Το συνταγματικό καθεστώς της βασιλείας στην Ελλάδα δεν την βοήθησε ως κράτος. Του Σωτηρίου Στυλιανού. Αν κάποιος θέλει να ανατρέξει στα ιστορικά αρχεία για το θέμα της βασιλείας στην Ελλάδα και θέλει να δει κατά πόσο την βοήθησε ως κράτος, θα διαπιστώσει εύκολα πως ο θεσμός αυτός δεν την ευνόησε καθόλου.
Γενικά όταν μιλούμε για βασιλεία, ξέρουμε ότι αυτή συνεπάγεται κληρονομική διαδοχή της όποιας εξουσίας της δίνει το Σύνταγμα της χώρας, η οποία έχει αυτό το καθεστώς. Όμως αυτό σημαίνει ότι, αν κάποιος διάδοχος του θρόνου δεν είναι κατάλληλος για την εξουσία αυτή, θα τον υπομένουν οι πολίτες της χώρας για όσα χρόνια θα βρίσκεται εν ζωή.
Εκτός από τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει η κληρονομική διαδοχή, στην Ελλάδα νομίζω πως η βασιλεία περισσότερο έβλαψε και λιγότερο ωφέλησε τη χώρα. Θετικά αποτιμάται η περίοδος βασιλείας του Γεωργίου του Α’ καθώς και οι επιτυχίες του Κωνσταντίνου του Α’, που ως Αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού απελευθέρωσε την Μακεδονία, την Ήπειρο και την Θράκη κατά τους βαλκανικούς πολέμους, με αποτέλεσμα να διπλασιαστεί σε έκταση η Ελλάδα.
Αρνητική ήταν όμως η ανάμιξη των εστεμμένων στην πολιτική, γεγονός που δημιούργησε επιζήμιες συγκρούσεις και διχασμούς. Ο χειρότερος διχασμός προέκυψε από τη σύγκρουση μεταξύ του Κωνσταντίνου του Α’ και του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο Βενιζέλος δημιούργησε χωριστή Διοίκηση με έδρα την Θεσσαλονίκη, ενώ συνέχιζε να υπάρχει άλλη Κυβέρνηση στην Αθήνα. Αυτή η ανώμαλη κατάσταση οδήγησε, εκτός των άλλων, και στην καταστροφή του στρατού μας στη Μικρά Ασία το 1922 μαζί με τον ξεριζωμό των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής και όλα τα δεινά που ακολούθησαν. Ακόμη, οι προσπάθειες ανάμιξης στα πολιτικά της βασίλισσας Φρειδερίκης τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 υπήρξαν αρνητικές για τον τόπο. Το ίδιο και η μετέπειτα σύγκρουση του βασιλιά Κωνσταντίνου του Β’ με τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον τότε πρωθυπουργό.
Ο τελευταίος αυτός βασιλιάς έφυγε από την χώρα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημά του τον Δεκέμβριο του 1967, με το οποίο σκόπευε να διώξει την χούντα των συνταγματαρχών που είχε καταλάβει την εξουσία. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, με το δημοψήφισμα που έγινε το ίδιο έτος καταργήθηκε οριστικά η βασιλεία.
Στο διαδίκτυο αναφέρονται οι βασιλείς της σύγχρονης Ελλάδας και τα διαστήματα κατά τα οποία κυβέρνησε ο καθένας.
Βασιλεύς της Ελλάδος
Όθων – 6 Φεβρουαρίου 1833 – 23 Οκτωβρίου 1862
Βασιλείς των Ελλήνων
Γεώργιος Α’: 30 Μαρτίου 1863 – 18 Μαρτίου 1913
Κωνσταντίνος Α’: 18 Μαρτίου 1913 – 11 Ιουνίου 1917 και 19 Δεκεμβρίου 1920 – 27 Σεπτεμβρίου 1922
Αλέξανδρος Α’: 11 Ιουνίου 1917 – 25 Οκτωβρίου 1920
Γεώργιος Β’: 27 Σεπτεμβρίου 1922 – 25 Μαρτίου 1924 και 3 Νοεμβρίου 1935 – 1 Απριλίου 1947
Παύλος Α’: 1 Απριλίου 1947 – 6 Μαρτίου 1964
Κωνσταντίνος Β’ – 6 Μαρτίου 1964 – 1 Ιουνίου 1973
Τελειώνοντας τη σύντομη αυτή ιστορική αναφορά στη βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, που ίσχυε στην Ελλάδα πριν από πενήντα χρόνια περίπου, πιστεύω πως η κατάργησή της είναι προς το συμφέρον της χώρας, άσχετα αν δυστυχώς διχαζόμαστε ως λαός συχνά και για διάφορα άλλα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Και νομίζω επίσης πως οι πολίτες που θα ήθελαν την επάνοδο της βασιλείας στην Ελλάδα αποτελούν μια εξαιρετικά μικρή μειοψηφία.
Οκτώβριος 2025.
Σωτήρης Ι. Στυλιανού.
Συνταξιούχος Βιβλιοθηκονόμος.
Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογικής.
