-Γέροντα, πως θα βοηθηθή κάποιος που ζηλεύει να ξεπεράση την ζήλεια; -Αν γνωρίση τα χαρίσματα με τα όποια τον έχει προικίσει ο Θεός και τα αξιοποίηση, τότε δεν θα ζηλεύη και η ζωή του θα είναι Παράδεισος.
Πολλοί δεν βλέπουν τα δικά τους χαρίσματα· βλέπουν μόνον τα χαρίσματα των άλλων και τους πιάνει η ζήλεια.
Θεωρούντον εαυτό τους αδικημένο, μειωμένο, κι έτσι βασανίζονται και κάνουν την ζωήτους μαύρη.
«Γιατί αυτός να έχη αυτά τα χαρίσματα κι εγώ να μην τα έχω;», λένε. Μα εσύ έχεις άλλα χαρίσματα,εκείνος άλλα. Θυμάστε τον Κάιν και τον Άβελ;Δεν έψαξε ο Κάιν να βρη τα δικάτου χαρίσματα, άλλά κοιτούσε τα χα ρίσματα του Άβελ· οπότε καλλιέργησε τονφθόνο προς τον αδελφό του, μετά τα έβαλε και με τον Θεό και τελικά άπό τονφθόνο έφθασε στον φόνο.
Και μπορεί αυτός να ειχε περισσότερα και μεγαλύτερα χαρίσματα από τον Άβελ.
– Γέροντα, πως μπορεί κανείς, oταν βλέπη τα χα ρίσματα των άλλων, να μη ζηλεύη,αλλά να χαίρεται; – «Αν άξιοποιή τα δικά του χαρίσματα και δεν τα θάβη,τότε θα χαίρεται με τα χαρίσματα των άλλων.
Χρόνια τώρα βλέπω εδώ μια αδελφή τίφωνή έχει, τι ευλάβεια, και δμως δεν πάει να ψάλη. Και επειδή το δικό της χάρισμα το θάβει και δεν ψάλλει, μαραζώνει, oταν άκούη την άλλη που δεν έχει και τόσο καλή φωνή να ψάλλη.
Δεν σκέφτεται δτι σ’ αυτήν έδωσε όΘεός καλύτερη φωνή, άλλά δεν την καλλιεργεί.
Γι’ αυτό, λέω, ο καθένας να ψάξη να δη μήπως το χάρισμα που βλέπει στον άλλον και το ζηλεύει το έχει και αυτός, άλλά δεν το καλλιεργεί, η μήπως ο Θεός τοϋ έδωσε άλλο χάρισμα.
Γιατί ο Θεός δεν αδικεί κανέναν στον καθέναν έχει δώσει ένα διαφορετικό χάρισμα που θάτον βοηθήση στην πνευματική του πρόοδο.
Όπως ο ένας άνθρωπος δεν μοιάζει με τον άλλο, έτσι και το χάρισμα τοϋ ενός δεν μοιάζει με τοϋ άλλου.
Προσέξατε καμμιά φορά τα άγριομπίζελα που έχετε εκεί κάτω στον φράχτη; Όλα είναι από μία ρίζα, άλλά έχουν διαφορετικά χρώματα και το ένα είναι πιο όμορ φο άπό το άλλο. Και όμως το ένα δεν ζηλεύει το άλλο…
Το καθένα χαίρεται με το χρώμα που έχει. Βλέπετε και τα πουλιά; Το καθένα έχει την χάρη του, το δικό του κελάηδημα.
Ας βρη λοιπόν ο καθένας τα χαρίσματα που του έδωσε ο Θεός, ας δοξάζη τον Καλό Θεό, όχι εγωιστι κα, φαρισαικά, άλλά ταπεινά, αναγνωρίζοντας ‘οτι δεν έχει άνταποκριθή στις δωρεές του Θεού, και ας τα αξιοποίηση στο εξής.
