ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ: ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΠΟΥ ΠΑΕΙ - ΗΞΕΡΕ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ! Του Χρίστου Χαλικιά. Όταν η παιδική ηλικία συναντά τον φόβο - η κοινωνία καλείται να απαντήσει.
Δεν ήταν μια διαδρομή –
ήταν μια έξοδος.
Ένα παιδί –
ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΩΝ –
σε ένα λεωφορείο.
Όχι για να φτάσει κάπου –
αλλά για να φύγει από κάπου.
Και αυτό –
είναι που βαραίνει.
Γιατί όταν ένα παιδί
βρίσκεται στον δρόμο –
χωρίς προορισμό –
το πρόβλημα
δεν είναι η διαδρομή.
Είναι η ΑΦΕΤΗΡΙΑ.
Ένα σπίτι –
που δεν λειτούργησε ως καταφύγιο.
Μια καθημερινότητα –
που ξεπέρασε το όριο.
Ένας φόβος –
που έγινε πιο ισχυρός
από την ανάγκη να μείνει.
Και τότε –
το παιδί
δεν επιλέγει.
ΑΝΤΙΔΡΑ.
Η εικόνα είναι καθαρή.
Σύγχυση –
Φόβος –
Φυγή.
Αλλά πίσω από αυτή την καθαρότητα –
υπάρχει κάτι πιο σύνθετο.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ.
Δεν είναι η στιγμή
που οδηγεί στο λεωφορείο.
Είναι ό,τι προηγήθηκε.
Σιωπές –
που δεν ακούστηκαν.
Σημάδια –
που δεν αναγνώστηκαν.
Συμπεριφορές –
που θεωρήθηκαν «ιδιωτικές».
Και εκεί –
το ιδιωτικό
μετατρέπεται σε ΚΙΝΔΥΝΟ.
Όταν η βία
παραμένει πίσω από πόρτες –
μέχρι να εμφανιστεί
μπροστά σε όλους.
Τότε –
δεν μιλάμε για ένα περιστατικό.
Μιλάμε για ΑΠΟΤΥΧΙΑ.
Όχι μόνο οικογενειακή.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ.
Γιατί ένα παιδί
που φοβάται να μείνει στο σπίτι –
δεν είναι μόνο υπόθεση μιας οικογένειας.
Είναι δείκτης
ενός συστήματος
που δεν πρόλαβε.
Η παρέμβαση ήρθε.
Η αστυνομία ειδοποιήθηκε.
Οι διαδικασίες κινήθηκαν.
Αλλά το κρίσιμο ερώτημα –
παραμένει.
Όχι τι έγινε μετά –
αλλά τι ΔΕΝ έγινε πριν.
Γιατί η προστασία –
δεν είναι αντίδραση.
Είναι πρόληψη.
Και η πρόληψη –
δεν φαίνεται.
Μόνο όταν απουσιάζει.
Η οικογένεια –
δεν είναι αυτονόητη ασφάλεια.
Το σχολείο –
δεν είναι πάντα επαρκές φίλτρο.
Το κράτος –
δεν είναι πάντα έγκαιρη παρέμβαση.
Και ανάμεσα σε όλα αυτά –
υπάρχει ένα παιδί.
Που δεν έχει μηχανισμούς.
Δεν έχει άμυνες.
Έχει μόνο ένστικτο.
Και όταν το ένστικτο
οδηγεί στη φυγή –
σημαίνει ότι το όριο
έχει ήδη χαθεί.
Το δύσκολο –
δεν είναι να περιγράψεις το γεγονός.
Το δύσκολο είναι –
να αναγνωρίσεις
πού ξεκινά.
Πριν από τη διαδρομή –
πριν από τη στιγμή –
πριν από τη φυγή.
Εκεί –
υπάρχει ακόμη χρόνος.
Και αυτός ο χρόνος –
είναι που χάνεται πρώτος.
Όταν ένα παιδί φεύγει –
δεν φεύγει μόνο από έναν χώρο.
Φεύγει από ένα πλαίσιο
που όφειλε να το προστατεύσει.
Και εκεί –
δεν αρκεί η καταγραφή.
Δεν αρκεί η αντίδραση.
Απαιτείται κάτι πιο δύσκολο.
ΕΥΘΥΝΗ.
Και η ευθύνη –
δεν δηλώνεται.
ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ.
Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.
Βούλα: 12χρονη κατήγγειλε τους γονείς της για ενδοοικογενειακή βία
Συνελήφθη η μητέρα, αναζητείται ο πατέρας – Το κοριτσάκι εντοπίστηκε να περιφέρεται μόνο του σε λεωφορείο στα νότια προάστια.
Ένα 12χρονο κορίτσι επέβαινε μόνο του σε αστικό λεωφορείο στη λεωφόρο Βάρης-Κορωπίου στη Βούλα το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης (8/4).
Το ανήλικο κορίτσι βρισκόταν σε κατάσταση σύγχυσης και οι επιβαίνοντες στο λεωφορείο ενημέρωσαν την αστυνομία. Στη συνέχεια, η 12χρονη φέρεται να ανέφερε ότι λίγες ώρες πριν, την είχε χτυπήσει η μητέρα της και μια μέρα νωρίτερα, την είχε χτυπήσει και ο πατέρας της λέγοντας ότι αυτός ήταν ο λόγος που έφυγε από το σπίτι της.
Όπως υποστήριξε φοβήθηκε τα χειρότερα και έφυγε από το σπίτι χωρίς να ξέρει που να πάει.
Η αλλοδαπή μητέρα της ανήλικης ηλικίας 51 ετών συνελήφθη για ενδοοικογενειακή βία και έκθεση ανηλίκου. Ο πατέρας της ηλικίας 59 ετών δεν έχει εντοπιστεί και αναζητείται αφού φέρεται να αντιμετωπίζει τις ίδιες κατηγορίες.
Παράλληλα, ενημερώθηκε ο αρμόδιος εισαγγελέας και η 12χρονη μεταφέρθηκε για εξετάσεις στο νοσοκομείο Παίδων.
