«Μη κλαίε» (Μην κλαις )! Αυτήν την συμβουλήν την απευθύνει ο Κύριος προς κάθε άνθρωπον, διότι κάθε άνθρωπος έρχεται η ώρα που είναι πονεμένος. Δεν υπήρξεν ούτε θα υπάρξη εποχή, κατά την οποίαν δεν θα υπάρχουν θλιμμένοι άνθρωποι, οι οποίοι καλούνται να αδειάσουν πολλές φορές πικρότατον ποτήρι οδύνης.

Ο πόνος είναι ζυμωμένος με την ύπαρξίν μας. Εις το ένα σπίτι η αρρώστεια ρίχνει στο κρεββάτι ακμαίους οργανισμούς.

Εις το άλλο η φτώχεια μαραίνει τρυφερά σώματα παιδιών. Εις τον τρίτον ο θάνατος αρπάζει προσφιλή πρόσωπα, στηρίγματα και προστάτες οικογενειών. Πόνος έπειτα λόγω αποτυχιών εις σοβαράς υποθέσεις, όπως ο γάμος.

Και δεν είναι μικρός αυτός ο πόνος, όταν έχης εις την ζωήν ως σύντροφον ένα μέθυσον, ένα άσωτον, ένα τύραννον ή μία φιλόνεικον, σπάταλον, ανήθικον γυναίκα. Πόνος έπειτα εις τον χρεωκοπήσαντα οικονομικώς, τον έρημον, τον εγκαταλελειμμένον.

Πόνος εις τον άλλον, που έπεσε θύμα συκοφαντίας, ώστε να κινδυνεύη η υπόληψίς του. Πόνος εδώ· πόνος εκεί…. Παντού το δάκρυ και ο στεναγμός. Ορθά είπε κάποιος ότι η «ζωή είναι μία επτάχορδη λύρα· οι εξ χορδές χτυπούνε τη λύπη και μόνον η μία τη χαρά».

Και αν όλα αυτά είναι τόσον συχνά εις εποχάς ειρηνικάς, τι να είπη κανείς διά τας ανωμάλους περιόδους; Και η Ελλάς επέρασε το καμίνι αυτό. Καταστροφαί περιουσιών· αγωνίαι και τρόμος· συλλήψεις και φυλακίσεις και μαρτύρια· θάνατοι βίαιοι και απαίσιοι, που εσκόρπισαν άνθρωποι με διάθεσιν θηρίου…

Αλλ’ όσον και αν συνεχίσωμεν, δεν θα εξαντληθή ο κατάλογος και η ποικιλία του πόνου. Καταντά να είναι όσοι άνθρωποι, τόσοι και οι πονούντες. Ο καθένας με την σειράν του και με το είδος του πόνου του.

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.