρνούν, αστράφτουν οι αξίες της αιωνιότητας.
Ήταν σε μεγάλη ακμή επί της τουρκοκρατίας, με πολλά κελιά χτισμένα στο χείλος του απόκρημνου φαραγγιού. Είχε λείψανα αγίων, τα οποία σήμερα φυλάσσονται στην κεντρική εκκλησία του χωριού, κτίσμα και αυτή του 1607.
Ο αείμνηστος ιστοριοδίφης Σπύρος Μουσελίμης έγραψε, περιγράφοντας το περιβάλλον του μοναστηριού: “Τ’ απεδαπεκεί ραϊδιά και τ’ από πάνω βουνά κρύβουν τον παραπέρα κόσμο κι από το μεγάλο θόλο τ’ ουρανού φαίνεται μι’ απαλάμη και ένα τρίμμα ήλιου. Από τα πουλιά της μέρας δε δίνει φανό κανένα, εξόν από ένα ζευγάρι γεράκια που γυροφέρνουν τους γκρεμούς. Μονάχα ο αντίλαλος από τη φωνή κοριτσιών που σαλαγούν γίδια ή γυρίζουν από το λόγγο, ζαλικωμένες καψόξυλα φτάνει εδώ πάνου πληροφορώντας τους ξεκομμένους από τη ζωή χωμένους στην αποσκιά πως υπάρχει γύρω ανθρώπινη κοινωνία. Αν ήμουνα στα χρόνια τ’ ασκητεμού εδώ θα ήθελα να περάσω τη ζωή μου”.
Η πίστη, η ιστορία, η ψυχή και η φύση, κλώθονται σε μια μαγική ενότητα. Η καρδιά αναζητά την κάθαρση, γι’ αυτό το επιφώνημα της απελπισίας γίνεται και επίκληση του πόθου της ζωής. Πλέον πάνω από το μοναστήρι φτερουγίζουν καινούριοι οραματισμοί.
Οι εποχές, που διάβηκαν για τον θρησκευτικό αυτό μνημείο, δεν τις σφράγισε η λέξη «τέλος». Μέσα στην ερημιά της Παναγίας της Ραϊδιώτισσας, ας σταματήσουμε λίγο την πολύβουη και πολυδάπανη κίνησή μας μέσα στην αδιάκοπη φλυαρία των γεγονότων.
Και ας σταθούμε μόνοι κάτω απ’ τον ουρανό. Να τον ιδούμε χωρίς βιασύνη. Να μιλήσουμε με την ψυχή μας στη συντροφιά του. Να ακούσουμε τη σιωπηλή φωνή του. Αναζητώντας πέρα από τη γη το νόημα του αγώνα μας.
Να μας σηκώσει από την κοπριά της ψυχικής δουλείας. Να μας “περάσει” από τα δεσμά στο σκήπτρο, από την εσωτερική αιχμαλωσία στην εσωτερική ελευθερία.
Και αν οι ικεσίες μας δεν φτάνουν, ας την παρακινήσουμε με τα πικρά δάκρυα, που κυλούν από τα μάτια μας.
Διαβάστε επίσης για την κρατική τηλεόραση της Ρουμανίας πρόβαλε το Μοναστήρι της Παναγίας της Ραϊδιώτισσας στη Βροσίνα Ιωαννίνων.
