Όλων τα έτη να είναι πολλά και ευλογημένα, κάτω από τη Σκέπη και τη Χάρη της Τρισηλίου Θεότητος.

Ακούσαμε στον Απόστολο εδώ που ανέγνωσαν εμμελώς οι Πατέρες, που μας είπε ο Απόστολος Παύλος, ο πρώτος μετά τον Ένα:
” Εάν δε και αθλή τις, ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση”.
Αν κάποιος παίρνει μέρος σ’ έναν αθλητικό αγώνα , δεν κερδίζει το στεφάνι, εάν δεν αθληθεί νόμιμα, τίμια, καθαρά.
Και εν προκειμένω, στον πνευματικό αγώνα το δικό μας, που κάθε μέρα ο καθένας από μας παλεύει με τα πάθη του, με τις αδυναμίες του, τις αμαρτίες του, τα πάθη των άλλων, αυτά που ο έξω από δω μας φέρνει στο μυαλό σαν λογισμούς ή και δημιουργεί σαν συνθήκες στην καθημερινή μας ζωή,
εάν δεν έχομε, λέει ο Απόστολος Παύλος νόμιμη άθληση,
εάν δεν έχομε την πανοπλία του Θεού,
αν δεν έχομε υπακοή στο θέλημα του Θεού, υπακοή εκεί που οφείλει ο καθένας μας να έχει,
αν δεν έχομε καρτερία,
αν δεν έχομε υπομονή,
αν δεν έχομε εγκράτεια,
αν δεν έχομε το ακατάκριτο, να μην ασχολούμαστε με το τι κάνει ο ένας και ο άλλος, έστω και αν μας αδικούν ή μας συκοφαντούν,
εάν δεν έχομε τη συνεχή εγρήγορση ν’ αντιμετωπίζομε τους ποικίλους πειρασμούς και τις δυσκολίες,
εάν δεν έχομε, προπάντων, τη συγχωρητικότητα και την αγάπη, που είναι το πλήρωμα του νόμου και που με την αγάπη ο Θεός καλύψει πλήθος αμαρτιών μας,
τότε, νομίζω , ότι θα πρέπει να προβληματιστούμε, μήπως εις μάτην κοπιώμεν.
Ο Άγιος Χαραλάμπης, όμως, αυτός ο μεγάλος Ιερομάρτυς, νομίμως ενήθλησε.
Αξιοποίησε εις το ακέραιο τα τάλαντα, τα χαρίσματα που του έδωσε ο Θεός, που ακούσαμε την περασμένη Κυριακή στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα.
Από γονείς ευσεβείς ανατράφηκε, αλλά και ο ίδιος έδωσε όλη τη διάθεσή του, όλη την έφεσή του, όλο του τον εαυτό στο να αγαπήσει τον Θεό, αλλά και να μεταδώσει αυτή την αγάπη στους άλλους ανθρώπους.
Του εφαίνετο ακατανόητο πώς ασχολούνται με τα είδωλα, με τις φαντασίες, με τις πλάνες και δεν τρέχανε κοντά στον αληθινό Θεό, γι’ αυτό και ο Θεός γι’ αυτόν τον πόθο, το μεράκι που είχε, τον αξίωσε να γίνει και Ιερέας στη Μαγνησία. Μικρασιάτης Άγιος και ο Άγιος Χαραλάμπης, σε ηλικία περίπου 40 ετών έγινε τον 1ο μέχρι και τον 3ο αιώνα- στις αρχές του 3ου αιώνος έζησε- γιατί έζησε 113 χρόνια.
Αγωνίστηκε, καταρχήν να αγιάσει τους ανθρώπους με τα Μυστήρια της Αγίας μας Εκκλησίας. Ξεκάθαρο πράγμα, άμα δεν συμμετέχομε στα Άγια και Άχραντα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, στο Μυστήριο της Μετανοίας και της Εξομολογήσεως, προπάντων της Θείας Κοινωνίας, του Ιερού Ευχελαίου, όλων των Μυστηρίων, που, ανάλογα, στην κάθε περίσταση, ο καθένας χρειάζεται, δε σωζόμεθα.
