ΛΟΡΑ – 16: ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΕ – ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ! Με αφορμή την εξαφάνιση της 16χρονης Λόρας από την Πάτρα

Δεν μιλάμε – για «εξαφάνιση».
Μιλάμε – για προειδοποίηση – που δεν ακούστηκε.

16 χρονών –
Κλειστό κινητό –
Κλειστά social –
Και μια πόλη – να ψάχνει – αφού πρώτα – άφησε το παιδί – να σωπάσει.

Το πιο σκληρό – δεν είναι ότι χάθηκε.
Είναι ότι – υπήρχαν λέξεις.
Λέξεις – που γράφτηκαν – πριν από το σκοτάδι.

«Δεν αντέχω άλλο.»
«Έρχεται – κλείνω.»
Αυτά – δεν είναι “εφηβεία”.
Είναι – ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ.

Γιατί όταν ένα παιδί – φοβάται – να το δουν – με το κινητό –
δεν έχεις “κανόνες”.
Έχεις – ΦΟΒΟ.

Και όταν ένα παιδί – ντύνεται – σαν να κρύβεται –
δεν έχεις “στυλ”.
Έχεις – ΑΜΥΝΑ.

Κι όταν ένα παιδί – λέει – ότι δεν ξέρει – τι να κάνει –
δεν έχεις “γκρίνια”.
Έχεις – ΚΡΑΥΓΗ.

Και τώρα;

Τώρα – ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΟΥΝ- “μακάρι”.
Όχι.
Το “μακάρι” – είναι λέξη – για να ξεπλένει – καθυστερήσεις.
Για να κλείνει – στόματα.
Για να χαμηλώνει – ευθύνες.

Η Λόρα – δεν είναι θέμα.
Δεν είναι – ρεπορτάζ.
Δεν είναι – κουτσομπολιό.
Δεν είναι – «μια περίπτωση».
Είναι – ΠΑΙΔΙ.

Και ένα παιδί – δεν το ψάχνεις – “όταν μπορείς”.
Το ψάχνεις – ΤΩΡΑ.

Με όλα –
Χωρίς άλλοθι –
Χωρίς αναβολή –
Χωρίς “δεν ξέραμε”.

Γιατί αυτό – είναι το μόνο – που δεν συγχωρείται:
να χαθεί – ένα παιδί –
και εμείς – να ανακαλύπτουμε – τα σημάδια – ΜΕΤΑ.

Και ας ειπωθεί – καθαρά:
Η κοινωνία – δεν χρειάζεται άλλη συγκίνηση.

Χρειάζεται – ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ.
Χρειάζεται – να βλέπει – νωρίς.
Να ακούει – νωρίς.
Να παρεμβαίνει – νωρίς.

ΓΙΑΤΙ Η ΣΙΩΠΗ –
ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ –
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΕΦΗΒΕΙΑ».
ΕΙΝΑΙ – ΚΡΑΥΓΗ – ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΕ.

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.