Ποιος μετρά τους νεκρούς της άνεσής μας; Με αφορμή τον θάνατο ενός διανομέα στην άσφαλτο της καθημερινότητας

Δεν ήταν «κακιά στιγμή» –
ήταν η καθημερινή ρουτίνα
της πόλης μας.
Δεν ήταν «ο άτυχος διανομέας» –
ήταν το σώμα –
που κουβαλά την άνεσή μας –
γρηγορότερα –
φθηνότερα –
αθόρυβα.

Για να φτάσει το φαγητό ζεστό –
Για να μη σηκωθούμε από τον καναπέ –
Για να μη χαλάσει το πρόγραμμά μας –

Η ΑΝΕΣΗ – ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΗ –

Έχει ώρα –
Έχει κόστος –
Έχει θύματα –
Κάθε φορά που λέμε
«έλα μωρέ – δύο λεπτά δρόμος είναι» –
κάποιος βγαίνει στο σκοτάδι.

Κάθε φορά που βιαζόμαστε –
κάποιος πατά γκάζι –
με σώμα εκτεθειμένο –
χωρίς λαμαρίνα –
χωρίς δεύτερη ευκαιρία.

Κάθε φορά που λέμε –
«δουλειά του είναι» –
ξεπλένουμε τη συνείδησή μας
με άνεση.
Και όταν σκοτώνεται –
λέμε «τι κρίμα» –
και παραγγέλνουμε ξανά!

Ο ΔΡΟΜΟΣ – ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΣ –

Ούτε το τιμόνι –
Ούτε η ταχύτητα –
Ούτε το «προλαβαίνω».

Ο δρόμος –
είναι το σημείο –
που η άνεσή μας –
συναντά –
το σώμα του άλλου.
Και – σχεδόν πάντα –
το σώμα του άλλου –
χάνει.

ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ – ΕΝΑΣ
«ΔΙΑΝΟΜΕΑΣ» –

Πέθανε ένας άνθρωπος –
που δούλευε –
για να μη καθυστερήσουμε.
Πέθανε κάποιος –
που δεν είχε την πολυτέλεια
να πει –
«δεν βγαίνω σήμερα».
Πέθανε κάποιος –
που η ζωή του –
άξιζε λιγότερο –
από την ταχύτητά μας.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Θα περιμένουμε την αιμοληψία –
Θα μετρήσουμε αλκοόλ –
Θα ψάξουμε ουσίες.
Αλλά δεν θα μετρήσουμε –
την καθημερινή μας συμμετοχή.

ΕΚΕΙ – ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ – Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ –

Δεν είναι όλοι ένοχοι –
Αλλά κανείς –
δεν είναι αθώος –
όταν η άνεση –
κοστίζει ζωές.

Κι αν συνεχίσουμε –
να ρωτάμε μόνο
«ποιος έφταιξε» –
χωρίς να ρωτάμε –
«ποιον χρησιμοποιήσαμε» –
οι νεκροί –
θα συνεχίσουν –
να αυξάνονται.

Γιατί – το πραγματικό – ερώτημα –

δεν είναι –
ποιος –

οδηγούσε.

Είναι –

ΠΟΙΟΣ – ΜΕΤΡΑ – ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ – ΤΗΣ ΑΝΕΣΗΣ ΜΑΣ;

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.