Γεννήθηκε στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου, το 1906,από ευσεβείς γονείς, το Νικόλαο και τη Μαργαρίτα, το γένος Χατζηγιώργη.

Διαβάζοντας, όταν ήταν μικρός, το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη, παρακινήθηκε στην απόφαση να ακολουθήσει το μοναχικό βίο.

Σε ηλικία 16 ετών, εισήλθε στη Μονή Σταυροβουνίου. Επέδειξε υπο­ δειγματικό ζήλο και αξιοθαύμαστη υπακοή σαν δόκιμος μοναχός.

Πήρε τη ρασοευχή σε ηλικία 24 ετών και μετονομάστηκε από Γεώργιο σε Γερμανό μοναχό. Χειροτονήθηκε διάκονος τον επόμενο χρόνο.

Εκάρη Μεγαλόσχημος σε ηλικία 29 ετών και χειροτονήθηκε Ιερομόναχος στην ηλικία των 38 ετών.

Στα χρόνια που ήταν υποτακτικός, τον διέκρινε μεγάλη ταπείνωση, θαυμαστή αυταπάρνηση, ακούραστη εργατικότητα, ιώβεια υπομονή στις θλίψεις, μεγάλη πίστη στις πολλές του δοκιμασίες, ασυναγώνιστη εγκράτεια και απαράμιλλη νηστεία.

Η αγνότητα του βίου του, η αποδεδειγμένη του σύνεση και οι διοικη­τικές του ικανότητες απετέλεσαν την κύρια αιτία της εκλογής του σε ηγούμενο, το έτος 1952, οπότε είχε κοιμηθεί ο προκάτοχος του στην ηγουμενία της μονής, ο αείμνηστος Γέροντας Διονύσιος ο Β'(1948- 1952).

Σαν ηγούμενος αρεσκόταν στο να δίδει σ’ όλους τους τομείς πρώτος το καλό και άριστο παράδειγμα. Πρώτος στην ανεξικακία, στη συγχωρητικότητα, στην πραότητα, στην υπομονή, στη διακονία, στην εργατικότητα, στη σιωπή, στις ιερές ακολουθίες.

Καλλιεργούσε με συ­νέπεια μέσα στην ψυχή του την αδιάλειπτη προσευχή.

Κορυφαίος καρπός της όλης αγίας βιοτής του και της συνεχούς προ σευχής του ήταν ο θείος έρωτας προς τον Εσταυρωμένον Ιησούν.

Απαύγασμα μάλιστα αυτού του θείου έρωτα και ξεχείλισμα συνάμα της ευγενέστατης ψυχής του ήταν και οι ωραιότατοι έμμετροι στίχοι με 131 τους οποίους, από καιρού εις καιρόν, ήθελε να εκφράσει, κατά το δυνα­τόν,

με ταπεινές εγκόσμιες λέξεις τα υπερκόσμια βιώματα του.

Κορυφαία αρετή του ήταν επίσης η ενσυνείδητη αφάνεια. Απέφευγε με κάθε τρόπο οποιανδήποτε προβολή του προς τον έξω κόσμο, αλλά και προς τους ανθρώπους γύρω του.

Φρόντιζε να κρύβει με κάθε επιμέ­λεια τις αρετές του, γι’ αυτό και ελάχιστοι μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τον ανεκτίμητο θησαυρό, που κρυβόταν κάτω από την κατά κανόνα ευ­τελή του εμφάνιση.

Όσο όμως κι αν ο ίδιος κρυβόταν, οι πλούσιοι καρ­ποί του πνευματικού του αναστήματος ήσαν φανεροί και αδιαμφισβήτη­τοι.

Η μετά δακρύων αδιάλειπτη προσευχή του, η αγγελική παράσταση του ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου του Κυρίου κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας και το μοναδικό και ανεπανάληπτο παράδειγμα της όλης παρουσίας του απέδωσαν πλουσιώτατη καρποφορία, όχι μόνο στην ίδια τη μονή του, αλλά και γενικότερα στο γυναικείο Μοναχισμό της Κύπρου, που άνθισε και στηρίχθηκε χάρις κυρίως στους δικούς του αγώνες.

Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι, για μεγάλο διάστημα, ο Γέροντας Γερμανός υπήρξε η ουσιαστική καρδιά της αυθεντικής, της αληθινής ζωής ταπεινών και αγίων μορφών, που κοσμούσαν και στήριζαν πνευ­ματικά το νησί μας. Υπήρξε μάλιστα άριστος πνευματικός – εξομολόγος και καθοδήγησε πλήθη του λαού μας στη μετάνοια και στη γνήσια πνευ­ματική μεταστροφή προς τον Κύριο.

Μόνο ο ουρανός γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις του τεράστιου πνευματικού του έργου, που με τόση επιμέλεια κι αφάνεια επετέλεσε.

Όλη του η ζωή ήταν μία ζώσα μαρτυρία του ζώντος Ιησού.

Η επίγεια του βιοτή επιστεγάστηκε με μαρτυρικό τέλος, κάτι που και ο ίδιος ενδόμυχα το ποθούσε και το επιζητούσε, όπως κάποτε το εκμυστηρεύθηκε σε πνευματικό του αδελφό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτής της ιδιαίτερης χάριτος, να τύχουν δηλαδή οσιομαρτυρικού τέλους,αξιώθηκαν εκλεκτοί άγιοι της Εκκλησίας μας, όπως π.χ. ο Όσιος Αθανά­σιος ο Αθωνίτης.

Το απόγευμα της 31ης Αυγούστου 1982, τελευταίας ημέρας του εκ­ εκλησιαστικού έτους και ημέρας αφιερωμένης κατ’ εξοχή στην Παναγία, που τόσο λάτρευε ο άγιος Γέροντας, ενώ επέστρεφε από ολοήμερη σκληρή εργασία στους ελαιώνες οδηγώντας το τρακτέρ της μονής, κα­τέπεσε σε απότομη χαράδρα, όπου βρήκε μόνος και αβοήθητος μαρτυ­ρικό θάνατο. Έτσι, με το τέλος του εκκλησιαστικού έτους, ετελεύτησε ο μακαριστός Γέροντας, μια γνήσια εκκλησιαστική μορφή, του οποίου η όλη ζωή ήταν ουσιαστικά μια διαρκής θυσία, μία αδιάλειπτη λειτουργία.

Και με την έναρξη της νέας εκκλησιαστικής περιόδου, μετατέθηκε, 132 αναμφίβολα, εκεί όπου επιτελείται η αέναη Λειτουργία, στο άνω θυσια­στήριο. Οι μοναχοί, που τον αναζητούσαν επίμονα όλο εκείνο το από­ γεύμα, τον βρήκαν τελικά την άλλη μέρα σε νεκρική και προσευχητική στάση, με τα πόδια και τα χέρια του σταυρωμένα, ορατό σημείο της πνευματικής του εργασίας, ακόμη και κατά τις τελευταίες του εκείνες επώδυνες στιγμές του μαρτυρικού του θανάτου, που, σαν ωδίνες κά­ποιου άλλου τοκετού, τον εισήγαγαν στην αιωνιότητα.

Το νεκρό του σώμα παρέμεινε θαυματουργικά εύκαμπτο ακόμη και μετά παρέλευση περισσότερο από 24 ώρες, μέχρι την ώρα της ταφής του. Σημείο και αυτό που παρατηρείται κυρίως σε οσίους της Εκκλη­σίας.

Το ζωντανό του παράδειγμα παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένο στις καρδιές των πατέρων του μοναστηριού του, που, με τις ευλογίες του, προσπαθούν να ενθυμούνται και να υπακούουν στις πατρικές του συμ­βουλές και υποθήκες. Αιωνία αυτού η μνήμη!

Απάνθισμα από τις διδαχές του μακαριστού

Γέροντα Γερμανού Σταυροβουνιώτου

• Αυτός που πιστεύει αληθινά στο Θεό, ζη σαν «άγγελος επί της γης»: Νηστεύει, εγκρατεύεται, αγρυπνεί, ψάλλει, προσεύχεται, ουδέπο­τε κατακρίνει, συγχωρεί από καρδίας και αγαπά τους εχθρούς του.

• Πρέπει να πιστεύεις ότι σε αγαπά ο Θεός, ακόμη κι όταν όλοι οι άν­ θρωποι σε αποστρέφονται και σε εγκαταλείπουν.

• Όταν φοβούμεθα το Θεό, τότε ακριβώς είναι που δεν φοβούμεθα ούτε ανθρώπους, ούτε δαίμονες.

