Του Αρχιμ. Φωτίου Ιωακείμ

Γεώργιος ο μεγάλαθλος και πολύαθλος και πανένδοξος του Χριστού πολυνίκης στρατιώτης και στρατιάρχης, αγαπητοί εν Κυρίω αδελφοί, συνεκάλεσε τη σημερινή κοσμοχαρμόσυνη ομήγυρη μαζί και πανήγυρη, και ως καλός εστιάτορας επιδαψιλεύει στους πιστούς το νέκταρ της χάριτος.

Γεώργιος, ο δοξασμένος αριστέας του μεγάλου βασιλέως και Θεού· Γεώργιος, ο ταχύς εις βοήθειαν και πολύς εις τα θαύματα· Γεώργιος, το γλυκύ στους ευλαβείς Χριστιανούς και πράγμα και όνομα· Γεώργιος, ο μέγας στεφανίτης των μαρτύρων και τροπαιοφόρος κατά του διαβόλου μαχητής, του οποίου η μνήμη η λαμπρά κατελάμπρυνε το σκυθρωπό του Φθινοπώρου με τη λαμπρότητα των υπέρλαμπρων άθλων του και μας συνεκάλεσε στον παλαίφατο τούτο ναό του, για να τον μεγαλύνουμε με ήχους και ύμνους λαμπρούς, μεγαλύνοντας τον αγωνοθέτη και στεφοδότη του Χριστόν, «τον ενδοξαζόμενον εν τοις αγίοις αυτού», και να συλλαμπρυνθούμε ως τέκνα φωτός και αναστάσεως.

Πατρίδα επίγεια του ουρανοπολίτη τούτου αγίου Γεωργίου υπήρξε η αγιοτρόφος και περιλάλητος Καππαδοκία, άκμασε δε κατά τους χρόνους της βασιλείας του μεγάλου διώκτη των Χριστιανών Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού(284-305). Οι γονείς του αγίου υπήρξαν ευγενείς και λαμπροί κατά κόσμον, αλλά και κατά Θεόν. Και, καθώς λέγει ο Χριστός στο Ευαγγέλιον, «από τον καρπό γνωρίζεται το δένδρο», δηλαδή η ποιότητα και η αξία του, έτσι και με τον τρισμακάριο Γεώργιο. Και ο μεν πατέρας του, Γερόντιος στο όνομα, ήταν Καππαδόκης, η δε μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν από την Παλαιστίνη. Μετά τον μαρτυρικό για την αγάπη και πίστη του Χριστού θάνατο του πατέρα του, ο Γεώργιος, που τότε ήταν δέκα ετών, μετέβη με τη μητέρα του στην Παλαιστίνη, όπου εκοιμήθη και εκείνη. Να σημειώσουμε εδώ, ότι αμφότεροι οι γονείς του αγίου Γεωργίου τιμώνται ως άγιοι και σώζονται γι᾽ αυτούς παλαιές συναξαριακές αναφορές και αρχαίες εικόνες τους. Στην Παλαιστίνη ο άγιος εντάσσεται στον αυτοκρατορικό στρατό στα δεκαοκτώ του έτη, όπου, για την ανίκητη στις μάχες ανδρεία του, ανήλθε σύντομα στο υψηλό αξίωμα του τριβούνου και, κατόπιν, σ᾽ αυτό του στρατηλάτου (επάρχου). Επιθυμώντας να λάβει από τον βασιλέα υψηλότερα αξιώματα κι αφού πώλησε τη μητρική του κληρονομία, μεταβαίνει κατά το 303 στη Νικομήδεια, τότε έδρα του Ρωμαίου αυτοκράτορα της Ανατολής.

Ήταν τότε η εποχή του μεγάλου διωγμού, που είχαν εξαπολύσει κατά των Χριστιανών ο αυτοκράτορας της Ανατολής Διοκλητιανός και ο Καίσαρας Γαλέριος (ημέρα κήρυξης του διωγμού η 23η Φεβρουαρίου του 303). Γι᾽ αυτό και ο Διοκλητιανός είχε καλέσει τους επάρχους της ανατολικής αυτο-κρατορίας, για να τους ανακοινώσει τα κατά των Χριστιανών διατάγματά του. Ο γνήσιος δούλος και στρατιώτης του επουρανίου βασιλέως Γεώργιος έκρινε τότε πως είχε έλθει η ώρα, όχι για να λάβει ανώτερα επίγεια αξιώματα, αλλά για να ομολογήσει με παρρησία την πίστη του στον αληθινό Θεό, τον Εσταυρωμένον και Αναστημένον Ιησούν Χριστόν. Αφού λοιπόν διένειμε πρώτα τα χρήματα που είχε στους πτωχούς, παρουσιάσθηκε και παρρησιάσθηκε ατρόμητος ενώπιον του Διοκλητιανού, και με ακατάβλητο θάρρος τον επέπληξε για την ωμότητά του εναντίον των Χριστιανών, καθώς και για την πλάνη των ειδώλων, όπου βρισκόταν βυθισμένος. Παραμένοντας ακλόνητος στην ομολογία της πίστης του και κατά την εξέταση του υπασπιστή του αυτοκράτορα, ονόματι Μαγνέντιου, και απορρίπτοντας μεγαλόψυχα τιμές και αξιώματα που του πρότειναν αν θα θυσίαζε στα είδωλα, παραδίδεται στη συνέχεια σε σωρεία πολλών και πικρών και μεγάλων βασάνων. Τίποτα όμως δεν στάθηκε ικανό να σαλεύσει τον πύργο της ψυχής του. Εφαρμόστηκε τέλεια και σε τούτο τον μιμητή και μάρτυρα «των του Χριστού παθημάτων» το αποστολικό λόγιο: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; θλίψις η στενοχωρία η διωγμός η λιμός η γυμνότης η κίνδυνος η μάχαιρα;… αλλ᾽ εν τούτοις πάσιν υπερνικώμεν διά του αγαπήσαντος ημάς» (Ρωμ. 8, 35, 37). Και, όχι μόνο ο άγιός μας υπερενίκησε θαυμαστά τα πολυποίκιλα βάσανα, αλλά μέσα απ᾽ αυτά φανερώθηκε πλούσια η επέμβαση της σωστικής θείας Χάρης:

