ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΦΡΑΠΕΣ - ΤΖΙΤΖΗΣ - ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΚΡΥΦΤΟ. Του Χρίστου Χαλικιά. Όταν τα παρατσούκλια αντικαθιστούν την ευθύνη - και η σύγχυση γίνεται μέθοδος, Δεν είναι - ανέκδοτο. Δεν είναι - γραφικότητα. Δεν είναι - «επικοινωνιακός θόρυβος». Είναι - σύμπτωμα.
Όταν – ένα σοβαρό σκάνδαλο – παράνομων επιδοτήσεων – μετατρέπεται – σε παιχνίδι παρατσουκλιών,
όταν – η δημόσια συζήτηση – δεν αφορά – πράξεις – αλλά – ονόματα τύπου καφενείου,
τότε – κάτι βαθύτερο – έχει ήδη χαθεί.
Η σοβαρότητα – του κράτους.
ΦΡΑΠΕΣ – ΤΖΙΤΖΗΣ – ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΟΝ ΕΝΝΟΟΥΜΕ
Ένας άνθρωπος – καλείται – σε εξεταστική.
Ένα παρατσούκλι – αιωρείται.
Και ξαφνικά – αναζητείται – αν είναι – ο σωστός άνθρωπος.
Όχι – από τα social.
Από την ίδια – τη διαδικασία.
Όταν – μετά από μήνες δημόσιας διαπόμπευσης,
όταν – μετά από διαρροές – έγγραφα – συνομιλίες – υπαινιγμούς,
δεν είναι σαφές – ποιος είναι – ο ελεγχόμενος,
τότε – δεν έχουμε απλώς πρόβλημα πληροφόρησης.
Έχουμε – θεσμικό κενό.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΙΩΠΗΣ – ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΝΟΙΑ
Το δικαίωμα σιωπής – δεν είναι – ενοχή.
Δεν είναι – πρόκληση.
Δεν είναι – αδυναμία.
Είναι – συνταγματική εγγύηση.
Όταν – όποιος το επικαλείται – λοιδορείται,
όταν – η άσκηση δικαιώματος – παρουσιάζεται – ως «ύποπτη στάση»,
τότε – το πρόβλημα – δεν αφορά – το πρόσωπο.
Αφορά – το κράτος δικαίου.
ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ
Σε ένα σοβαρό κράτος – δεν ελέγχονται – «Φραπέδες».
Ελέγχονται – φυσικά πρόσωπα.
Με ονοματεπώνυμο.
Με σαφή ιδιότητα.
Με συγκεκριμένες πράξεις.
Όταν – η πολιτική αντιπαράθεση – βαφτίζει – και το κράτος ακολουθεί,
όταν – η γελοιοποίηση – προηγείται – της απόδειξης,
τότε – το σκάνδαλο – παύει να είναι – ζήτημα διαφάνειας.
Γίνεται – εργαλείο σύγχυσης.
ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ – ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ – ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΡΥΦΤΟ
Δεν μπορεί – να αφήνει οικογένειες – εκτεθειμένες – επί μήνες,
χωρίς – πρόσβαση – στο υλικό,
χωρίς – σαφή κατηγορία,
χωρίς – ξεκάθαρη διαδικασία.
Δεν μπορεί – να συγχέει – πολιτικό λόγο – με θεσμική πράξη.
Ούτε – να αφήνει – την αμφιβολία – να λειτουργεί – ως ποινή.
Αυτό – ΔΕΝ είναι – έλεγχος.
Είναι – φθορά.
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ – ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ
Το πραγματικό σκάνδαλο – είναι – ότι φτάσαμε – να συζητάμε – έτσι.
Ότι η ευθύνη – διαλύεται – μέσα στον θόρυβο.
Ότι η αλήθεια – χάνει χρόνο – μέσα στη σύγχυση.
Και ο χρόνος – σε τέτοιες υποθέσεις – δεν είναι ουδέτερος.
Είναι – ασυλία.
ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ – ΘΕΣΜΙΚΑ
Το κράτος – δεν λειτουργεί – με υπαινιγμούς.
Δεν λειτουργεί – με παρατσούκλια.
Δεν λειτουργεί – με διαρροές – και μισές λέξεις.
Λειτουργεί – με σαφείς διαδικασίες.
Με καθαρές κλητεύσεις.
Με πλήρη πρόσβαση στα στοιχεία.
Με σεβασμό – στα δικαιώματα – κάθε πολίτη.
Όταν – δεν είναι ξεκάθαρο – ποιος καλείται – και γιατί,
όταν – αμφισβητείται – ακόμη και η ταυτότητα – του ελεγχόμενου,
τότε – το πρόβλημα – δεν είναι επικοινωνιακό.
Είναι – ΘΕΣΜΙΚΟ.
Η Δημοκρατία – δεν αντέχει – σύγχυση.
Το κράτος δικαίου – δεν αντέχει – θόρυβο.
Η Δικαιοσύνη – δεν αντέχει – σκιές.
Ή υπάρχουν – στοιχεία – και ευθύνη.
Ή υπάρχει – σιωπή – θεσμική.
Όλα τα ενδιάμεσα – υπονομεύουν – την εμπιστοσύνη.
Και ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ – ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ – ΚΡΑΤΟΣ.
ΥΠΑΡΧΕΙ – ΜΟΝΟ – ΚΡΥΦΤΟ.
* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.
