Του έλε­γα μια μέρα του Σα­τα­νά.

Βρε, κα­κούρ­γε, εί­σαι ο στύ­λος της κο­λά­σε­ως!

Και εκεί­νος απαν­τού­σε:
– Ναί, εί­μαι!
– Εί­σαι μαύ­ρος και ολο­σκό­τει­νος!
– Εί­μαι!
– Εί­σαι η πηγή κα­κού!
– Εί­μαι!

Του είπα και άλλα, όσα με φώ­τι­σε ο Θεός.

Και σε μια στιγ­μή, μου λέ­γει:
– Ετε­λεί­ω­σες;
– Βρε, δεν τε­λειώ­νουν! Όσα και αν σου πω, δεν τε­λειώ­νουν…
– Στα­μά­τη­σε λοι­πόν, να σου πω και εγώ κάτι: Εφό­σον εί­μαι όλος αυ­τός που εί­πες, για­τί έρ­χε­στε όλοι σε εμέ­να, χω­ρίς κα­νέ­νας να σας αναγ­κά­σει και κο­λυμ­πά­τε μέσα εις το κα­νά­λι το δικό μου; Για­τί; Έπει­τα δεν δια­βο­λο­στέλ­νε­στε ο ένας τον άλ­λον; Εφό­σον στέλ­νει ο ένας τον άλ­λον σε εμέ­να, εγώ την δου­λειά μου θα κάνω..

Άντε τώρα να του απαν­τή­σεις..
Τι θα του απαν­τή­σεις;
«Σας αναγ­κά­ζω;» λέ­γει.
«Μό­νοι σας έρ­χε­στε…».

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.