ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΩΡΕ;

Το έζησα πριν δύο χρόνια.
Ο αδελφός μου, 48 χρόνων, πέθανε αιφνίδια ένα πρωινό.
Έξω από το κέντρο υγείας που τον μετέφερε το ασθενοφόρο, περιμέναμε να βγει κάποιος γιατρός να μας ενημερώσει.
Εγώ ήξερα ότι είναι νεκρός, γιατί τον είχα δει.
Ήμουν χαμένος.
Δεν θυμάμαι πρόσωπα, ούτε συνομιλίες από εκείνες τις στιγμές.
Μου λένε μέχρι σήμερα άνθρωποι ότι μιλήσαμε και απορώ, γιατί δε μπορώ να ανακαλέσω σχετικές μνήμες.
Ένα πράγμα όμως θυμάμαι καλά.
Μέσα σε αυτή τη σύγχυση που βρισκόμουν, άκουσα δύο τρεις φωνές ανθρώπων να ρωτάνε αν ο αδελφός μου έχει κάνει το εμβόλιο.
Δε μπορούσα να αντιδράσω.
Ακούω όμως ακόμα καθαρά μέσα μου αυτές τις φωνές.
Όχι, ο αδελφός μου δεν είχε κάνει το εμβόλιο.
Δεν ήταν αντιεμβολιαστής, ούτε αναπαρήγαγε θεωρίες συνωμοσίας.
Ήταν απλά ένας άνθρωπος με παιδικό τραύμα σχετικά με τις ενέσεις, οπότε όπως και όποτε μπορούσε, απέφευγε να κάνει ένεση, ακόμα και αν η συνθήκη ήταν απειλητική για την υγεία του.
Αργότερα και αφού είχα κάπως ανακτήσει την συγκρότηση μου, με νηφαλιοτητα απάντησα δημόσια σε όσους συσχέτισαν τον αιφνίδιο θάνατο του αδελφού μου με το εμβόλιο.
Πριν περίπου ένα μήνα, μια εκλεκτή διαδικτυακή μου φίλη ψυχολόγος, έχασε το γιό της αιφνίδια, μικρό σε ηλικία.
Ολόκληρος στρατός ανθρώπων στο διαδίκτυο, σε σελίδες που αναπαράγουν θεωρίες καφενείου περί εμβολίων, άρχισαν να προβάλλουν το περιστατικό.
Η διάγνωση στα σχόλια ήταν ξεκάθαρη.
Το παιδί πέθανε από το εμβόλιο.
Δεν έμειναν όμως μόνο στη διάγνωση.
Πέρασαν σε επόμενη πίστα.
Στοχοποίησαν τη μάνα ως υπεύθυνη για το θάνατο του παιδιού, και της πρότειναν να αυτοκτονήσει, γιατί σκότωσε το παιδί της.
Ανάμεσα στα σχετικά σχόλια, είδα και το σχόλιο μιας γνωστής μου, η οποία έχασε επίσης το γιό της από αιφνίδιο θάνατο, πριν κάποια χρόνια.
Είναι στιγμές που μουδιάζεις, μπροστά σε τέτοια στιγμιότυπα.
Πως γίνεται;
Είναι δυνατόν;
Μια μάνα που έχει ζήσει αυτό τον πόνο, τώρα να βρίζει και να εγκαλεί μια άλλη μάνα;
Κι όμως γίνεται.
Ο πόνος, οι δυσκολίες, οι ανατροπές και αναποδιές, κανέναν άνθρωπο δεν κάνουν μαγικά καλύτερο.
Η καλυτέρευση, απαιτεί καλλιέργεια.
Η καλλιέργεια θέλει κόπο και χρόνο.
Οι επώδυνες εμπειρίες, αν δεν επεξεργαστούν θεραπευτικά, μπορούν να μετατρέψουν τον άνθρωπο σε απόλυτα μοχθηρή ύπαρξη.
Η εν λόγω διαδικτυακή μου φίλη, έχει ήδη συγκεντρώσει όλους αυτούς τους σχολιασμούς, που επώνυμα την καλούν να αυτοκτονήσει και την καταδεικνύουν ως υπεύθυνη του θανάτου του παιδιού της.
Η νομική δίωξη αυτών των ανθρώπων, έχει ήδη αρχίσει.
Η μάνα αυτή, δεν θέλει να εκδικηθεί.
Ποια εκδίκηση εξάλλου μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά σε μια τέτοια απώλεια.
Θέλει απλά να συμβάλει στη διάσωση της ανθρωπιάς, χωρίς την οποία η ζωή δεν αξίζει.
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΩΡΕ;
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;