Αυτό αγωνίστηκε, να αγιάσει τους ανθρώπους μέσω των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας αλλά και να μεταδώσει την ορθή πίστη. Γι’ αυτό και συνελήφθη, επειδή ήταν αγωνιστής, από τον, με εντολή του αυτοκράτορα Σεπτιμίου Σεβήρου, από τον άρχοντα Λουκιανό εκεί της Μαγνησίας και του ζητήθηκε να αρνηθεί την πίστη του.
Εκείνος, όμως, ποτισμένος με το βίωμα της πίστεως σ’ όλη του τη ζωή φυσικά έμεινε στερεός, ακλόνητος και ομολόγησε Ιησούν Χριστόν και Τούτον Εσταυρωμένον.
Τα βασανιστήρια που υπέστη, αν τα διαβάσει κανείς φρίττει, δεν μπορεί να τα ολοκληρώσει.
Ο ίδιος ο Λουκιανός, ο Έπαρχος, πήρε το ξίφος του να τον ξεσκίσει , αλλά όμως η Χάρις, η Αγάπη του Θεού, η Θεία η Δίκη τί έκανε;
Του απέκοψε τα χέρια του Λουκιανού και κόλλησαν επάνω στο σώμα του Αγίου Χαραλάμπους και μόνο όταν ζήτησε την προσευχή του Αγίου επανήλθαν στο σώμα του και εκολλήθησαν πάλι.
Και βλέποντας αυτό και άλλα θαύματα και οι δήμιοί του, μεταξύ αυτών ο Άγιος Πορφύριος και ο Άγιος Βάπτος που μνημονεύθηκαν στον Συναξαριστή και τρεις γυναίκες που μνημονεύθηκαν και άλλοι, βλέποντας αυτά τα θαύματα ασπάστηκαν την Αληθινή Πίστη, την Ορθόδοξη Πίστη στον Τριαδικό Θεό.
Όμως , ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΙΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΖΩΣΙ, δεν έζησε μόνον τον πρώτο και τον δεύτερο και τον τρίτο αιώνα ο Άγιος Χαραλάμπης, αφού γεννήθηκε το 90 περίπου και εκοιμήθη το 203 μετά Χριστόν, αλλά εξακολουθεί και ζει με τα θαύματά του.
Διηγείτο ο Άγιος Ιάκωβος, είχανε ένα κειμήλιο προγονικό, μια μικρή εικονίτσα του Αγίου Χαραλάμπους. Το είχαν από τη Μικρά Ασία και εκεί στη Μικρά Ασία και εδώ στην Εύβοια που ήρθανε και στην Άμφισσα προηγουμένως, αυτή η εικονίτσα, με τη Χάρη της, τελούσε θαύματα.
Παιδί που ήταν ο πατήρ Ιάκωβος, ο Άγιος Ιάκωβος πλέον, αρρώστησε, λέει και αρρώστησε βαριά, με πυρετό πάνω από 40. Φάρμακα, γιατροί δεν υπήρχαν στα χωριά εκείνη την εποχή, μετακινήσεις πολύ δύσκολες και περίμεναν να πεθάνει. Η μητέρα του, η Δωρούλα, ευσεβεστάτη, η Θεοδώρα, πήρε μια καρεκλίτσα, λέει, την έβαλε δίπλα του, έστρωσε μια καθαρή πετσέτα, άσπρη πετσέτα, πάνω στην καρέκλα και έβαλε αυτό το μικρό το εικονάκι, του Αγίου Χαραλάμπους, δίπλα στο παιδί της, τον Ιάκωβο και ω! του θαύματος, όπως διηγείτο ο πατήρ Ιάκωβος, είδε από την εικονίτσα να βγαίνουν τα χέρια του Αγίου Χαραλάμπους, είδε, λέει , και τα επιμάνικα που φορούσε, χρώματος μπλε μάλιστα, ακόμα και τις τριχούλες του, διέκρινε και του είπε:
– Μη στεναχωρείσαι παιδί μου, θα γίνεις καλά, όλα καλά θα πάνε..
