Απίστευτο και όμως αληθινό: Κωφός μπορούσε να βρίσκει καρτέλες με στοιχεία πελατών μέσα σε δευτερόλεπτα. Του Σωτηρίου Στυλιανού. Παρακολουθούσα την ελληνική κωμωδία με τίτλο «Φως, Νερό, Τηλέφωνο... Οικόπεδα με Δόσεις». Ξαφνικά είδα μια συρταριέρα ή αρχειοθήκη και θυμήθηκα δυο πραγματικές ιστορίες που νομίζω ότι αξίζει να σημειώσω.
Η πρώτη ιστορία που θα ήθελα να αναφέρω είναι με έναν άνθρωπο που δεν άκουγε τίποτα, ήταν κωφός κι όμως είχε αποκτήσει μία σπουδαία ικανότητα. Δούλευε σε ένα υπόγειο μιας μεγάλης Τράπεζας όπου ήταν το αρχειακό υλικό σε εποχές που δεν υπήρχαν υπολογιστές. Η καταπληκτική ικανότητά του ήταν ότι μπορούσε να του δίνουν έναν αριθμό τραπεζικού λογαριασμού ή το όνομα του πελάτη και, μέσα σε δευτερόλεπτα, να βρίσκει την ανάλογη καρτέλα ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες.
Η δεύτερη περίπτωση είναι ενός ανθρώπου με πολλαπλή αναπηρία, που όμως κατόρθωσε να μορφωθεί πολύ και να πάρει τρία πτυχία. Πριν βγει στην σύνταξη από την υπηρεσία του, για χρόνια δίδαξε σε τρεις συναδέλφους του την χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών καθώς κανείς τους δεν είχε αυτές τις γνώσεις. Μετά από χρόνια ο ένας από αυτούς τους τρεις πήρε μετάθεση σε έναν μεγάλο οργανισμό της χώρας μας και μάλιστα σε σπουδαία θέση.
Ο ανάπηρός της ιστορίας μας ήταν κάποτε σε ένα μαγαζί με κομπουτερικό υλικό. Βρισκόταν εκεί και δύο πελάτες του καταστήματος που προσπαθούσαν κάτι να διορθώσουν, αλλά μάταια. Εκείνος τους έβλεπε να αγωνίζονται και, ενώ ήξερε ποια μέθοδος θα τους έλυνε το πρόβλημά τους, προσπάθησε να συνεννοηθεί μαζί τους αλλά οι δύο άντρες δεν είχαν την υπομονή να τον ακούσουν. Απευθύνθηκε τότε στον καταστηματάρχη, που τότε άρχιζε να τον καταλαβαίνει, και, μόλις εφάρμοσαν τις οδηγίες του, λύθηκε το πρόβλημα τους.
Σήμερα ο ίδιος μπορεί να χειρίζεται τρεις προσωπικούς υπολογιστές (pc) με διαφορετικά προγράμματα ο καθένας χωρίς να τους μπερδεύει. Επίσης, ξέρει πολύ καλά να επικοινωνεί με τους άλλους μέσω διαφόρων προγραμμάτων. Και συχνά βοηθάει τους γύρω του να μάθουν να χειρίζονται τους υπολογιστές.
Από τις περιπτώσεις αυτές μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι κάθε άνθρωπος ανάλογα με τις δυνατότητές αλλά και την αναπηρία του, είναι δυνατόν να βρει τρόπους να φανεί χρήσιμος στο περιβάλλον του και να επικοινωνήσει με αυτό. Στην πρώτη περίπτωση η κώφωση συντελούσε ώστε ο εργαζόμενος να μην περισπάται από τα ακουστικά ερεθίσματα που υπήρχαν γύρω του, αλλά να συγκεντρώνεται στην αστραπιαία εύρεση των αρχείων. Κέρδιζε έτσι το ψωμί του αλλά και την αναγνώριση και τον σεβασμό των συναδέλφων του, όντας με τον τρόπο αυτό μέλος μιας ομάδας.
Στη δεύτερη περίπτωση, η τεχνολογία έδωσε διέξοδο στη θέληση του πολυανάπηρου να αξιοποιήσει τις ικανότητές του και στον χώρο εργασίας και στην προσωπική του ζωή.
Απρίλιος 2026.
Σωτήρης Ι. Στυλιανού.
Συνταξιούχος Βιβλιοθηκονόμος.
Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογικής.
