ΜΕΡΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΩΜΗ ΜΟΡΦΗ ΤΡΟΜΟΥ: Η ΕΠΙΘΕΣΗ – Ο ΞΥΛΟΔΑΡΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΟΠΟΥ Η ΒΙΑ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΠΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Μέρα μεσημέρι –
σε ένα μικρό μαγαζί της Θεσσαλονίκης.

Μια γυναίκα στη δουλειά της.

Μια συνηθισμένη στιγμή καθημερινότητας.

Και ξαφνικά –
ο τρόμος.

Ένας άνθρωπος εισβάλλει στον χώρο της.

Την πλησιάζει.
Την εγκλωβίζει.
Της δείχνει βίντεο ερωτικού περιεχομένου.
Την απειλεί.
Τη ρίχνει στο πάτωμα.
Τη χτυπά άγρια.

Και τότε –
η λέξη «καθημερινότητα» παύει να ακούγεται φυσιολογική.

Αρχίζει να ακούγεται –
εύθραυστη.

Γιατί ίσως αυτό να είναι το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο τέτοιων ιστοριών –
όχι μόνο η ίδια η βία.

Αλλά η στιγμή μέσα στην οποία εμφανίζεται.

Μέρα μεσημέρι.

Σε έναν χώρο εργασίας.
Σε ένα μαγαζί που για μια γυναίκα ήταν απλώς ο χώρος όπου προσπαθούσε να ζήσει –
να δουλέψει –
να συνεχίσει τη ζωή της κανονικά.

Και ξαφνικά –
μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα –
ο χώρος αυτός μετατρέπεται σε σκηνή τρόμου.

Γιατί η βία απέναντι στις γυναίκες δεν αφήνει πίσω της μόνο τραύματα στο σώμα.

Αφήνει –
εκείνη τη βαθιά αίσθηση παραβίασης που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος κοιτάζει τον κόσμο γύρω του.

Το βλέμμα προς την πόρτα.
Τον φόβο όταν μένει μόνη.
Την αγωνία μιας επόμενης ημέρας που ίσως να μη μοιάζει ποτέ ξανά ασφαλής.

Και αυτό είναι που παγώνει περισσότερο μια κοινωνία.

Ότι μια γυναίκα μπορεί να ξεκινήσει το πρωί για τη δουλειά της –
και μέσα σε λίγα λεπτά να βρεθεί αντιμέτωπη με την πιο ωμή μορφή ανθρώπινης βίας.

Γιατί πίσω από τέτοιες επιθέσεις δεν υπάρχει μόνο εγκληματικότητα.

Υπάρχει –
η κατάρρευση κάθε ορίου σεβασμού απέναντι στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η στιγμή όπου ένας άνθρωπος παύει να βλέπει απέναντί του μια γυναίκα με ζωή, φόβους και δικαιώματα –
και βλέπει μόνο ένα σώμα πάνω στο οποίο μπορεί να επιβάλει τρόμο.

Και τότε –
το πρόβλημα παύει να είναι ατομικό.

Γίνεται κοινωνικό.

Γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικά ασφαλής –
όταν οι γυναίκες αναγκάζονται να ζουν με τη σκέψη ότι ακόμη και η πιο απλή στιγμή της καθημερινότητάς τους μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη.

Και εκεί βρίσκεται το πιο σκοτεινό σημείο όλων –
όταν τέτοιες ιστορίες αρχίζουν να επαναλαμβάνονται τόσο συχνά –
ώστε κάποιοι να κινδυνεύουν να τις συνηθίσουν.

Η φρίκη δεν πρέπει ποτέ να γίνεται συνήθεια.

Γιατί τη στιγμή που μια κοινωνία παύει να σοκάρεται πραγματικά από τη βία –
είναι η στιγμή που αρχίζει να χάνει κάτι πολύ βαθύτερο από την ασφάλειά της.

Χάνει –
την ίδια της την ανθρωπιά.

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ –

ΔΕΝ ΣΒΗΝΟΥΝ –
ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ.

ΜΕΝΟΥΝ –

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ –

ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ –

ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ –
ΝΑ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.