ΤΕΜΠΗ: ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ; Στην επέτειο των τριών ετών από την τραγωδία μια φωνή που ταυτίστηκε με τον αγώνα έμεινε εκτός βήματος

Δεν επρόκειτο για απλή αστοχία προγράμματος ή τεχνική παράλειψη.

Ήταν – ένα γεγονός με συμβολικό βάρος.

Σε μια συγκέντρωση αφιερωμένη στους νεκρούς – κάθε λέξη έχει σημασία.

Κάθε απουσία – επίσης.

Η Μαρία Καρυστιανού δηλώνει ότι δεν της δόθηκε ο λόγος.

Ότι βρέθηκε στον χώρο –
Ότι περίμενε –
Ότι δεν κλήθηκε.

Εδώ – δεν κρίνεται ένα πρόσωπο.

ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΟΡΙΟ –

Ποιος αποφασίζει ποια φωνή ανεβαίνει στο βήμα – και ποια μένει κάτω από αυτό;

Ποιος καθορίζει ποια μνήμη είναι «κατάλληλη» – και ποια όχι;

Οι συλλογικοί αγώνες γεννιούνται από ενότητα.

Και φθείρονται – από αποκλεισμούς.

Όταν μια φωνή που ταυτίστηκε με τον αγώνα μένει εκτός –
η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

ΕΙΝΑΙ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Η μνήμη δεν είναι σκηνή –
Δεν είναι πρόγραμμα –
Δεν είναι λίστα ομιλητών.

ΕΙΝΑΙ – ΕΥΘΥΝΗ.

Και όταν σε μια επέτειο για τους νεκρούς – προκύπτει ερώτημα για το ποιος μίλησε και ποιος όχι –

η συζήτηση μετατοπίζεται.

Δεν αφορά πια τη διαδικασία –
Αφορά – τη συνείδηση.

Οι μεγάλες τραγωδίες απαιτούν διαφάνεια.

Και οι μεγάλοι αγώνες – αντοχή στη διαφορετική φωνή.

Αλλιώς –

το βήμα μένει όρθιο –

αλλά η εμπιστοσύνη ραγίζει.

Και όταν –

ραγίζει η εμπιστοσύνη –

η μνήμη δεν δυναμώνει.

ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.