Εγώ θα φύγω, αλλά να ξέρετε· η λαιμαργία θα χάσει τον κόσμον, η λαιμαργία και η υπερηφάνεια…».
Πνευματικά λόγια, γεμάτα με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος από την ασκήτρια της Κλεισούρας Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου,…μία λαική ασκήτρια, παράδειγμα για όλους μας.
«Καμμία φορά ο κόσμος αγριεύει, και όταν έχει και όταν δεν έχει. Όταν δεν έχει, αγριεύει χειρότερα».
«Ποτέ μην πείτε ότι είμαι εγώ και περιφανεύεστε, και σηκώνετε το κεφάλι ψηλά. Γιατί θα ‘ρθεί μία ώρα που θα χτυπήσει, θα σε ανεβάσει πάνω στο λευκάδι –βγαίναμε έξω και μας έδειχνε το λευκάδι– και μετά θα σε πετάξει κάτω, στη ρίζα».
«Θα μιλάς σε όλον τον κόσμο. Καί σ” ένα μικρό παιδάκι θα μιλάς· θα το λες καλημέρα. Κι αυτό είναι σπλάχνο του Θεού. Άσε που είναι μικρό. Γέννημα θρέμμα του Θεού είναι».
«Η περηφάνεια δεν είναι ζωή. Σκαλιά κάνει ο Θεός. Αλλά ποιός τα ξέρει τα σκαλιά; Σε ανεβάζει και ύστερα σε κατεβάζει».
«Εγώ είμαι πολλά αμαρτωλή. Πως θα αξιωθώ να δω το πρόσωπο του Θεού;»
«Ελάτε όλοι, μικροί μεγάλοι, ελάτε στην Παναγία· αν αγαπάτε, ελάτε στην Παναγία».
«Αχ, αν κάνουμε ένα καλό, λέμε κάναμε έναν καλόν. Με ποιά δύναμη κάναμε το καλό; Με την δύναμη του Θεού· έδωσέ σε ο Θεός ευλογία και έκανες το καλό».
«Μικροί μεγάλοι να έρθουν στην μετάνοια, να μετανοούν. Να γνωρίζουν ότι ο Θεός είναι επάνω. Αυτοί δεν το γνωρίζουν, σαν τα άλογα ζώα τρώνε την Παρασκευή.
Παρακαλώ τον Θεό να μετανοούν, αυτοί δεν μετανοούν».
«Σας παρακαλώ, όποιος κάνει υπομονή, χαρά σ” αυτόν. Όποιος κάνει υπομονή, σαν τον ήλιο θα λάμψει. Πολλή υπομονή να κάνετε».
«Το στόμα το χρυσό εμίλησε και είπε: Οι πεθεράδες να σκεπάζουν, οι γεροντάδες να σκεπάζουν. Οι νέοι να φυλάγουν τα λόγια του Θεού· τριαντάφυλλα στο στόμα, χρυσό κρασάκι στο στόμα (=η Θεία Κοινωνία), να είναι πάντα με τον Θεόν.»
«Καί οι νέοι να βάλουν στο νού τους τα παντάψηλα του Θεού λόγια. Τα λόγια του Θεού σαν τριαντάφυλλα να είναι μέσα εις την καρδίαν».
«Το στόμα να γίνει βασιλικός και τριαντάφυλλον».
«Εγώ χορτάτη είμαι απ” όλα· μόνον θυμίαμα δεν χορταίνω, καντήλια, –πως να στο πω;– κεριά δεν χορταίνω».
«Όταν δίνετε να μη λέτε έδωσα, έχασα, τάισα. Ο Θεός σας έδωσε τα υπάρχοντα, ο Θεός έδωσε ευλογία, για να δίνετε· όταν έρχονται από μακριά, να φιλοξενείτε και να τα δίνετε όλα».
«Δώσε στους φτωχούς. Εμείς είμαστε αχόρταγοι, ανόητοι, βλάσφημοι, λαίμαργοι».