• Όποιος έχει την ταπείνωση, μιμείται τον ίδιο το Χριστό. Ουδέποτε θυμώνει, ούτε κατακρίνει, ούτε υπερηφανεύεται. Τις εξουσίες ποτέ δεν τις επιθυμεί.

Αποφεύγει τις τιμές των ανθρώπων, δεν φιλονικεί για κα­νένα πράγμα, δεν έχει παρρησία, όταν ομιλεί, δέχεται πάντοτε τις συμ­βουλές των άλλων.

Αποφεύγει τα ωραία ενδύματα και η εξωτερική του εμφάνιση είναι απλή και ταπεινή.

• Δεν ωφελεί να λυπήσαι όταν σε κατηγορούν. Η λύπη στις περιπτώ­σεις αυτές σημαίνει ότι έχεις κενοδοξία.

Εκείνος που θέλει να σωθεί, οφείλει να αγαπά να τον καταφρονούν, διότι η καταφρόνηση φέρνει την ταπείνωση.

Και η ταπείνωση απαλλάττει τον άνθρωπο από πολλούς πειρασμούς.

• Ο σκοπός είναι να κατορθώσεις να γίνεις ταπεινός. Να είσαι «υποκάτω πάντων». Να θεωρείς πως τίποτε δεν κάμνεις άξιο για τη σω­τηρία σου, αλλά να παρακαλείς το Θεό να σε σώσει διά της ευσπλα­χνίας Του.

133 • Η ταπείνωση κατορθώνεται με την αυτομεμψία, με το να πιστεύεις δηλαδή για τον εαυτό σου ότι κανένα καλό δεν έχεις.

Αλίμονο σ’ εκεί­ νον που νομίζει τις αμαρτίες του μικρές. Αυτός σίγουρα θα πέσει σε χειρότερες.

• Αυτός που υπομένει τις εναντίον του κατηγορίες με ταπείνωση, έφθασε στην τελειότητα. Αυτόν τον θαυμάζουν ακόμη και οι Άγγελοι, γιατί καμμιά άλλη αρετή δεν είναι τόσο δυσκολοκατόρθωτη και μεγάλη,

όσο η ταπείνωση.

• Το κατ’ εμέ, άνκαι βεβαίως ούτε πολλά διαβάζω, ούτε και κάνω τί­ποτε, η ταπείνωση είναι η πιο σύντομη οδός για τη σωτηρία του ανθρώ­που.

Ο Αββάς Ησαΐας λέγει: «Έθισον την γλώσσαν σου του λέγειν συγχώρησον, και η ταπείνωσις επελεύσεται επί σε». Όταν μάθεις τη γλώσ­σα σου να λέγει, «συγχώρεσε με», κι αν ακόμη δεν το λες με συναίσθη­ση, λίγο-λίγο θα συνηθίσεις να το λέγεις και να το νοιώθεις μέσα σου.

• Είναι αδύνατο να αποκτήσεις αληθινή προσευχή, αν προηγουμένως δεν αφήσεις κάθε υπόνοια και καχυποψία εναντίον των άλλων.

• Αν θέλεις να μάθεις να προσεύχεσαι, να κόψεις πρώτα την πολυλο­γία.

Να κόψεις ακόμη και κάθε περιττό περισπασμό από τη ζωή σου.

• Απερίσπαστη προσευχή είναι εκείνη κατά την οποία, όταν προσεύ­χεσαι, ο νους σου είναι προσκολλημένος στο Θεό.

• Αυτός που αγαπά ειλικρινά το Θεό, το αποδεικνύει με τον αγώνα που κάνει για να αποκτήσει καθαρή προσευχή.

• Να προσπαθείς, ώστε να μη περισπάται ο νους σου κατά την ώρα της προσευχής. Ο νους σου τότε πρέπει να είναι καθαρός.

Ω! Αν ένοιω­θες τη γλυκύτητα της!

• Ο πολύλογος, έστω κι αν είναι ρήτορας, πνευματικά δεν ευδοκιμεί.

• Να ομολογείς μόνον, όταν πρόκειται να πεις κάτι το ανώτερο της σιωπής.

• Τους αμαρτωλούς λογισμούς να τους διώχνεις αμέσως, να μη ριζώ­νουν.

Αν ο λογισμός σου φέρνει άπρεπη εικόνα στη φαντασία σου, δίω­ξε την όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

• Μη μολύνεις το σώμα σου με πράξεις αισχρές και την ψυχή σου με λογισμούς πονηρούς, και τότε έρχεται σ’ εσένα η ειρήνη του Θεού και θα καταλάβεις ότι μέσα στην ψυχή σου κατοικεί ο ίδιος ο Θεός.

