Ο ιερομόναχος Ηλίας με κάλεσε να περάσω μια νύχτα στο κελί τους. Μου έδωσαν μια θέση κοντά στην είσοδο, μου πρόσφεραν μια παλιά κουβέρτα και ακόμη ένα παλιό σκισμένο μαξιλάρι.

Ήμουν πολύ κουρασμένος και χάρηκα πολύ με ένα τόσο φιλόξενο καλωσόρισμα. Η νύχτα πλησίαζε και εμείς, αφού προσευχηθήκαμε, ξεκινήσαμε να προετοιμαζόμαστε για ύπνο. Ξάπλωσα να κοιμηθώ με τα πόδια μου βαθιά μέσα στη σπηλιά, και το κεφάλι μου προς την είσοδο, έτσι ώστε είδα τον έναστρο ουρανό. Σκέφτηκα ότι μια τόσο ρομαντική διανυκτέρευση θυμίζει τις εκδρομές στο δάσος που έκανα με τους φίλους στα παιδικά μου χρόνια. Αλλά σύντομα έγινε σαφές ότι η διαμονή για τη νύχτα στο Άγιον Όρος δεν είχε καμία σχέση με τις παιδικές πεζοπορίες. Έχω ακούσει πολλά για τους αγιορείτικους τρόμους, και εδώ, στο Καρούλια, τους έχω βιώσει.

Τη νύχτα, ξεκίνησε μια καταιγίδα, φυσούσε πολύ. Πάνω, από τους βράχους έπεφταν οι πέτρες, τα ραβδιά, η θάλασσα οργιζόταν. Ήθελα πραγματικά να κοιμηθώ, αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ ήσυχα: ένιωθα τις σταγόνες των κυμάτων να πέφτουν στο κεφάλι και τους ώμους μου και τραβούσα την κουβέρτα πάνω από το κεφάλι μου να σκεπαστώ.

Ενώ ξεκίνησαν οι εφιάλτες: μου έρχονταν λογισμοί ότι οι μοναχοί συνωμότησαν εναντίον μου, ότι επρόκειτο να με σκοτώσουν, να με ρίξουν από το βράχο. Συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν μόνο ένα κακό όνειρο, αλλά η συνείδησή μου ξέφευγε από τον έλεγχο του μυαλού μου, και πάλι οι εχθροί μου με κυνηγούσαν. Μέσα από ένα όνειρο, άκουσα πως ένας από τους μοναχούς πέρασε μέχρι την έξοδο από τη σπηλιά και δεν επέστρεψε, και οι φόβοι συσσωρεύονταν ξανά: μου φαινόταν ότι αυτή ήταν μια συνωμοσία εναντίον μου. Έτρεμα και ένιωθα τα δόντια μου να χτυπάνε.

Το εφιαλτικό παραλήρημα που με βασάνισε όλη τη νύχτα τελείωσε το πρωί με την ανατολή του ηλίου. Αποδείχθηκε ότι ο μοναχός που είχε βγει από τη σπηλιά είχε πονόδοντο όλη τη νύχτα, δεν μπορούσε να κοιμηθεί και περιπλανήθηκε γύρω από τη σπηλιά. Το πρωί πήγε στο νοσοκομείο.

Ο δεύτερος μοναχός μου πρότεινε να με συνοδεύσει..

Στο δρόμο, είπε πώς ήρθαν τέσσερις προσκυνητές που αποφάσισαν να περπατήσουν μέχρι το Μέσα Καρούλι. Πέρασαν τη νύχτα, όπως και εγώ, στη σπηλιά. Ένας από αυτούς έλεγε όλο το βράδυ ότι ήταν ορειβάτης και ο επερχόμενος δρόμος δεν τον φοβόταν καθόλου: θα περνούσε από μόνος του και θα βοηθούσε τους φίλους του. Αλλά όταν το επόμενο πρωί ξεκίνησαν την κατάβαση προς το μονοπάτι που οδηγούσε στο Μέσα Καρούλι, ο ορειβάτης έχασε την αποφασιστικότητά του, και αρνήθηκε κατηγορηματικά να συνεχίσει το ταξίδι. Οι φίλοι του γύρισαν πίσω μαζί του. Προφανώς, οι λόγοι για τον φόβο του ήταν περισσότερο πνευματικοί παρά φυσικοί. Αν και ο κατήφορος μπορεί πραγματικά να τρομάξει ακόμη και τους γενναίους.

Συνεχίζεται…

Όλγα Ροζνιόβα

Μετάφραση Ελένη Ογκορόντνικ

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.