ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΚΑΨΑΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ; ΜΗΝ ΚΑΨΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ! Του Χρίστου Χαλικιά. Η Ελλάδα… η Ελλάδα που κάποτε άναβε κεριά για τους νεκρούς της, τώρα ανάβει καμίνια.
Και το φοβερώτερο;
Δεν ακούστηκε ούτε μια φωνή.
Ούτε ένας ψίθυρος.
Μονάχα η σιωπή –
η πιο βαριά μορφή παραίτησης.
Κάποτε θάβαμε ανθρώπους με χώμα και δάκρυ.
Τώρα τους παραδίδουμε στη φωτιά.
Κάποτε μνημονεύαμε ονόματα.
Τώρα… θυμόμαστε στάχτη.
Κάποτε σκύβαμε το κεφάλι μπροστά στον θάνατο.
Τώρα τον διαχειριζόμαστε σαν χαρτί.
Κι αυτό το ονομάζουν «πρόοδο».
ΠΡΟΟΔΟΣ;
Πότε έγινε πρόοδος να καίγεται η μάνα σου
πριν προλάβεις να της πεις:
«Κράτα με λίγο ακόμα»;
Πότε έγινε εκσυγχρονισμός
να εξαφανίζεται ο πατέρας σου
σε τριάντα λεπτά,
εκεί όπου η Εκκλησία περίμενε
αιώνες για να σου μάθει ότι ο θάνατος δεν είναι τέλος,
είναι πέρασμα.
Πότε έγινε πολιτισμός
να αδειάζεις τη μνήμη μαζί με το σώμα;
Η ΚΑΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΥΣΗ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ.
Η στάχτη δεν έχει τόπο.
Δεν έχει προσευχή.
Δεν έχει μέλλον.
Ό,τι καίγεται,
δεν το βρίσκει ούτε ο Θεός στο μονοπάτι της Ανάστασης.
Γιατί – ας το πούμε με το θάρρος των παλιών που ήξεραν πως ο Θεός δεν κοροϊδεύεται.
ΔΕΝ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ ΚΟΥΤΙ.
ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ ΣΩΜΑ!
Η Ελλάδα το ήξερε αυτό.
Το κουβαλούσε στα δημοτικά τραγούδια,
στα μοιρολόγια,
στις γιαγιάδες που σταύρωναν τα χέρια των νεκρών
για να τα βρει ο Χριστός.
Και τώρα;
Τι βρήκε;
Ένα συρτάρι με στάχτη.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΑΔΕΙΟΥ ΤΑΦΟΥ
ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ.
Σήμερα η μάνα
πού θα γονατίσει;
Στην τεφροδόχο;
Σε ένα κουτί χωρίς γη;
Σε μια προθήκη όπου το παιδί της
δεν έχει καν βάρος;
Πού θα μιλήσει ο ορφανός;
Πού θα ακουμπήσει το δάκρυ του;
Η ΤΑΦΗ ΦΥΛΑΕΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ.
Η ΚΑΥΣΗ ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ.
Και ό,τι εξαφανίζεται
δεν ανασταίνεται.
Η ΦΩΤΙΑ ΔΕΝ ΕΛΥΣΕ ΠΟΤΕ ΜΥΣΤΗΡΙΑ.
ΤΑ ΚΑΤΕΛΥΣΕ.
Καίμε τους νεκρούς μας
κι αντί να τους αποχαιρετήσουμε,
τους αρνούμαστε.
Λέμε στον Θεό,
με τον πιο ήσυχο τρόπο:
«Δεν σε περιμένω.»
Μα το χώμα
δεν είναι τέλος.
Το χώμα είναι υπόσχεση.
Το χώμα περιμένει.
Το χώμα θυμάται.
Το χώμα ανασταίνει.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ;
Δεν είναι ότι καίνε σώματα.
Είναι ότι καίνε
την τελευταία ελπίδα τους.
Ο ΑΔΕΙΟΣ ΤΑΦΟΣ
ΕΛΕΓΕ ΖΩΗ.
Η ΣΤΑΧΤΗ
ΛΕΕΙ ΣΙΩΠΗ.
Ο ΑΔΕΙΟΣ ΤΑΦΟΣ
ΕΤΑΖΕ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Η ΣΤΑΧΤΗ ΤΗΝ
ΑΝΑΙΡΕΙ.
Ο ΑΔΕΙΟΣ ΤΑΦΟΣ
ΕΣΩΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
Η ΣΤΑΧΤΗ
ΔΕΝ ΕΣΩΣΕ ΟΥΤΕ
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΕ.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ
Ή ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΑΔΕΙΟΥ ΤΑΦΟΥ;
Αν καίμε το σώμα,
αύριο θα κάψουμε την πίστη.
Μεθαύριο τη μνήμη.
Κι ύστερα θα αναρωτηθούμε
τι απέμεινε από έναν λαό
που κάποτε έβαζε τη Φωτιά να φύγει
και άφηνε το Φως να μείνει.
ΠΟΥ ΟΔΕΥΟΥΜΕ;
ΣΕ ΤΙ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΜΑΣΤΕ;
ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΕΡΩΤΗΜΑ:
ΠΟΙΟ ΦΩΣ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑΜΕ;
Γιατί αν χάσουμε το Φως,
δεν θα φταίνε οι νεκροί.
Θα φταίμε οι ζωντανοί.
ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΜΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.
ΚΑΙ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ,
ΚΑΜΙΑ ΦΩΤΙΑ –
ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ –
ΚΑΝΕΝΑΣ «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ» –
ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ.
ΜΗΝ ΚΑΨΕΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!
* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.
