ΟΤΑΝ Η ΤΕΧΝΗ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΕΙΤΑΙ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΚΑΙ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ! Τσαγκαράκης: από την εικόνα της γκαλερί στην έφοδο και τα ερωτήματα για αυθεντικότητα

Δεν είναι απλώς μια σύλληψη.
Είναι – ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ.

Κατάρρευση της ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ.
Κατάρρευση της αγοράς της τέχνης.
Κατάρρευση – στην ίδια την έννοια της ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Γιατί όταν σε έναν χώρο που οφείλει να υπηρετεί την αλήθεια του έργου
εμφανίζονται ΣΚΙΕΣ –
τότε το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο.

Είναι ΔΟΜΙΚΟ.

Η έφοδος –
Τα ευρήματα –
Οι ΠΛΑΣΤΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ –
Τα μετρητά –

Και στο κέντρο – ένα όνομα.

Όχι απλώς ενός ανθρώπου –
Αλλά ενός ρόλου:
του διαμεσολαβητή της τέχνης.

Γιατί ο γκαλερίστας δεν πουλά απλώς αντικείμενα.

Πουλά – ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Και όταν αυτή η εμπιστοσύνη καταρρέει –
δεν σπάει μόνο μια υπόθεση.

Καταρρέει – η ΣΧΕΣΗ.

Μεταξύ έργου και κοινού –
Μεταξύ δημιουργίας και αγοράς –
Μεταξύ αλήθειας και εικόνας –

Το ερώτημα δεν είναι αν υπήρξαν πλαστογραφίες.

Αυτό θα το απαντήσει η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Το ερώτημα είναι – πώς φτάσαμε εδώ.

Πώς η τέχνη –
από χώρος αυθεντικής έκφρασης –
κινδυνεύει να μετατραπεί σε πεδίο ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ.

Πώς το έργο –
αντί να μιλά από μόνο του –
χρειάζεται πλέον πιστοποίηση για να υπάρξει.

Και τότε – η τέχνη παύει να είναι εμπειρία.

Γίνεται – ΥΠΟΠΤΗ.

Η υπόθεση αυτή –
δεν αφορά μόνο έναν άνθρωπο.

Αφορά ένα ΣΥΣΤΗΜΑ.

Ένα σύστημα –
που πολλές φορές
προτιμά την εικόνα από την ουσία.

Το όνομα από το έργο –
Την αξία από την αλήθεια –
Και όταν αυτό το σύστημα εκτίθεται –
η ζημιά δεν είναι στιγμιαία.

Είναι ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΗ.

Γιατί ο συλλέκτης αμφιβάλλει –
Ο θεατής επιφυλάσσεται –
Και η τέχνη – ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΤΑΙ.

Όχι από την αποτυχία –
Αλλά από την ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ.

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο.

Γιατί η τέχνη –
μπορεί να αντέξει την κρίση.

Δεν αντέχει – την απώλεια ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ.

ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ –
ΤΙΘΕΤΑΙ ΥΠΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ –
ΔΕΝ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΡΓΟ.

ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.