• Να μη κρίνουμε τους άλλους. Διότι το να κρίνουμε, σημαίνει ότι έχουμε υπερηφάνεια και αναλαμβάνουμε εμείς την κρίση, που δεν είναι δική μας υπόθεση, αλλά του Θεού. Όταν κατακρίνουμε, σφετεριζόμα­στε την εξουσία του Θεού.

• Όταν πρόκειται να περάσεις, είτε από πυκνό δάσος, είτε από καλαμιώνα, είναι ανάγκη να παραμερίζεις με τα χέρια σου τα κλαδιά, τους θάμνους και τα ξύλα, όλα τα εμπόδια, και να κάνεις μονοπάτι για να προχωρήσεις. Έτσι πρέπει να γίνεται και μέσα στην ψυχή μας, με τους λογισμούς: Να τους παραμερίζουμε και να προχωρούμε.

• Αν οι άλλοι γύρω σου συμπεριφέρονται λανθασμένα και προκαλούν σκάνδαλα, εσύ ούτε να τους κατακρίνεις, ούτε να τους μιμήσαι, αλλά να βαδίζεις κατά το θέλημα του Θεού.

• Να παρακαλείς το Θεό γι’ αυτούς που σε κατακρίνουν και σε συκο­φαντούν.

Όσο εσύ προσεύχεσαι για τους κατηγόρους σου, τόσο πλη­ροφορεί και ο Θεός αυτούς που άκουσαν τις εναντίον σου συκοφαντίες ότι αυτές είναι ψευδείς.

• Για να ωφελείσαι από τις αναποδιές που σου συμβαίνουν, να λέ­γεις: «Ο Θεός επέτρεψε έτσι για το καλό μου, για τη σωτηρία μου».

• Η φυγή δεν λύνει πάντα το πρόβλημα των θλίψεων. Διότι, όπου και να πας, θα βρεις τα ίδια ή παρόμοια. Προσπάθησε να λύσεις το πρόβλη­μα «μέσα σου» και μη αναζητείς λύσεις απ’ έξω και με τη φυγή.

• Κι όταν ακόμη όλοι σε εγκαταλείψουν στον κόσμο και δεν έχεις πού να σταθείς και πού να ακουμπήσεις, και πάλιν μην απελπισθείς.

Να λες με πίστη: «Ζη Κύριος, και δεν μπορώ ν’ απελπισθώ!»

• Αυτός που επιθυμεί τις τιμές, δεν μπορεί να απαλλαγεί από τα αίτια της λύπης.

Διότι με το παραμικρό θίγεται ο εγωισμός του, και αυτό του προξενεί μεγάλη λύπη.

Μακάριος είναι αυτός που μισεί τις τιμές και αγαπά την ταπείνωση.

• Θέλεις να μη αμαρτάνεις; Μνημόνευε το θάνατο σου πάντοτε!

• Για τούτο γράφτηκαν οι Βίοι των Αγίων: Για να τους μελετούμε και να μας εμπνέουν.

Για να μαθαίνουμε πώς ζούσαν οι Άγιοι, τι μας συμ­βουλεύουν, και να πράττουμε κι’ εμείς ομοίως.

• Επειδή πολλές φορές μας λείπουν τα ζωντανά παραδείγματα αγιό­τητας δίπλα μας, επιβάλλεται να μελετούμε τους Βίους των Αγίων για να φωτιζόμαστε.

• Χωρίς την ελπίδα της αιώνιας ζωής, δεν μπορείς να υπομένεις τις δοκιμασίες που σου συμβαίνουν.

• Δεν μπορείς να υπομείνεις τους πειρασμούς των πρόσκαιρων, αν δεν έχεις κατά νουν τα ουράνια και αιώνια.

• Η νηστεία και η σιωπή είναι αδέλφια. Αυτός που θέλει να νηστεύει, πρέπει να σιωπά. Κι αυτός που θέλει να τηρεί σιωπή, πρέπει να νηστεύ­ει.

• Όποιος δεν μπορεί να δαμάσει τη γαστριμαργία, αυτός γίνεται υπό­δουλος και σε πολλά άλλα πάθη.

• Η γαστριμαργία είναι μητέρα της πορνείας.

• Για να αποφύγεις την κενοδοξία, πρέπει να αποστρέφεσαι τις πε­ριττές συναναστροφές.

• Εκείνος που υπεραγαπά τον εαυτό του, αδικεί τον αδελφό του.

Όποιος είναι φίλαυτος, δεν μπορεί να είναι φιλόθεος.

Από Το Περιοδικό Ο Ζωοποιός Σταυρός,

Ιανουάριος – Σεπτέμβριος 1995^

Αρ.Τ. 87-88-89-90.

Ο ΓΕΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Συνομιλητής: Αρχιμανδρίτης Βενέδικτος Λοΐζου,

Θεολόγος

Κ.Ι.: Στη ζωή του πιστού, η άσκηση είναι ένα πολύ απαραίτητο μέσο για να φτάσει κανείς στην κάθαρση, στον εξαγνισμό, στο θείο φωτισμό και στην κατά χάρη θέωση, όπως μας έχουν πει οι μεγάλοι Πατέρες.

Η νήψη, η προσευχή, η αγρυπνία, είναι τα μέσα που χρησιμοποιούν οι Πα­τέρες, για να μας οδηγήσουν στην κατά Χριστόν οικοδομή και τελείω­ση.

Πατέρα Βενέδικτε, εσείς είχετε κάποιες εμπειρίες απ’ αυτό το ασκη­τικό κεφάλαιο με σύγχρονες ασκητικές μορφές, πατερικές.

Θα ήθελα να βλέπαμε μαζί τη νήψη, την προσευχή, την άσκηση, σε συνάρτηση με κάποιες γνωριμίες.

π.Β.Λ.: Ομολογώ, αγαπητέ μου κ. Ιωαννίδη, ότι προσωπικές πνευμα­τικές εμπειρίες δεν έχω ν’ αναφέρω. Απλούστατα, θεωρώ το σπουδαιότερο στάδιο της ζωής μου το γεγονός ότι η χάρη του Θεού όρισε, ώστε να έρθω σε επικοινωνία και σε επαφή με όντως αγιασμένες ψυχές συγ­χρόνων Πατέρων, οι οποίες, τώρα, προσεύχονται και για μας στην αιω­νιότητα.

Οι αγιασμένες αυτές ψυχές, από το περίσσευμα της καρδίας τους, έδωσαν και σε μένα αυτό που ο Θεός ήθελε να πάρω.

Άρχισα να ζω εν Χριστώ, και το υπογραμμίζω, όταν ήρθα σε επαφή με το μακαριστό Γέροντα και πνευματικό μου, τον καθηγούμενον Σταυροβουνίου, τον αείμνηστο αρχιμανδρίτη Γερμανό.

Ήταν μια όχι τυχαία συγκυρία, ήταν μάλλον Θεού οικονομία, η οποία, έπαιξε στη ζωή μου το μεγαλύτερο ρόλο.

Αν σήμερα στέκομαι και αναπνέω και σωφρονώ πνευματικώς, το οφείλω, στο μεγαλύτερο μέρος, στο μακαριστό και πνευματικό μου Γέροντα.

Ο πατήρ Γερμανός ήταν μια προσωπικότητα της οποίας η αξία ήτο κεκρυμμένη εν Χριστώ.

Ήταν από τους μοναχούς εκείνους, που παρόλη την πτώχεια και απλότητα της ψυχής του, είχε βιώσει κατά γράμμα εκείνο το πολύ ξεχασμένο «λάθε βιώσας» της επι­κούρειας φιλοσοφίας.

Κ.Ι.: Πολύ καλά το είπατε.

π.Β.Λ.: Για το Γέροντα, το «λάθε βιώσας», το να είναι κανείς κρυμμέ­νος εν Χριστώ και δια Χριστόν ήτο δευτέρα φύση. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα, το οποίο έκαμε εντύπωση στη νεανική καρδία μου.

Ίσως να πε­ρίμενε κανείς από ένα ηγούμενο, του μεγαλύτερου κοινοβίου της Κύ­πρου, να είναι μια προσωπικότητα με έντονη μαρτυρία εξωτερικών κρα­δασμών.

Όμως, ο Γέροντας προτιμούσε, πάντοτε, την ησυχία. Προτι­μούσε να κρύβει τις εμπειρίες του. Σε μας, τα πνευματικά του τέκνα, άνοιγε την καρδιά του σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις και κυρίως μέ­σα στο μυστήριο της εξομολογήσεως.