Οι λόγχες, με τις οποίες άρχισαν να τον κεντούν, στράβωσαν, σαν να ήταν από κερί φτιαγμένες· η βαρύτατη πέτρα στο στήθος του έγινε ελαφριά σαν πούπουλο· ο φοβερός εκείνος και γεμάτος μαχαίρια κοφτερά τροχός, όπου τον έριξαν για να κατακοπεί, διαλύθηκε με επιστασία αγγελική και ο Γεώργιος βρέθηκε σώος και αβλαβής. Και, τέλος, ο λάκκος του ασβέστη, όπου για τρεις μέρες τον βύθισαν για να διαλυθούν κι αυτά τα οστά του, δείχθηκε λουτρό ιαματικό, απ᾽ όπου εξήλθε ο άγιος υγιής υπερθαύμαστα. Με την πλούσια θαυματουργική χάρη, που επάξια των αθλητικών του αγώνων έλαβε από τον Δικαιοκρίτη Θεό, νεκρός αρχαίος αναστήνεται από το μνήμα και τα είδωλα του ιερού του Απόλλωνα απόλλυνται και πέφτουν και διαλύονται. Και όταν, τέλος, ο παμμακάριστος Γεώργιος έλαβε στις 23 Απριλίου του 303 την διά ξίφους θανατική απόφαση, η ακήρατη ψυχή του ανήλθε φωτοειδής στα ουράνια, το δε πολύαθλο σώμα του μεταφέρθηκε από τον πιστό υπηρέτη του Πασικράτη, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, στην πατρίδα της μητέρας του Λύδδα (αρχαία Διόσπολη) της Παλαιστίνης, όπου ευλαβώς και με τιμές ενταφιάσθηκε.

Επί δε του Μεγάλου Κωνσταντίνου, το χαριτόβρυτο τούτο λείψανο ανακομίζεται και κατατίθεται σε μεγαλόπρεπη βασιλική, που ανηγέρθη προς τιμή του στη Λύδδα. Και είναι ακριβώς τούτο το γεγονός της ανακομιδής του ιερού του λειψάνου, που εορτάζει σήμερα, στις 3 Νοεμβρίου, η αγία μας Εκκλησία. Και επειδή στην Κύπρο συνέπιπτε παλαιότερα κατ᾽ αυτές τις ημέρες να γίνεται η σπορά των δημητριακών, έφερναν οι ευλογημένοι μας πρόγονοι γεωργοί στην Εκκλησία σαν σήμερα λίγους από τους σπόρους που θα έσπερναν στους αγρούς για να τους ευλογήσει πρώτα ο παπάς και να επικαλεσθούν τη βοήθεια του αγίου Γεωργίου (Γεώργιος-γεωργία-γεωργός), και κατόπιν έκαναν τη σπορά τους. Γι᾽ αυτό και επεκράτησε να αποκαλείται η σημερινή ημέρα «του αγίου Γεωργίου του σπόρου».

Η τιμή του αγίου Γεωργίου, για τα αναρίθμητα ανά τους αιώνες και εξαίσια θαύματά του, εξαπλώθηκε ενωρίτατα στα πέρατα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, και κατεστάθη ένας των λαοφιλεστέρων αγίων. Στο φιλάγιο και αγιώνυμο νησί μας ιδιαίτερα τιμήθηκε, ήδη από τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους, και τιμάται μέχρι σήμερα ο καλλίνικος αυτός μάρτυρας. Πλήθος αρχαίων και νεωτέρων μονών και ναών τιμώνται στην Κύπρο στο όνομά του(αριθμούνται περί τους 300 γνωστούς!), καθώς και επτά χωριά μας, πλείστες δε τοιχογραφίες και φορητές του εικόνες κοσμούν τους ναούς μας, χρονολογούμενες από τον 12ο αιώνα.

Αγαπητοί μου αδελφοί, «τιμή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος», κατά τον ιερό Χρυσόστομο. Κι εμείς, που σήμερα πανηγυρίζουμε την αγία μνήμη του τροπαιοφόρου Γεωργίου, καλούμαστε στην κατά δύναμη μίμηση της χριστομίμητης βιοτής, των αρετών του: Της ζωντανής πίστης και μεγάλης αγάπης του στον Χριστό· της στερρής ομολογίας της Πίστης μας· της αγάπης του πλησίον και της ελεημοσύνης των πτωχών αδελφών μας. Κι αν έτσι αγωνιζόμαστε με τη Χάρη του Θεού να ζούμε μέσα στη ζωή της Εκκλησίας μας και μετέχοντας στα αγιαστικά της Μυστήρια, καλλιεργώντας τη μετάνοια και την ταπείνωση, θα αξιωθούμε να γίνουμε μέτοχοι της λυτρωτικής Χάρης του αναστάντος Χριστού μας και συμμέτοχοι με τους απ᾽ αιώνος δικαίους της παραδείσιας εκείνης απόλαυσης του Προσώπου του Θεού, όπου και διαλάμπει ο μέγας Γεώργιος, με τις θεοπειθείς πρεσβείες αυτού και όλων των αγίων. Αμήν!

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου 

Γιώργος Λακαφώσης

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.