Κι απ’ εκείνης της ώρας απέκτησε την ίαση και την υγεία.
Και του έλεγε η μητέρα του:
– Σήμερα , παιδί μου , έγινε νεκρανάστασις, νεκρός ήσουν και ανεστήθης, αυτήν την ημέρα να την τιμάς.
Και επειδή ακριβώς ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος τιμούσε και τον Άγιο Χαραλάμπη και τον Άγιο Δαυίδ, που ήρθε στο μοναστήρι του και αγωνίστηκε μέχρις εσχάτων και μέχρις τελείας εξαντλήσεως, προσφέροντας το σώμα του και το πνεύμα του στη διακονία του Θεού και των ανθρώπων, επειδή ετίμησε τους Αγίους, ετίμησε την Αγία μας Εκκλησία, αγάπησε τον άνθρωπο, γι’ αυτό και τον τιμά σήμερα ο Θεός και αυτός μαζί με τον Άγιο Δαυίδ και με τον άγιο Γέροντα Κύριλλο, στη συνέχεια, τελούν θαυμαστά και θαυμάσια στους ανθρώπους.
Τώρα ο πατήρ Δαμασκηνός μου έφερε δυο επιστολές , απ’ τις άπειρες επιστολές που υπάρχουν και διηγείται ο Δημήτρης ο Πασίμης από το Ακρίτα Φλωρίνης ένα θαυμαστό.
“Ξυπνήσαμε, λέει, ένα πρωί με τη γυναίκα μου, εκεί που παίρναμε το πρωινό μας καφεδάκι, μου λέει :
-Αντρα μου , απόψε είδα ολοζώντανο, μέσα στο σαλόνι μας, τον Άγιο Ιάκωβο, του είπα Άγιε να μείνετε εδώ, απόψε, μη φύγετε. Εκείνος, έβγαλε τα άμφιά του και δεν είπε τίποτα , αλλά περπάτησε προς στην κρεβατοκάμαρα που κοιμόταν ο σύζυγος, ο άντρας. Ήταν πολύ ζωντανό, του είπε η σύζυγος, αυτό που είδα. Εγώ, λέει, δεν έδωσα και πολλή πολλή βάση, δεν τα πίστεψα.
Εκείνη την ημέρα, μετά τις 5:00 το απόγευμα γιατί ήταν αργία, πήγα, λέει, να καθαρίσω ένα οικόπεδο, που ήταν απέναντί μας, με ένα φορτωτή βαρέως τύπου που ήταν στην ιδιοκτησία μου. Εκεί που εργαζόμουν, ο φορτωτής, επειδή ήταν πάνω σ’ ένα υψηλό ανάχωμα, τουμπάρισε, ντελαπάρισε δυο φορές, γύρισε, η καμπίνα, ισοπεδώθηκε, δεν υπήρχε τίποτε. Δεξιά που μπορούσα να βγω, δεν υπήρχε πόρτα, δεν υπήρχε διέξοδος. Και όμως αισθάνθηκα ότι δυο χέρια με πήραν και με βγάλαν αλώβητο μέσα από αυτόν τον φορτωτή που ανετράπη και ακριβώς θεώρησα ότι αυτή ήταν η προστασία του Αγίου Ιακώβου.”
Τέτοιες μαρτυρίες μέσα από αυτοκίνητα έχουμε πάρα πολλές.
Άλλη κυρία, η Μαρία η Παναγιώτα, απ’ τη Λεμεσό, διηγείται ότι ο γιος της, ενώ ήταν υποψήφιος έφεδρος αξιωματικός στην Αυλώνα, από την Κύπρο, απ’ τη Λεμεσό αυτή, έβγαλε μυρμηγκιές κάτω από τα πόδια του, λέει. Κάθε μέρα θεραπεία σε Νοσοκομείο των Αθηνών, τίποτα. Μάνα της λέει, δεν μπορώ να θεραπευτώ… κι η μάνα που αφουγκράζεται τον πόνο των παιδιών της, όσο και να μεγαλώσουν, γονάτισε και παρακάλεσε τον Άγιο Ιάκωβο. Ε! από την άλλη μέρα άρχισε η ίαση και βρήκε την υγεία του το παλικάρι της.