Εκεί, πέρα από τις δικές του εμπειρίες, μας άφηνε να καταλάβουμε ότι πίσω από εκείνο το ασθενικό και κυρτωμένο σώμα εκρύβετο μια μεγάλη καρδία, μια καιομένη καρδία, διά να χρησιμοποιήσω τη φράση που χρησιμοποιεί κι ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «καρδία καιομένη για το Θεό και για τον άνθρωπο».

Η καρδία του Γέροντος Γερμανού ήταν όντως χωρισμένη στα δύο το ένα κομμάτι δοσμένο εθελούσια στο Θεό και το άλλο κομμάτι δοσμένο στον άνθρω­πο.

Κ.Ι.: Πατέρα Βενέδικτε, θυμάστε καθόλου λόγια ωφέλιμα του Γέρο­ντος Γερμανού;

π.Β.Λ.: Θυμούμαι όταν επήγα να εξομολογηθώ κοντά του, παραμο­νές της αναχώρησης μου για τη Θεσσαλονίκη, όπου θα πήγαινα για τις σπουδές μου, με κοίταξε με ένα όχι χαρούμενο βλέμμα, λυπημένο.

Και μου είπε: – «εκεί στο Πανεπιστήμιο θα μαθαίνετε τη Φιλοκαλία;» Για μέ­να η Φιλοκαλία ήτο κάτι άγνωστο μέχρι τότε και του υποσχέθηκα ότι θα διάβαζα τη Φιλοκαλία. Μου εδόθη η ευκαιρία στη Θεσσαλονίκη, με την

ευχή του Γέροντα, να διαβάσω τη Φιλοκαλία και έτσι κέρδισα πολλά.

Κ.Ι.: Τίποτε άλλο ενθυμείσθε;

π.Β.Λ.: Ασφαλέστατα. Πολλές φορές ο Γέροντας είχε προβλέψει.

Κ.Ι.: Είχε το προορατικό χάρισμα;

π.Β.Λ.: Σίγουρα. Μπορώ να το ομολογήσω, επειδή τώρα ευρίσκεται στην αιωνιότητα. Είχε το προορατικό χάρισμα. Εις την αναξιότητά μου είχε αναφέρει γεγονότα, τα οποία συνέβηκαν κατόπι στη ζωή μου και την εσφράγισαν ανεξίτηλα. Είναι όμως κάτι πολύ προσωπικό.

Κ.Ι.: Δεχόμαστε οπωσδήποτε τη μαρτυρία. Ενθυμείσθε άλλους λό­γους ωφέλιμους από την εμπειρία σας με το Γέροντα Γερμανό;

π.Β.Λ.: Εκείνο που ήθελα να τονίσω πολύ είναι η εμμονή του Γέρο­ντα στο θέμα της παραδόσεως. Ο Γέροντας ήταν παραδοσιακή μορφή. Εις το Σταυροβούνι της εποχής εκείνης έβλεπε κανείς σε όλο το χώρο της μονής, αλλά και στη συμπεριφορά των πατέρων εκείνη την αγία πτώχεια του Ιησού. Και σήμερα συναντούμε αυτό το στοιχείο στο Σταυροβουνιώτικο μοναχισμό. Είναι μία παράδοση, η οποία μεταλαμπαδεύεται από Γέροντα σε υποτακτικό.

Η αγία πτώχεια του Ιησού ήταν για το Γέροντα μια συνεχής εντρύφηση. Ήταν πτωχός ο Γέροντας. Ουδέποτε φόρεσε ηγουμενικό μανδύα, ουδέποτε κράτησε βακτηρία ηγουμενική, ουδέποτε φόρεσε επιστήθιο σταυρό.

Ήταν ο τελευταίος των μοναχών.

Κ.Ι.: Ο χριστιανός δεν θα έπρεπε να είναι ο έσχατος για να γίνει ο πρώτος;

π.Β.Λ.: Ασφαλέστατα. Έχω μάλιστα συγκεκριμμένες μαρτυρίες αν­θρώπων που συνάντησαν το Γέροντα όλως τυχαίως. Όταν τον συνα­ντούσαν στο μοναστήρι, του ζητούσαν να τους οδηγήσει στον ηγούμε­νο κι έλεγαν:

«Ο ηγούμενος είναι ο Γερμανός, πού είναι ο Γερμανός;»

«είναι εκτός μονής σήμερα», ενώ ήταν ο ίδιος ο Γέροντας.

