Οι κακουχίες εξορίες φυλακίσεις του θαυματουργού ιατρού Αγίου Λουκά

Προτάθηκε σε συγγενείς να σταυρωθεί με λείψανο του σύγχρονου ομολογητή και άγιου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λουκά του ιατρού (η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Ιουνίου).

Και ω του θαύματος. Τα πράγματα άλλαξαν και γρήγορα αποκαταστάθηκε η υγεία του.

Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (1877-1961), που παρέδιδε μαθήματα ως καθηγητής στην ιατρική σχολή της Τασκένδης Ρωσίας και χειρουργούσε, χωρίς να αποχωρίζεται ούτε για μια στιγμή το τιμημένο ράσο του Ορθόδοξου κληρικού, πέρασε μέσα από πολλές συμπληγάδες, από ασύλληπτες δυσκολίες και καταδιώξεις στην κομμουνιστική Ρωσία.

Ωστόσο ο Χριστός ήταν το μεγάλο, το ανίκητο στήριγμά του, που τον καθοδηγούσε, τον θέρμαινε, τον ζωογονούσε.

Όσο του άνοιγε την καρδιά του διάπλατα και άφηνε να εισδύουν σε κάθε μυστική γωνία της οι ακτίνες της.

Όσο με πόθο και ταπείνωση κι εμπιστοσύνη Τον δέχονταν, έβλεπε τη ζωή του να μεταμορφώνεται, να λούζεται σ’ ένα ανέσπερο φως ειρήνης, ελπίδας, αγάπης, χαράς, ειρήνης. Και όχι μόνο δεν υπέκυπτε, αλλά μετατρεπόταν σε πιο φλογερό αγωνιστή της Θρησκείας.

ΦΥΛΑΚΙΣΕΙΣ-ΕΞΟΡΙΕΣ-ΚΑΚΟΥΧΙΕΣ

Το 1917 πέθανε από φυματίωση η αγαπημένη σύζυγός του ιατρού Βαλεντίνο Βόινο Γιασενέτσκι, αυτό ήταν το βαπτιστικό όνομα του αγίου Λουκά, αφήνοντας πίσω τέσσερα ορφανά παιδιά, που τη φροντίδα τους ανέλαβε μια ευσεβής νοσοκόμα.

Παρότι το 1920 εκλέγεται καθηγητής του Πανεπιστημίου της Τασκένδης, στον κλάδο της Ανατομικής και Χειρουργικής, από την στιγμή, που ιερώθηκε το 1921 και έγινε, μετά από δύο χρόνια, αρχικά Επίσκοπος Τασκένδης και αργότερα Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, άρχισε ο γολγοθάς, που μπορεί να τον οδήγησε σε ανεπάρκεια καρδιάς και σε σωματική τύφλωση, ωστόσο και η καρδιακή προσφορά του στους πονεμένους ήταν επαρκής και οι οφθαλμοί της ψυχής του έβλεπαν πάντοτε καθαρά τον ουρανό.

Σκληρές οι δοκιμασίες του. Φυλακίσεις μέσα σε άθλιες συνθήκες. Εξορίες κάτω από τραγικές περιστάσεις, που αντί να τον λυγίσουν, τον κάνουν δυνατότερο.

Γιατρεύει με την επιστήμη του, παρηγορεί με το λόγο του, διδάσκει με την υπομονή του. Οι κακουχίες ατελείωτες.

Δεκατρία μερόνυχτα τον κρατούν άυπνο στα υπόγεια των φυλακών, τον βασανίζουν με ισχυρά και ανυπόφορα χτυπήματα, τον ανακρίνουν κάτω από ένα ισχυρό προβολέα και όταν λιποθυμεί, τον συνεφέρνουν με κουβάδες νερού. Το αποτέλεσμα είναι να χάσει μάτι του.

Όμως αυτός δεν σταματά να είναι άγγελος για τους πάσχοντες. Στο Ρωσογερμανικό πόλεμο (1941), ζητά από το καθεστώς, που τον κατεδίωκε με μανία, αλλά αυτός συγχωρούσε τους πάντες, να διακονεί εθελοντικά τους πληγωμένους στρατιώτες στο στρατιωτικό νοσοκομείο.

Και το κόμμα, αποδέχεται την αίτησή του και τον διορίζει γενικό αρχίατρο.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, αν και τυφλωμένος, στήριζε τους πιστούς στη θύελλα του αθεϊσμού.

Τελώντας με ταπείνωση, ευλάβεια και κατάνυξη τη θεία λειτουργία, όπου δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του.

Στο «Πιστεύω» το αντιμήνσιο υγραινόταν… Και κηρύττοντας ασυμβίβαστα και ανυποχώρητα: «Το μικρό ποίμνιο του Χριστού είναι ακατανίκητο… άτρωτο από κάθε προπαγάνδα… γιατί γνωρίζει και κρατάει μέσα του τα μεγάλα λόγια Του», έλεγε.

Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Στο τέλος οι ναρκωμένες συνειδήσεις ορισμένων από τους διώκτες του ξύπνησαν από το λήθαργο και είδαν ποιος αληθινά ήταν ο άγιος Λουκάς.

Και υποκλίθηκαν μπροστά του, ομολογώντας ηττημένοι: «Τέτοιους ανθρώπους, δεν τους εξοντώνουμε…».

Τα μαρτύρια, που πέρασε, δεν καθάρισαν μόνο τη δική του ψυχή, αλλά και των άλλων.

