Η γλυκειά μας η Παναγιά, με άπειρη χαρά και υπακοή προσέφερε τον εαυτό Της στα παντοδύναμα χέρια του Τριαδικού Θεού για το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων. Με πόθο, λοιπόν, και λαχτάρα, οι Ορθόδοξοι ας επιδοθούμε σε ύμνους δοξολογίας προς την Παρθένο Μαρία, σ’ Εκείνην που το Άγιον Πνεύμα κατέβηκε νωρίτερα απ’ο,τι στους Αγίους Αποστόλους και την κατέστησε Κυρία Αγγέλων και ανθρώπων, έχουσα τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος.

Οι Άγιοι Απόστολοι ως Εκκλησία, δηλ. ως μια συντροφιά Αγίων που είχαν ομοψυχία, κοινή Ορθόδοξη πίστη και κοινό ορθόδοξο φρόνημα, δέχτηκαν το Άγιο Πνεύμα που κατέβηκε σ’αυτούς κατά την Πεντηκοστή και σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο ουδέποτε ημάρτησαν. Αναλυτικότερα αυτό σημαίνει, καθαρίσθησαν από το προπατορικό αμάρτημα, έλαβαν τον ύψιστον Θείον φωτισμόν, δηλαδή την κατά Χάριν θέωσιν.Έτσι όντες κεκαθαρμένοι έλαβαν το χάρισμα των γλωσσών[1], ώστε στη συνέχεια να πορευθούν και να μαθητεύσουν πάντα τα έθνη, με ποιόν τρόπο; διδάσκοντας και βαπτίζοντας στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Η Αγνή Παρθένος Μαριάμ δέχτηκε και αυτή με υπακοή και ταπείνωση το Πνεύμα το Άγιον[2]που κατέβηκε σ’Αυτήν, ως σε εκλεκτόν σκεύος,κατά τον Ευαγγελισμό, όπου ο αρχάγγελος Γαβριήλ της ανακοίνωσε ότι διά της δυνάμεως του Παρακλήτου, θα φέρει τον Πανένδοξο Καρπό, που το άρωμά του θα διαπερνά γη και ουρανό και από τον Οποίον θα τρέφονται όλοι οι πιστοί[3], από τον πρώτον ως τον τελευταίον. Τοιουτοτρόπως, απαλλάσσεται η Θεοτόκος,άμα τη συλλήψει του Υιού της, από το προπατορικό αμάρτημα[4], αλλά γίνεται ταυτοχρόνως και η μεσίτρια μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Αναδεικνύονται έτσικαί οι πιστοί διά της ακτίστου Χάριτος, μέσω της Παναγίας και των Αγίων μας Αποστόλων, Άγιοι, όργανα του Αγίου Πνεύματος, φως του κόσμου, άλας της γης, αποκτώντες την ίδια άκτιστη ενέργεια με Εκείνου, του Παρακλήτου. Μεταμορφώνονται σε Άνθη μυρίπνοα του Παραδείσου και κληρονόμους της Βασιλείας του Θεού.
Οφείλουμε λοιπόν αδελφοί μου, και τώρα και πάντοτε, να αποφεύγουμε όλους τους εχθρούς του Υιού της Θεοτόκου και της Αγίας Ορθοδόξου Παραδόσεώς μας, ως από κατάρα, που «φάσκοντες είναι σοφοί, εμωράνθησαν, και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου…» (Ρωμ., α΄, 22-23). Οι τοιούτοι, εξαιτίας του τύφου της υπερηφανείας, απέβαλαν από το Θεάνθρωπο Ιησού όλη τη δόξα και την έθεσαν πάνω στους ώμους εχθίστων θνητών ανθρώπων, τους οποίους ανύψωσαν σε νέους αλάθητους «μεσσίες» (βλ. Πάπα Ρώμης) διά του οποίου ακυρώνεται η μοναδικότητα του μοναδικού αλαθήτου Μεσσία, του Ιησού.

Στη συνέχεια κάποιοι από αυτούς, Λούθηρος, Καλβίνος και άλλοι, από αντίδραση στον Παπισμό θεοποίησαν τη φύση, τη λογική, την επιστήμη και με συμβουλή του Εωσφόρουαρνούνταιτήν Παναγία ως Θεοτόκο και Αειπάρθενο.

Αυτά τα φοβερά και βλάσφημα δεν είναι ο τελευταίος σταθμός στον κατήφορο και στην καταστροφή της χωρίς Χριστό ανθρωπότητος. Η σχετικοποίηση του Χριστού και της Παναγίας οδηγεί αναπόφευκτα και σε άλλες συνέπειες. Όπως στην αποδοχή της ξεδιάντροπης θεωρίας ότι η βιολογική ζωή είναι η μόνη αποδεκτή αλήθεια, στην αναίσχυντη αναγνώριση του πιθήκου ως προπάτορα του ανθρώπου,στο πείσμα και την κακία των ημερών μας εναντίον της Κυριακής αργίας και της Αναστάσεως του Κυρίου Ιησού. Μισούν επίσης θανάσιμα την Ορθόδοξη Λειτουργία της Κυριακής γιατί δεν αντέχουν να ακούν το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι». Φλέγονται τα σπλάγχνα όλων αυτών των πολεμοχαρών ανθρωπάκων στις εκφωνήσεις: «εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν, υπέρ της άνωθεν ειρήνης και της σωτηρίας των ψυχών ημών του Κυρίου δεηθώμεν, εν ειρήνη προέλθωμεν του Κυρίου δεηθώμεν». Αρνούνται πεισματικά τη διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που λέει: «Η Θεία Λειτουργία είναι μυστήριο ειρήνης» και του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, που βοά ότι η Εκκλησία είναι «άσυλος[5], ειρήνης ανάκτορον»και ας λένε ότι δήθεν κόπτονται για την ειρήνη, την δικαιοσύνη και την ελευθερία. Η γήινή τους ατμόσφαιρα αποπνέει οσμή εγκλημάτων, αίματος, βιασμών και βορβορωδών σαρκικών μίξεων. Όντως, αυτή η πλανεμένη γενιά είναι η περισσότερο πλανεμένη στην ιστορία του κόσμου. Άραγε, θα μπορέσει ποτέ να επιστρέψει στην Αλήθεια, στον Χριστό; Μακάρι, το ευχόμαστε.