Απέφευγε έτσι κάθε είδους αυτοπροβολή.

Ο ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Πρωτοπρεσβυτέρου Χαράλαμπου Κούρρη, Θεολόγου – Νομικού

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει να προβάλει σε κάθε εποχή μορφές άγιες, οι οποίες με χριστιανική ταπείνωση εργάστηκαν για το έργο της και έδωσαν τους εαυτούς των φωτεινά πρότυπα – προεκτάσεις του αιω­νίου προτύπου του Κ.Η.Ι. Χριστού στους Ορθόδοξους πιστούς. Ένα τέ­τοιο φωτεινό πρότυπο υπήρξε και ο μακαριστός ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Γερμανός.

Αυτόν τον εν πλήρει ταπεινώσει διαβιούντα και ποδηγετούντα την ιστορική Μονή, βοήθησε ο Χριστός να τον έχω στην κρίσιμη μεταεφηβική νεανική μου ηλικία πνευματικό.

Ξεκινούσα από τη Λευκωσία, όπου έμενα, και έφθανα στο Σταυροβούνι, κάτω στο μετόχι της Αγίας Βαρβάρας, για να δω το Γέροντα.

Πολλές φορές απουσίαζε στα χωράφια του μοναστηριού και ερχόταν αργά πάνω στο τρακτέρ, κάτασπρος από τις σκόνες και κουρασμένος, με τριμμένο αντερί” δεν έδιδε την εντύπωση ότι αυτός ήτο ο ηγούμε­νος.

Ούτε το ύφος του το ταπεινό αλλ’ ούτε και η φωνή του η ήρεμη και σιγανή άφηναν τον καθένα να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του τον ηγούμενο της μονής.

Όταν όμως καθόταν στο εξομολογητήριο, ήταν πραγματικά ηγούμενος για όλους όσους εξομολογούμαστε κοντά του.

Εκεί, στο νότιο δωμάτιο του μετοχίου της Αγίας Βαρβάρας, μας δε­ χόταν.

Το ταπεινό του ύφος, η γαλήνια μορφή του και η με διάκριση εξέταση της ψυχής μας μας βοηθούσε σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση.

Μετά την εξομολόγηση ακολουθούσαν οι σοφές του συμβουλές και νουθεσίες και η συγχώρεση με την παράκληση να τον βλέπουμε όποτε αισθανόμαστε την ανάγκη να καθαριζόμαστε από τον πνευματικό ρύπο.

Η όλη στάση του ηγουμένου Γερμανού για την αναξιότητά μου, που ως νέος ήμουν γεμάτος ζωηρές ανησυχίες και αντιμετώπιζα θανάσι­μους πνευματικούς κινδύνους, βοήθησαν να συνειδητοποιήσω καλύτερα τον προορισμό μου σ’ αυτή τη ζωή. Οι προσευχές και οι συμβουλές του μακαριστού πνευματικού μου με βοήθησαν, ώστε να κρατηθώ μακράν από τα κωλύματα της Ιερωσύνης και να ενταχθώ στις τάξεις του Ορθοδόξου κυπριακού κλήρου. Βέβαια, ο μακαριστός δεν ήταν ο μόνος πνευματικός μου.

Από μικρός και μέ χ ρ ι σήμερα (όπου αξιώθηκα να είμαι κι εγώ ο ανάξιος, πνευματικός) ως εξομολογούμενος, γνώρισα πολ­λούς πνευματικούς.

Μέσα μου, όμως, ολοζώντανη παραμένει η μορφή του ταπεινού ηγουμένου του Σταυροβουνίου Γερμανού, τον οποίο μνη­μονεύω στο θρόνο του Θεού.

Οι ικεσίες του για τη μονή του καρποφο­ρούν με την ανάδειξη των άξιων διαδόχων του στην ιστορική μονή Σταυροβουνίου.

ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ, ΕΛΠΙΔΙΟΣ και ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ

Συνομιλητής: Π. Σταύρος Παπαγαθαγγέλου, Συγγραφέας

Κ.Ι.: Πατέρα Σταύρο, μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για την άγια μορφή της μοναχικής μας ζωής, το Γέροντα Γερμανό, ηγούμενο της ι.μ. Σταυροβουνίου;

π.Σ.Π.: Ήταν άνθρωπος της εργασίας επί του εαυτού του και καλλιερ­γητής της γης. Τον διέκρινε η αγάπη, και στο μοναστήρι, επί των ημε­ρών του, επικρατούσε ομόνοια.

