ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ - ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΑΥΡΙΟ - Ο ΦΟΒΟΣ - Η ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ - Η ΚΟΥΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΙΑΡΚΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ. Του Χρίστου Χαλικιά.
Μια κοινωνία δεν αρχίζει να λυγίζει μόνο όταν αδειάζουν τα πορτοφόλια.
Λυγίζει –
όταν αδειάζουν οι άνθρωποι εσωτερικά.
Όταν ξυπνούν κουρασμένοι πριν καν ξεκινήσει η ημέρα.
Όταν δουλεύουν περισσότερο –
και ελπίζουν λιγότερο.
Όταν αρχίζουν να κοιτούν το μέλλον –
όχι με προσμονή –
αλλά με αγωνία.
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο της εποχής μας.
Όχι μόνο η οικονομική πίεση.
Αλλά η αργή εξάντληση της ελπίδας.
Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε κρίσεις.
Μνημόνια.
Ακρίβεια.
Αβεβαιότητα.
Ψηφιακή υπερφόρτωση.
Διαρκή φόβο για το αύριο.
Και κάπου μέσα σε όλα αυτά –
ο άνθρωπος αρχίζει σιγά σιγά να συνηθίζει την ψυχική κόπωση σαν να είναι φυσιολογική κατάσταση.
Να ζει μόνιμα κουρασμένος.
Μόνιμα αγχωμένος.
Μόνιμα σε επιβίωση.
Γιατί η πιο βαθιά φτώχεια δεν είναι πάντα οικονομική.
Είναι –
η στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει να πιστεύει ότι η ζωή του μπορεί πραγματικά να αλλάξει.
Και τότε –
κάτι σπάει μέσα σε μια κοινωνία.
Οι άνθρωποι σταματούν να ονειρεύονται όπως παλιά.
Να σχεδιάζουν.
Να εμπιστεύονται.
Να αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου με ασφάλεια.
Αρχίζουν απλώς –
να αντέχουν.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο βαρύ τίμημα μιας εποχής διαρκούς πίεσης.
Όχι μόνο η οικονομική εξάντληση.
Αλλά η συναισθηματική παραίτηση.
Η στιγμή όπου μια ολόκληρη γενιά αρχίζει να αισθάνεται ότι μεγάλωσε χωρίς ποτέ να προλάβει να νιώσει πραγματικά ήρεμη.
Και τότε –
ο φόβος δεν εμφανίζεται πια σαν έκτακτη κατάσταση.
Γίνεται –
τρόπος ζωής.
ΓΕΝΙΕΣ –
ΔΕΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ.
ΧΑΝΟΝΤΑΙ-
ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ –
ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ –
ΟΤΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ –
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.
Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.
