ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΔΑΝΕΙΚΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ - ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΧΑΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΕΣ «ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΕΙΣ»! Του Χρίστου Χαλικιά. Δεν μεγαλώνουν όλα τα παιδιά μέσα σε φωνές και συγκρούσεις. Μερικές φορές - μεγαλώνουν μέσα σε απουσίες. Αθόρυβα. Σχεδόν ανεπαίσθητα.
Λίγες ώρες στην αρχή –
ένα βράδυ αλλού –
ένα ακόμη Σαββατοκύριακο σε συγγενικό σπίτι.
Και σιγά σιγά –
η εξαίρεση γίνεται κανονικότητα.
Το παιδί αρχίζει να περνά περισσότερο χρόνο σε ξένες αγκαλιές –
σε άλλες κουζίνες –
σε άλλους καναπέδες.
Σε σπίτια που προσπαθούν να καλύψουν ένα κενό που δεν τους ανήκει πραγματικά.
Κανείς δεν αμφισβητεί την αγάπη των παππούδων ή των συγγενών.
Πολλές φορές –
είναι εκείνοι που κρατούν όρθιες ολόκληρες οικογένειες.
Αλλά υπάρχει μια διαφορά βαθιά και ουσιαστική.
Άλλο η βοήθεια –
και άλλο η σταδιακή αντικατάσταση της παρουσίας.
Γιατί ένα παιδί δεν χρειάζεται μόνο επίβλεψη.
Δεν χρειάζεται μόνο κάποιον να το ταΐσει –
να το κοιμίσει –
να το προσέξει μέχρι να περάσει η μέρα.
Χρειάζεται σταθερότητα –
χρειάζεται αίσθηση δεσμού –
χρειάζεται να νιώθει ότι κάποιος βρίσκεται εκεί –
όχι περιστασιακά.
Αλλά ουσιαστικά.
Και όταν αυτή η ουσιαστική παρουσία αρχίζει να αραιώνει –
κάτι μετακινείται μέσα του.
Όχι πάντα φανερά.
Όχι πάντα αμέσως.
Αλλά βαθιά.
Η παιδική ηλικία δεν καταγράφει μόνο γεγονότα.
Καταγράφει διαθέσιμους ανθρώπους –
καταγράφει ποιος έλειπε –
ποιος βιαζόταν –
ποιος είχε πάντα κάτι «πιο επείγον» να κάνει.
Και το πιο δύσκολο είναι ότι αυτές οι μικρές αποστάσεις –
δεν μοιάζουν επικίνδυνες τη στιγμή που συμβαίνουν.
Μοιάζουν πρακτικές –
βολικές –
διαχειρίσιμες.
Μέχρι να περάσουν τα χρόνια.
Και να εμφανιστεί μια σχέση κουρασμένη –
εύθραυστη –
χωρίς πραγματική εγγύτητα.
Γιατί υπάρχουν δεσμοί –
που δεν χάνονται από έναν μεγάλο καβγά.
Φθείρονται αργά.
Μέσα από χρόνο που δεν δόθηκε ποτέ –
μέσα από στιγμές που αναβλήθηκαν –
μέσα από μια καθημερινότητα όπου το παιδί έμαθε να μη ζητά πολλά.
Και τότε –
η απουσία παύει να είναι προσωρινή.
Γίνεται τρόπος μεγαλώματος.
Και καμία υλική άνεση –
καμία «διευκόλυνση» –
καμία εξήγηση ενηλίκων –
δεν μπορεί να αντικαταστήσει ολοκληρωτικά αυτό που λείπει.
Γιατί ένα παιδί –
στο τέλος –
δεν θυμάται μόνο ποιος το φρόντισε.
Θυμάται ποιος ήταν πραγματικά παρών.
ΚΑΠΟΙΑ ΚΕΝΑ –
ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΜΕ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙΣ.
ΓΙΑΤΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ –
ΑΦΗΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΙΧΝΗ.
Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.