Εκτός του γλυκυτάτου Ιησού, του Υιού της Θεοτόκου Μαριάμ, δεν υπάρχει λύση στην τραγωδία της επίγειας ιστορίας. Όταν, λοιπόν, ακούμε όλους αυτούς τους Νεοεποχίτες εχθρούς της Θεοτόκου και του Υιού της να ομιλούν για «ένωση εκκλησιών», «ένωση θρησκειών», «παγκόσμια ειρήνη», «εκκλησία με δύο πνεύμονες ή δύο κλάδους»[6], όλα αυτά σηματοδοτούν τη διαστροφή της πραγματικής εν Χριστώ ενότητος εν αγάπη και δικαιοσύνη και αληθεία, που ο Ιησούς σφράγισε με τη θυσία Του στο Γολγοθά, την Ανάστασή Του, την Ανάληψη και την Αγία Πεντηκοστή. Είναι η απιστία της Νέας Εποχής στη δύναμη του Τριαδικού Θεού και του Χριστού και η εμπιστοσύνη στη δύναμη των ανθρωπίνων συστημάτων. Τέλος είναι βλασφημία στο Άγιο Πνεύμα, ράπισμα στο Θεανδρικό πρόσωπο του Ιησού, ύβρις στην Ορθόδοξη Παράδοση και Εκκλησία και συνειδητή χειραγώγηση των ανθρώπων να υποδεχθούν τον Αντίχριστο.

Βεβαίως, εκτός όλων εκείνων, που τα ονόματά τους έχουν γραφεί στο Βιβλίο του Εσφαγμένου Αρνίου από καταβολής κόσμου[7]. Στ’αλήθεια, αυτοί οι νάνοι δεν δίδουν σημασία στην Αλήθεια του Ευαγγελίου του Χριστού. Αντίθετα, τρέχουν να βολευθούν σε στοές και λέσχες, ούτως ώστε, όταν έλθει ο υπεραιρόμενος, το βδέλυγμα, να κατέχουν την καλύτερη δυνατή θέση στην κοινωνία τους με τον αρχηγό τους, τον παγκόσμιο δικτάτορα. Αλλά, για τούτο ακριβώς, πέμψει αυτοίς ο Θεός ενέργεια πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία αλλ’ευδοκήσαντες εν τη αδικία.

Εν τούτοις, αδελφοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ζεί Κύριος ο Θεός. Της Εκκλησίας του Χριστού ουδείς δύναται να υπερισχύσει, την Ορθοδοξία ουδείς δύναται να καταλύσει. Ας ευχαριστήσουμε πάλιν και πολλάκις τη γλυκειά μας την Παναγιά και ας υμνήσουμε την Αγίατης Κοίμηση με δάκρυα μετανοίας και κατανύξεως, ψάλλοντας: «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταίς πρεσβείαις ταίς σαίς λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών» (Απολυτίκιο Κοιμήσεως της Θεοτόκου) και λέγοντες συν πάσι τοις Αγίοις και Αγγέλοις:

«Ω Παρθένε θεία και τώρα ουράνια, πως να περιγράψω όλα τα προσόντα σου; Πως να σε δοξάσω, τον θησαυρό της δόξας; Και η μνήμη σου μόνο αγιάζει αυτόν που την χρησιμοποιεί· προς εσένα και μόνη η κλίσις καθιστά τον νού καθαρώτερο, αναλαμβάνοντάς τον αμέσως προς θείο ύψος·…Μετάδωσε λοιπόν πλούσια στο λαό σου, σ’αυτόν τον κλήρο σου, το έλεός σου και τα χαρίσματά σου, ω Δέσποινα. Δώσε λύση των δεινών που μας κατέχουν. Βλέπεις από πόσα και ποια δεινά κατατρυχόμαστε, και δικά μας και ξένα, και τα εξωτερικά και τα εσωτερικά. Μετάτρεψέ τα με την δύναμή σου όλα προς το καλύτερο, τους μεν ευρισκομένους μέσα και ομοφύλους εξημερώνοντας προς αλλήλους, τους δε επιτιθεμένους απ’έξω σαν άγρια θηρία αποκρούοντας. Φέρε την βοήθεια και θεραπεία σου ως αντίμετρο στα πάθη μας, κατανέμοντας και στις ψυχές και στα σώματα πλούσια τη χάρι, και προς όλα διαρκή. Και αν δεν την χωρούμε, κάνε μας χωρητικοτέρους, και κανόνισε το μέτρο κατά τέτοιον τρόπο, ώστε, σωζόμενοι και δυναμούμενοι από τη χάρι σου, να δοξάζουμε τον προαιώνιο Λόγο που σαρκώθηκε από σένα για μας μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατέλειωτους αιώνες. Γένοιτο.» (Παλαμικόν Ταμείον,σελ.436,437 – Ομιλία ΛΖ΄Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου.

Γιώργος Λακαφώσης

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.