Κι όταν οι υποτακτικοί ακολουθούνε το Γέροντα, οπωσδήποτε η μονή πηγαίνει μπροστά.

Το εργόχειρο του ήταν η γεωργία.

Και το απόγευμα πήγαινε στην εκκλησία, στον Εσπερι­νό.

Ακολουθούσε, μετά το Απόδειπνο, το Μεσονυκτικό. Ήταν άνθρω­πος που κρατούσε τη γραμμή με σταθερότητα και όλοι, θυμάμαι, τον εσέβοντο και τον υπεραγαπούσαν.

Κ.Ι.: Πατέρα Σταύρο, όταν λέτε κρατούσε τη γραμμή τι εννοείτε;

π.Σ.Π.: Τη γραμμή που ακολουθεί το μοναστήρι, του μοναχισμού, τον Κανόνα γενικά.

Ήταν από τους συνεπείς ανθρώπους.

Κ.Ι.: Επίσης, είπατε, Πατέρα Σταύρο, ότι ήταν άνθρωπος της εργα­σίας επί του εαυτού του και επί της γης.

Να το αναλύσουμε λίγο;

π.Σ.Π.: Ο κάθε μοναχός είχε το κέντημα του, το εργόχειρο του.

Τότε, μερικοί μοναχοί ασχολούνταν με τη γεωργία, άλλοι με τα πρόβατα.

Ο Γ. Γερμανός ασχολείτο με τη γεωργία.

Μαζί δούλευε και ο αείμνηστος πατήρ Κυπριανός, άλλη αγία μορφή.

Όλη μέρα έσπερνε, θέριζε, εργα­ζόταν. Ταυτόχρονα έκανε νοερά προσευχή! «Κύριε Ιησού Χριστέ…».

Κ.Ι.: Δηλαδή, ενώ εργαζόταν, είχε και τη νοερά προσευχή, που ήταν εργασία επί του εαυτού του.

π.Σ.Π.: Μάλιστα.

Κ.Ι.: Αυτό εννοείτε εργασία επί του εαυτού του;

143 π.Σ.Π.: Ασφαλώς, την ευχή, αλλά και άλλες Ακολουθίες. Συνομιλού­σε με τον Κύριο. Η προσευχή είναι εκείνη που στερεώνει τον καθένα μας στο δρόμο του Θεού.

Κ.Ι.: Δηλαδή, ο Γ. Γερμανός ήταν άνθρωπος πρακτικός, αλλά και άν­θρωπος προσευχής. Εσείς, που τον είδατε από κοντά, πατέρα Σταύρο, πώς συμπεριφερόταν γενικά;

π.Σ.Π.: Με σεβασμό προς όλους και καταδεκτικότητα. Μιλούσε με τους πάντας.

Κ.Ι.: Ήταν ευπροσήγορος, δηλαδή.

π.Σ.Π.: Ναι, ναι.

Κ.Ι.: Είχε ταπείνωση.

π.Σ.Π.: Πάρα πολλή ταπείνωση. Η ταπείνωση είναι η βασική αρετή για να ανεβείς, καθώς και ο Κύριος ταπεινός εστί.

Κ.Ι.: Εκενώθη.

π.Σ.Π.: Εκένωσε τον εαυτό του.

Κ.Ι.: Πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς ημών. Ο πατήρ Γερμανός, πατέρα Σταύρο, ήταν άνθρωπος κε­νώσεως; Εκενούτο για τους άλλους ανθρώπους;

π.Σ.Π.: Ναι, ναι, πολύ ενδιεφέρετο.

Κ.Ι.: Ασκούσε και το ποιμαντικό έργο; εξομολογούσε;

π.Σ.Π.: Ναι, ναι. Ηταν πνευματικός και επί των ημερών του η μονή προχώρησε.

Κ.Ι.: Άφησε όνομα πολύ σημαντικό. Είχε χαρίσματα, πατέρα Σταύρο, αν ξέρετε;

π.Σ.Π.: Το μεγάλο χάρισμα του ήταν η ταπείνωση του και το ενδιαφέ­ρον του πώς να αρέσει στο Θεό, αλλά και πώς να βοηθήσει τους συνανθρώπους.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.