ΕΠΕΣΕ Η ΑΥΛΑΙΑ ΜΑ ΟΧΙ Η ΜΝΗΜΗ: Η ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΑ 92 ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑ – ΑΛΛΑ ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ: ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Μια αυλαία.
Μια σιωπή.

Και μια Ελλάδα –
που αποχαιρετά –
ένα κομμάτι του εαυτού της.

Η Μάρω Κοντού –
δεν υπήρξε μόνο μεγάλη ηθοποιός.

Υπήρξε –
μια ολόκληρη εποχή.

Μια παρουσία –
που δεν χρειαζόταν θόρυβο –
για να γεμίσει τη σκηνή.

Ένα βλέμμα.
Ένα χαμόγελο.
Μια φωνή.

ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΑ – ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΘΑΝΑΤΗ.

Σήμερα –
δεν έφυγε μόνο –
μια πρωταγωνίστρια.

Έφυγε –
μια από τις τελευταίες μεγάλες κυρίες –
του ελληνικού θεάτρου –
και του κινηματογράφου.

Ύπάρχουν άνθρωποι –
που δεν μετριούνται –
με βραβεία.

Δεν χωρούν –
σε φιλμογραφίες.
Δεν περιγράφονται –
με αριθμούς.

Μετριούνται –
με τις αναμνήσεις –
που άφησαν πίσω τους.

Με τις γενιές –
που μεγάλωσαν –
βλέποντάς τους.

Με τις στιγμές –
που έγιναν κοινή μνήμη.

Η Μάρω Κοντού –
ανήκε σ’ αυτή τη σπάνια κατηγορία.

Δεν ακολούθησε απλώς –
την ιστορία του ελληνικού πολιτισμού.

ΤΗ ΣΗΜΑΔΕΨΕ.

Και τώρα –
η σκηνή –
μοιάζει λίγο πιο άδεια.

Η ΟΘΟΝΗ –
ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΦΤΩΧΗ.

Και η Ελλάδα –
λίγο πιο σιωπηλή.

Κάποιοι άνθρωποι –
όταν φεύγουν –
δεν αφήνουν μόνο απουσία.

Αφήνουν –
κληρονομιά.

Αφήνουν –
φως.

ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΕ ΜΙΑ ΖΩΗ.

ΕΚΛΕΙΣΕ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΕΠΟΧΗ.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ –

ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ ΠΟΤΕ.

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΝΗΜΗ.
ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.