ΕΦΥΓΕ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΣΩΧΟΣ: ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ – ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

Μερικές μορφές –
δεν μένουν μόνο μέσα σε έναν χώρο.

Μένουν μέσα στον χρόνο της μνήμης.

Και ο Σταύρος Τσώχος –
ανήκε σε αυτή την κατηγορία.

Γιατί γνώρισε το ποδόσφαιρο –
όχι ως παρατηρητής.

Αλλά ως μέρος του.

Από το χορτάρι –
μέχρι τον δημοσιογραφικό λόγο.

Από τη φανέλα –
μέχρι την καταγραφή μιας ολόκληρης αθλητικής διαδρομής.

Σε χρόνια διαφορετικά.

Λιγότερο θορυβώδη –
πιο σκληρά –
πιο αυθεντικά.

Τότε που το ποδόσφαιρο δεν ήταν μόνο εικόνα.

Ήταν γειτονιά –
κερκίδα –
χώμα –
ιδρώτας.

Η πορεία του δεν σταμάτησε στο γήπεδο.

Συνεχίστηκε στη δημοσιογραφία.

Σε μια περίοδο όπου ο αθλητικός λόγος είχε ακόμη χαρακτήρα.

Είχε προσωπικότητες –
είχε ύφος –
είχε ανθρώπους που μετέφεραν βίωμα και όχι απλώς πληροφορία.

Και ίσως αυτό είναι που απομακρύνεται σιγά σιγά μαζί με τέτοιες παρουσίες.

Μια ολόκληρη αίσθηση άλλης Ελλάδας.

Ένας τρόπος να βλέπεις το ποδόσφαιρο –
όχι μόνο ως θέαμα.

Αλλά ως κομμάτι καθημερινής ζωής.

Η απώλεια ανθρώπων σαν τον Σταύρο Τσώχο –
δεν αφορά αποκλειστικά τον αθλητισμό.

Αφορά τη μνήμη –

Γιατί μαζί τους –
φεύγουν εικόνες –
γήπεδα –
φωνές –
στιγμές μιας χώρας που αλλάζει και απομακρύνεται απο τον εαυτό της.

Και πίσω
μένει μόνο το ίχνος τους.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ –

ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ ΜΟΝΟ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΑ.

ΦΕΥΓΟΥΝ ΩΣ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.