«Εγώ θα φύγω, αλλά να ξέρετε· η λαιμαργία θα χάσει τον κόσμον, η λαιμαργία και η υπερηφάνεια».
«Ο Θεός περιμένει, περιμένει».
«Η Παναγία κλαίει, κάθε μέρα κλαίει. Λέει στον Υιόν της: «Υιέ μου και Θεέ μου, δώσε στον κόσμον σοφία. Συγχώρησε τον κόσμον.» Παναγία μου, προσκυνώ την χάρη σου. Ο Κύριος λέει: Εγώ κατέβηκα, σταυρώθηκα, καρφώθηκα και αυτοί δεν πιστεύουν.» Αναμένει ο Θεός, αναμένει. Κάνει υπομονή».
«Πολλά υπομονήν· πολλά υπομονήν.
«Τα μάτια κλειστά, το στόμα κλειστό, τα αυτιά κλειστά, για να κερδίσουμε. Ο κόσμος τι κάνει, τι είδες, τι ξέρεις; Δεν είδα τίποτα, δεν ξέρω, χαπάρ κι έχω (=δεν έχω χαμπέρι, δεν παίρνω είδηση). Δεν ακούω, δεν βλέπω».
«Μυρίζω χώμα, το χώμα μας έπλασε, στο χώμα θα πάμε. Ελάτε εσείς που είστε καλοί, θα αγιάσετε το χώμα».
«Το καλόν το σώμα θα αγιάσετε το χώμα, το σώμα το κακόν θα βρωμίσει το χώμα. Να μετανοήσετε, να πάρετε τον δρόμο του Θεού».
«Ο φόβος του Θεού κάνει σοφόν τον άνθρωπο. Ποιός είναι ο φόβος του Θεού; Όχι να φοβάσαι τον Θεό, αλλά να φοβάσαι να μην στενοχωρήσεις τον άλλο, να μην τον βλάψεις, να μην τον αδικήσεις, να μην τον κατηγορήσεις. Αυτή είναι η σοφία. Ύστερα τα άλλα, για να ζήσεις, σε φωτίζει ο Θεός τι να κάνεις».
«Άμα τα πράγματα τα αφήκεις στον Θεό, έρχονται μονάχα. Μην προσπαθείς να βγάλεις, άμα δεν σε δώσει ο Θεός. Όσο τρέχεις, τόσο λίγο βγάζεις (=κερδίζεις)».
«Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός».
«Το σίδερο πως το βάζουν στην φωτιά επάνω, και κοπανούνε. Καί κοπανίζουνε και το βάζουν στην φωτιά. Καί κοπανούνε και πάλι το βάζουνε στην φωτιά. Εμείς σαν το σίδερο πρέπει να είμαστε».
«Αν κάποιος θυμώσει, να πάει αμέσως να μιλήσει, να λέει δώσε μου ένα κάτι, και να μιλήσει. Θυμόν να μην κρατούμε. Ο θυμός είναι κακόν πράγμα. Όποιος είναι θυμωμένος και αντίδωρο δεν πρέπει να παίρνει».
«Να μην κάνετε χρέη, να είστε ελεύθεροι, η ψυχή να φύγει απάνω».
«Την Κυριακή να μην κάνεις ούτε πίττες ούτε τίποτα, μόνο τις πιο αναγκαίες δουλειές. Η Κυριακή είναι μέρα του Θεού. Κυριακή να μη δουλεύετε. Όποιος δουλεύει την Κυριακή είναι κλέφτης. Τα χέρια του λερώνει, όπως οι κλέφτες. Την Δευτέρα να κάνετε καλωσύνες».
«Πολλά λόγια να μη λέτε, λίγα και ευλογημένα. Να αγαπάτε τον Θεόν και η καρδία σας να λάμπει ωσάν τον ήλιον».
Από το βιβλίο: «Σοφία, η ασκήτισσα της Παναγίας» εκδ. Ι. Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας. (Περιοδικό Πειραική Εκκλησία).
