Με την πίστη – ΟΧΙ απέναντί της!

Η Εκκλησία δεν είναι τοίχοι και τρούλοι.
Είναι η ανάσα του λαού.
Δεν είναι θεσμός – είναι καρδιά.
Δεν είναι παρελθόν – είναι το φως που δεν σβήνει ποτέ.

Η Ελλάδα στάθηκε όρθια όχι με λόγια,
μα με γόνατα.
Όχι με συνθήματα,
μα με σταυρούς στα χέρια των απλών.

Την ώρα που οι ισχυροί υπέγραφαν συμβάσεις,
οι ταπεινοί υπέγραφαν με δάκρυα.
Και πάνω σ’ αυτά τα δάκρυα,
ο Θεός έστησε την Πατρίδα.

Κάθε κερί που ανάβει,
είναι κραυγή πίστης μέσα στο σκοτάδι.
Κάθε σταυρός που χαράζεται στον αέρα,
είναι ο ήχος της ψυχής που δεν παραδίδεται.

Δεν είναι “παρωχημένος” όποιος πιστεύει.
Είναι φάρος σε εποχή που όλοι κοιμούνται.
Παρωχημένος είναι εκείνος που δεν έχει να ανάψει τίποτα –
ούτε κερί, ούτε καρδιά.

Η Εκκλησία δεν χρειάζεται επιτροπές,
ούτε στρατηγικές επικοινωνίας.
Χρειάζεται πίστη.
Καρδιές που καίνε.
Χείλη που ψιθυρίζουν «Δόξα Σοι ο Θεός»
όταν όλα γύρω γκρεμίζονται.

Η πίστη δεν είναι σκιά του χτες –
είναι το αύριο που δεν θα πεθάνει ποτέ.
Και όσο υπάρχει μια ψυχή που λέει «Κύριε Ελέησον»,
η Ελλάδα θα έχει φως.
Θα ’χει λόγο να ανασαίνει.

Δεν είναι ντροπή να πιστεύεις.
Ντροπή είναι να χλευάζεις το ιερό.
Γιατί όποιος ειρωνεύεται την πίστη,
δεν πληγώνει τον Θεό – πληγώνει τον εαυτό του.

Η Εκκλησία δεν είναι τα αξιώματα και οι τίτλοι.
Είναι οι γιαγιάδες με τα δάκρυα στα μάτια,
οι άντρες που σταυρώνουν τα παιδιά τους πριν φύγουν για δουλειά,
οι γυναίκες που ανάβουν το κερί και λένε «να ’ναι καλά όλοι».

Αυτή είναι η Εκκλησία της Ελλάδας.
Η Εκκλησία του λαού – όχι της εξουσίας.
Η Εκκλησία που στάθηκε όταν όλα σωπαίναν.
Η Εκκλησία που δεν χρειάζεται φωνή, γιατί έχει παρουσία.

Και γι’ αυτήν την Εκκλησία,
οφείλουμε να στεκόμαστε όρθιοι.
Με σεβασμό.
Με φως.
Με ψυχή.
Με την πίστη – όχι απέναντί της.

Γιατί όποιος στέκεται απέναντι στο φως,
μένει για πάντα στη σκιά.
Κι όποιος στέκεται μαζί του –
λάμπει μαζί Του.

*Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος