Ο Αγιογράφος και εικαστικός καλλιτέχνης Χρίστος Χαλικιάς γράφει για τον Θάνατο του Σαββόπουλου –

Έφυγε απόψε ένας Μεγάλος Έλληνας.
Όχι ένας τραγουδιστής — ένας ποιητής του λαού,
ένας χρονικογράφος της ψυχής μας.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Νιόνιος που μίλησε στις γενιές
και έβαλε νότες στα όνειρα του τόπου,
πέρασε στην αιωνιότητα.

Έφυγε ήσυχα — όπως οι άνθρωποι που δεν χρειάζονται φωνές για να ακουστούν.
Κι έμεινε πίσω του μια Ελλάδα να σιγοτραγουδά
και να ψιθυρίζει:
«Όλα είναι δρόμος — κι ο δρόμος Ελλάδα».

Ήταν ο φοιτητής που διάβαζε στις φλόγες,
ο άνθρωπος που ένωσε τον Μπάλλο με το ροκ,
την παράδοση με την ανυπακοή.
Με το «Φορτηγό» άνοιξε δρόμους μέσα σε τείχη.
Με τα «Τραπεζάκια έξω» έβγαλε τη χαρά στους δρόμους.
Με τον «Μπάλλο» έκανε τη μουσική μας να σταθεί όρθια,
να κοιτάξει κατάματα τον ουρανό.

Δεν χάιδεψε ποτέ κανέναν.
Δεν υπηρέτησε καμία εξουσία.
Δεν φοβήθηκε να πει τα πράγματα με το όνομά τους.
Κι αν κάποιες φορές η φωνή του πίκρανε,
ήταν γιατί έλεγε την αλήθεια —
κι η αλήθεια πάντα πονά.

Τον αγάπησαν, τον μίσησαν,
μα ουδείς τον αγνόησε.
Γιατί ο Νιόνιος δεν τραγουδούσε για να τον χειροκροτούν·
τραγουδούσε για να ξυπνάει συνειδήσεις.
Κάθε του συναυλία ήταν μυστήριο.
Κάθε του στίχος — μαχαίρι και βάλσαμο μαζί.

Σήμερα, η Ελλάδα στέκεται όρθια και σιωπηλή.
Δεν πενθεί έναν άνθρωπο — πενθεί μια εποχή.
Μια εποχή που τόλμησε να ονειρευτεί,
να πιστέψει πως η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Κι αν ο Σαββόπουλος δεν είναι πια εδώ,
το τραγούδι του έμεινε πίσω σαν φλόγα:
να φωτίζει τα πρόσωπα των επόμενων.

Καλό σου ταξίδι, Νιόνιε.
Πέρα απ’ τον χρόνο, πέρα απ’ τη θάλασσα,
εκεί που συναντιούνται οι μεγάλοι,
θα σε περιμένει η Ελλάδα που τραγούδησε
η Ελλάδα της καρδιάς, της ελπίδας, της αντοχής.

Κι όσο θα υπάρχει παιδί που θα κρατά κιθάρα,
κι όσο θα ανατέλλει ο ήλιος πάνω απ’ το Αιγαίο,
η φωνή σου θα λέει:
«Μην αφήσετε τη φλόγα να σβήσει».

*Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι καλλιτέχνης και μεταφραστής