ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: «ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ - ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ» ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΓΩΓΩ ΜΑΣΤΡΟΚΩΣΤΑ - Ο ΤΡΑΪΑΝΟΣ ΔΕΛΛΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΦΟ - ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΚΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Του Χρίστου Χαλικιά.
Υπάρχουν αποχαιρετισμοί –
που δεν μοιάζουν με το τέλος μιας δημόσιας παρουσίας.
Μοιάζουν –
με το τέλος ενός ολόκληρου κομματιού ζωής.
Μια εκκλησία γεμάτη σιωπή.
Άνθρωποι με σκυμμένα μάτια.
Μια οικογένεια που προσπαθεί να σταθεί όρθια απέναντι στο αδιανόητο.
Και ένας άνδρας –
πάνω από έναν τάφο –
να λέει μια φράση –
που ράγισε ολόκληρη την Ελλάδα:
«Θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο –
να αγκαλιαστούμε περισσότερο».
Και ξαφνικά –
όλα παγώνουν.
Γιατί υπάρχουν στιγμές –
όπου τα λόγια δεν ακούγονται σαν δηλώσεις.
Ακούγονται –
σαν ψυχή που λυγίζει.
Η Γωγώ Μαστροκώστα οδηγήθηκε στην τελευταία της κατοικία –
μέσα σε βαρύ πένθος.
Άνθρωποι που τη γνώρισαν από μικρό κορίτσι.
Συγγενείς.
Φίλοι.
Πρόσωπα που κουβαλούσαν κοινές μνήμες μιας ολόκληρης ζωής.
Και κάπου εκεί –
στεκόταν ο Τραϊανός Δέλλας.
Όχι σαν δημόσιο πρόσωπο.
Όχι σαν θρύλος των γηπέδων.
Αλλά σαν ένας άνθρωπος –
που έβλεπε να χάνεται ο άνθρωπός του.
Και αυτό είναι που συγκλονίζει περισσότερο ολόκληρη τη χώρα σήμερα.
Όχι μόνο ο θάνατος μιας γνωστής γυναίκας.
Αλλά εκείνη η ανθρώπινη στιγμή –
όπου η αγάπη μένει ξαφνικά μόνη –
απέναντι στη σιωπή.
Γιατί στο τέλος –
οι άνθρωποι δεν μετανιώνουν για τα μεγάλα λόγια που δεν είπαν δημόσια.
Μετανιώνουν –
για τις αγκαλιές που δεν πρόλαβαν.
Για τις στιγμές που άφησαν να χαθούν μέσα στην καθημερινότητα.
Για τον χρόνο που πίστεψαν ότι θα έχουν μπροστά τους.
Και ίσως γι’ αυτό η φράση του Δέλλα ακούστηκε τόσο βαριά στις καρδιές όλων.
Γιατί μέσα σε λίγες λέξεις –
κρύβεται ο πιο μεγάλος ανθρώπινος φόβος.
Να φύγει κάποιος που αγαπάς –
και να νιώσεις πως δεν πρόλαβες να του δώσεις όλη την αγάπη που κουβαλούσες μέσα σου.
Και τότε –
μια κηδεία παύει να είναι μια απλή τελετή αποχαιρετισμού.
Γίνεται –
καθρέφτης της ίδιας της ζωής.
Της ευθραυστότητας.
Του χρόνου που φεύγει.
Των ανθρώπων που νομίζουμε ότι θα έχουμε για πάντα δίπλα μας.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται το πιο βαρύ σημείο όλων –
ότι ο άνθρωπος καταλαβαίνει πολλές φορές την αξία μιας αγκαλιάς –
μόνο όταν δεν μπορεί πια να τη δώσει.
ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ –
ΔΕΝ ΣΒΗΝΟΥΝ –
ΟΤΑΝ ΦΕΥΓΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
ΜΕΝΟΥΝ –
ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΕΞΕΙΣ –
ΣΕ ΣΙΩΠΕΣ –
ΚΑΙ ΣΕ ΑΓΚΑΛΙΕΣ –
ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ –
ΘΑ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΚΡΑΤΗΣΕΙ –
ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ.
Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.
