ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΕΝΟΙΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΧΩΡΟ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ

Υπάρχουν κοινωνικές κρίσεις –
που δεν ξεσπούν με θόρυβο.

Δεν έχουν σειρήνες –
δεν έχουν έκτακτα δελτία –
δεν προκαλούν πολιτικές συγκρούσεις στα τηλεοπτικά πάνελ.

Απλώς εμφανίζονται αθόρυβα – μέσα σε υπόγεια πολυκατοικιών – σε ανθρώπους που μετακινούνται διαρκώς από προσωρινό χώρο σε προσωρινό χώρο – μέχρι τη στιγμή που δεν απομένει τίποτα άλλο διαθέσιμο.

Μια γυναίκα στην Κυψέλη –
με κάποιο εισόδημα –
όχι αόρατη για την κοινωνία –
όχι αποκομμένη από τη ζωή.

Και όμως – αναγκασμένη να διαμένει τους τελευταίους μήνες μέσα σε υπόγειο πολυκατοικίας – επειδή τα ενοίκια της πόλης έχουν ξεπεράσει πλέον τις αντοχές ανθρώπων που μέχρι χθες θεωρούνταν «κανονικοί» πολίτες.

Και τώρα – ακόμη κι αυτός ο πρόχειρος χώρος χάνεται.

Και μια γυναίκα κινδυνεύει να βρεθεί κυριολεκτικά στον δρόμο.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σκληρό στοιχείο της ιστορίας –
ότι δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη εξαίρεση.

Πρόκειται για το πρόσωπο μιας νέας αστικής φτώχειας που μεγαλώνει σιωπηλά μέσα στην Αθήνα.

Μιας φτώχειας που δεν φαίνεται πάντα εξωτερικά –
που δεν έχει απαραίτητα ακραίες εικόνες.

Αλλά έχει ανθρώπους που δεν μπορούν πια να εξασφαλίσουν ούτε έναν μικρό ασφαλή χώρο για να κοιμηθούν.

Η Κυψέλη υπήρξε κάποτε γειτονιά ζωντανή.

Με πολυκατοικίες γεμάτες οικογένειες – με την αίσθηση ότι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας δεν θα αφεθεί να χαθεί εντελώς.

Σήμερα όμως – η ίδια αυτή γειτονιά βλέπει ανθρώπους να κατεβαίνουν όλο και χαμηλότερα.

Από διαμερίσματα – σε δωμάτια –
Από δωμάτια – σε προσωρινές φιλοξενίες –
Από φιλοξενίες – σε υπόγεια.

Και κάποια στιγμή – ούτε τα υπόγεια δεν αρκούν.

Γιατί όταν μια πόλη αρχίζει να μην χωρά τους ίδιους της τους κατοίκους – τότε το πρόβλημα παύει να είναι ατομικό.

Γίνεται βαθιά κοινωνικό –
γίνεται πολιτισμικό –
γίνεται η εικόνα μιας καθημερινότητας όπου η επιβίωση μετατρέπεται αργά σε προνόμιο.

Και οι πιο επικίνδυνες κοινωνικές καταρρεύσεις – δεν ξεκινούν πάντα με βίαιες εκρήξεις –
ξεκινούν αθόρυβα.

Με ανθρώπους που χάνουν σιγά σιγά κάθε σταθερό σημείο κάτω από τα πόδια τους –
μέχρι που μια μέρα – δεν έχουν πού να σταθούν.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΕΙΣ –
ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥΣ ΞΑΦΝΙΚΑ.

ΤΟΥΣ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΑΡΓΑ –
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΟΙΚΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΝΤΑΙ-

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΟΝΑΞΙΑ –

ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.