ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΘΛΙΨΗ – ΑΦΗΝΟΥΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΕΙΔΑΝ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: Η ΓΩΓΩ ΜΑΣΤΡΟΚΩΣΤΑ – Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ ΟΡΘΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Υπάρχουν απώλειες –
που δεν χωρούν εύκολα μέσα σε λέξεις.

Δεν μοιάζουν μόνο θλιβερές.
Μοιάζουν – βαριές.

Σαν να αφήνουν πίσω τους μια σιωπή –
που απλώνεται παντού.

Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε –
και μαζί της μοιάζει να κλείνει ένα κομμάτι μιας εποχής όπου η δύναμη δεν φαινόταν μόνο στη λάμψη.

Φαινόταν –
στον τρόπο που ένας άνθρωπος άντεχε –
όταν όλα γύρω του σκοτείνιαζαν.

Η δική της ιστορία δεν έγινε απλώς μια είδηση της τηλεόρασης ή της επικαιρότητας.

Έγινε –
η εικόνα μιας γυναίκας που πάλεψε δημόσια με τον φόβο –
την ασθένεια –
και τον πόνο –
χωρίς να χάσει ποτέ την αξιοπρέπειά της.

Και αυτό είναι που αγγίζει τόσο βαθιά τον κόσμο σήμερα.

Όχι μόνο η απώλεια μιας γνωστής παρουσίας.

Αλλά η απώλεια ενός ανθρώπου που για χρόνια στεκόταν απέναντι στη δοκιμασία –
με μια σιωπηλή δύναμη –
που δεν χρειαζόταν φωνές για να φανεί.

Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους δημοσιότητα.

Και υπάρχουν άνθρωποι –
που αφήνουν πίσω τους αποτύπωμα ψυχής.

Η Γωγώ Μαστροκώστα ανήκε στη δεύτερη κατηγορία.

Μια γυναίκα που είδε τη ζωή να τη δοκιμάζει σκληρά –
και όμως συνέχισε να στέκεται όρθια.

Να χαμογελά.
Να παλεύει.
Να μην αφήνει τον πόνο –
να γίνει η μοναδική εικόνα της ύπαρξής της.

Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα για έναν άνθρωπο.

Όχι να φαίνεται δυνατός όταν όλα πάνε καλά.

Αλλά να κρατά την αξιοπρέπειά του –
όταν η ζωή αρχίζει να λυγίζει τα πάντα γύρω του.

Και εκεί βρίσκεται το πραγματικό βάρος μιας τέτοιας απώλειας –
ότι μας θυμίζει πόσο εύθραυστοι είμαστε όλοι τελικά.

Πόσο προσωρινά είναι όλα.

Και πόσο μεγάλη σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο ένας άνθρωπος δίνει τη μάχη του απέναντι στον πόνο.

Γιατί στο τέλος –
ο κόσμος δεν θυμάται μόνο τη λάμψη.

Θυμάται –
εκείνους που πάλεψαν γενναία –
όταν έσβησαν τα φώτα.

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ –

ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ –

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ.

ΜΕΝΟΥΝ –

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ –

ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ –

ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ –

ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΟΡΘΙΟΙ –
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΗ ΜΑΧΗ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.