Βλέπομε, λοιπόν, πόσο ζωντανοί είναι οι Άγιοι και όταν εμείς απευθυνόμαστε σε αυτούς με πίστη εκείνοι ανταποκρίνονται.
Τους παρακαλούμε, λοιπόν, να μας δυναμώσουν την πίστη μας, να μας δώσουνε Χάρη ώστε να αποκτήσομε αυτή τη νόμιμη άθληση, την πνευματική και τη σωματική αντίστοιχα, ώστε να μπορούμε να σταθούμε ενώπιον του Φοβερού Βήματος του Χριστού, όταν έρθει εκείνη η ώρα για τον καθένα μας.
Σ’ αυτό εδώ το παρεκκλήσι εκατοντάδες ψυχές κατέθεσαν στο πετραχήλι των πνευματικών τις αμαρτίες τους και βρήκαν τη λύτρωση. Εκατοντάδες άνθρωποι ταλαιπωρημένοι από αυτά τα φοβερά πνεύματα, τα ακάθαρτα, βρήκαν την ίαση και την υγεία τους. Πενήντα χρόνια τώρα και πλέον αυτό το παρεκκλήσι είναι ένα πνευματικό λιμάνι, που λυτρώνει, χαριτώνει και αγιάζει ψυχές ανθρώπων.
Εδώ ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος εξομολογούσε, διάβαζε, συμβούλευε, ο άγιος Γέροντας Κύριλλος στη συνέχεια και μέχρι τις ημέρες μας αυτός ο ιερός χώρος αποτελεί το πνευματικό λιμάνι μέσα σ’ αυτήν την Ιερά Μονή για πλείστους όσους ανθρώπους.
Η Χάρις του Θεού να ενδυναμώνει, βέβαια και όλους εμάς που ζούμε σ’ αυτό το Μοναστήρι, μη συμβεί αυτό που ο Απόστολος Παύλος λέει :
ΜΗΠΩΣ ΑΛΛΟΙΣ ΚΗΡΥΞΑΣ,
ΕΓΩ ΑΔΟΚΙΜΟΣ ΕΥΡΕΘΩ…
Μήπως εμείς που τα λέμε, που τα ζούμε, που τα διηγούμεθα, γίνομε επίχαρμα φευ! του διαβόλου και βρεθούμε αδόκιμοι ενώπιον του Κριτού. Αλλ’ όμως σπεύδομε κι εμείς, σαν άνθρωποι χοϊκοί, να καταθέσομε τις αδυναμίες μας και τα αμαρτήματά μας ενώπιον του φιλανθρώπου Θεού και να λάβομε την άφεση δια του αρμοδίου Πνευματικού.
Η Χάρις του Αγίου Χαραλάμπους, των Αγίων Δαυίδ και Ιακώβου, η ευχή του αγίου μακαριστού Γέροντος Κυρίλλου, οι πρεσβείες του Αγίου Ζήνωνος του ταχυδρόμου, που είναι προστάτης των ταχυδρομικών, να μας σκεπάζει όλους, να πορευόμαστε, κατά το δυνατόν, ευάρεστα ενώπιον του Θεού και όταν θα ‘ρθει η ώρα για τον καθέναν μας ν’ ακούσομε της μακαρίας φωνής του Θεού, αυτή που ακούσαμε στο Ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής
-Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλά σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου!
Μια χαρά την οποίαν ευχόμεθα, πραγματικά, να την κληρονομήσετε όλοι σας και εσείς να το ευχηθείτε για μας.Αμήν!》
ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ
Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, 10/2/2021

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.