«Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμε Δέσποτα καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν».

Ναι, είναι η ζωή μας μια κραυγή. Τα σωθικά μας μια αβάσταχτη πληγή. Τα χείλη μας ξεραμένα σε μακρόσυρτα “γιατί….”. Επαίτες της αγάπης, προδομένοι και προδότες μαζί. Πληγωμένοι και δήμιοι την ίδια στιγμή. Ραγισμένοι από πάθη και λάθη, από μοναξιά που φυσάει ψηλά στο δικό μας Γολγοθά. Ένας Σταυρός η ζωή του καθενός. Μα δεν είμαστε μονάχα αυτό. Δεν είναι ο τόπος τόσο σκοτεινός. Υπάρχει Φως. Άπλετο, Φως, γλυκό και παρηγορητικό, συμπαθητικό και θεραπευτικό. Δεν είναι η ζωή μονάχα πόνος και σπαραγμός, είναι και χαρά και δοξασμός. Δεν είναι η ζωή μονάχα Σταυρός, είναι και Ανάσταση και Φως. Δεν είναι ο θάνατος πιο δυνατός, υπάρχει Αναστημένος ο Χριστός. Ευλογίες, δώρα, χαρίσματα και ταλέντα. Όμορφοι άνθρωποι, όμορφες στιγμές. Γλέντια και γιορτές. Έρωτες και αγάπες φωτεινές. Δεν μπορεί να μας κρατήσει ο θάνατος, η λάσπη δεν μπορεί να πνίξει τα όνειρα μας. Είμαστε απόγονοι εκείνων που άντεξαν, τα κατάφεραν και επέζησαν. Είμαστε μαθητές Εκείνου που τον Σταυρό τον έκανε Φως. Που το τραύμα το έκανε θαύμα, τον θάνατο όχι πια προορισμό αλλά πέρασα φωτεινό. Όσους σταυρούς κι αν σηκώσουμε θα αναστηθούμε. Σε όσες θάλασσες κι ας μας πετάξουν θα επιζήσουμε. Όση λάσπη κι αν τρέξει στο τέλος θα ανθίσουμε. π. Λίβυος

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.