ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΤΑ ΜΑΡΟΥΛΙΑ ΣΕ ΡΟΛΟ ΗΘΙΚΗΣ – Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ! Ακτιβισμός στην πλατεία Συντάγματος – απόλυτα συνθήματα και εύκολες βεβαιότητες και μια ηθική που δεν συζητά αλλά καταδικάζει

Δεν είναι ευαισθησία –
είναι επιβολή.

Δεν είναι στάση –
είναι επίδειξη.

Στην πλατεία –
δεν ακούστηκε άποψη.

Εγκαθιδρύθηκε αφήγηση.

«Αγάπη» –
«Θύματα» –
«Δικαίωμα στη ζωή».

Λέξεις ιερές –
εργαλειοποιημένες.

Όχι για να ανοίξουν σκέψη –
αλλά για να φιμώσουν.

Όταν η ηθική εμφανίζεται ως αδιαπραγμάτευτη –
ο άλλος δεν συνομιλεί.
Στοχοποιείται.

Και εκεί –
ο διάλογος τελειώνει.

Δεν πρόκειται για παρέμβαση –
Πρόκειται για δημόσια επίπληξη.

Προς μια κοινωνία
που επιμένει να ζει όπως έμαθε.

Η παράδοση –
δεν είναι άμεμπτη.

Αλλά δεν είναι και αντικείμενο διασυρμού.

Δεν ξεριζώνεται
με συνθήματα.

Δεν αποδομείται
με σκηνοθετημένη ένταση.

Η παράδοση –
δεν είναι συνήθεια.

Είναι εμπειρία –
Είναι συνέχεια –
Είναι ταυτότητα που δεν χωρά σε πλακάτ.

Και όταν αυτό το βίωμα
ερμηνεύεται μονοσήμαντα ως «βία» –
δεν έχουμε σκέψη.

Έχουμε δόγμα.

Και το δόγμα –
όταν γίνεται κανόνας –
παύει να πείθει.

Απαιτεί συμμόρφωση –
Χώρο –

Σιωπή.

Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος επιλέγει αλλιώς.
Το ερώτημα είναι –

αν αξιώνει να επιλέξουν όλοι το ίδιο.

Γιατί εκεί –
δεν μιλάμε για ελευθερία.

Μιλάμε για καταναγκασμό.

Και ο καταναγκασμός –
δεν μετακινεί συνειδήσεις.
Πυροδοτεί αντιστάσεις.

Και τότε –
η διαμαρτυρία δεν λειτουργεί.
Οξύνει.

Και κάθε υπερβολή –
χωρίς μέτρο –
επιστρέφει.

Όχι ως κατανόηση –
Ως άρνηση.

Και εκεί –
χάνεται το έδαφος.

Όταν χαθεί –
η ηθική δεν ανυψώνεται.

Καταρρέει μέσα στην υπερβολή της.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.