Συνδύασε αγιασμένα τα ιατρικά και ποιμαντικά καθήκοντα με κέντρο τον άνθρωπο και ποτέ δεν αγνόησε και δεν υποτίμησε το θέλημα του Θεού.

Πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, το 1966, ανακηρύχθηκε άγιος. Και όσο ζούσε, και μετά το θάνατό του, αξιώθηκε πλήθους θαυμάτων. Αλλά και στις ημέρες μας θαυματουργεί, ιδιαίτερα σε μικρά παιδιά, σ’ όλο τον κόσμο.

Το μυστικό του, δεν είναι άλλο από την ίδια την ομολογία του στο μεγαλύτερο γιό του: «Να θυμάσαι Μιχαήλ… Όλη η ικανοποίηση και όλη η ζωή μου είναι να υπηρετών τον Κύριο, τον οποίο πιστεύω…».

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Πολλά έχουν γραφτεί και πολλά θα γραφτούν για τον όσιο Λουκά Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, Βαλεντίν Φελίξοβιτς το κοσμικό του όνομα, που και ως σπουδαίος επιστήμονας, χειρουργός και καθηγητής ιατρικής, και ως ιερωμένος, που εξακολουθούσε να ασκεί την ιατρική, είχε το γνώρισμα της πίστης.

Της βαθιάς πίστης, ακόμη και την περίοδο του διωγμού της Εκκλησίας στη Ρωσία. Γι’ αυτό εξορίστηκε, βασανίστηκε φυλακίστηκε.

Στην Ελλάδα είναι ευρεία γνωστός και τιμάται πολύ, καθώς αρκετοί είναι εκείνοι, που περιγράφουν διάφορα θαύματά του.

Μάλιστα από το 2011 ανακηρύχθηκε προστάτης των Ελλήνων χειρουργών, κάτι, που δεν είναι καθόλου τυχαίο, αλλά συνδέεται με τη βιωτή του.

Έγραψε γι’ αυτόν ένα τρίτομο έργο, με τίτλο «Συνοδοιπορία με τον Άγιο Λουκά», εξαιρετικά αποκαλυπτικό της θαυμαστής ζωής του, με μαρτυρίες προσώπων, που έζησαν κοντά του και τον γνώρισαν, ο Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος, το οποίο συνετέλεσε να αναδειχθεί πόσο ο άγιος ζούσε με τη ζωή του Χριστού, πόσο αγαπούσε με την αγάπη του Χριστού και πόσο είχε τη βεβαιότητα ότι από τον ουρανό έρχεται η σωτηρία.

Είχε την πεποίθηση, και έτσι ήταν, ότι κάθε φορά, που αβίαστα και αυθόρμητα έδειχνε αγάπη στους αδελφούς του, στους συνανθρώπους του, διακονούσε τον Θεό.

Στο χειρουργείο είχε πάντα την εικόνα της Παναγίας και πριν κάνει οποιαδήποτε ιατρική πράξη προσευχόταν σ’ αυτή και την ικέτευε να μεσιτεύσει προς τον Υιό της για την υγεία του ασθενούς. Ένιωθε ότι το μυαλό και τα χέρια του τα κινούσε Εκείνος και ζητούσε τη βοήθειά του για να βοηθήσει και αυτός με τη σειρά του.

Είχε και ένα καντηλάκι κάτω από την εικόνα, απ’ όπου μ΄ ένα βαμβάκι έπαιρνε λαδάκι και σταύρωνε το σημείο, όπου επρόκειτο να γίνει η χειρουργική επέμβαση.

Όταν, δόθηκε η εντολή, να φύγει η εικόνα από το χειρουργείο, εκείνος δεν εισερχόταν σ’ αυτό, αλλά τελικά το έκανε για να μην παρακούσει τον Αρχιεπίσκοπο Ιννοκέντιο, που τον προέτρεψε να συνεχίζει να χειρουργεί, για το καλό των ανθρώπων.
Και πάντοτε οι εγχειρήσεις του είχαν θεραπευτική έκβαση. Και χαίρονταν τόσο πολύ ο όσιος.

Σήκωνε τα βάρη των άλλων, μετατίθονταν ψυχικά στην κατάστασή τους, τους έβλεπε σαν τον εαυτό του.

Το ενδιαφέρον του προς τους πονεμένους δεν ήταν οίκτος και ευσπλαχνία του ανώτερου προς τον κατώτερο, ένας ανθρωποκεντρικός, δηλαδή ανθρωπισμός, αφού και ο ίδιος πονεμένος και καταδιωκόμενος ήταν.

Ήταν καρπός πνεύματος αδελφικότητας και συνείδησης ισότητας. Ήταν πάνω απ’ όλα συνάντηση με τον Αδελφό όλων των Ανθρώπων, τον Χριστό.

Τι και αν είχε πληγές το σώμα του από τα βασανιστήρια, τι και αντυφλώθηκε, τι και αν έχασε νωρίς τη σύζυγό του και μεγάλωνε μόνος του τα παιδιά τι και αν έγινε σε ηλικία 70 ετών Αρχιεπίσκοπος, πάντοτε έβλεπε την Εκκλησία σαν κοινωνία αγίων, σαν κατάσταση σωτηρίας.

Σαν χώρο, στον οποίο η αγάπη δεν επιβάλλεται, αλλά υπάρχει σαν συνεχή αναπνοή, σαν μόνιμο τρόπος ύπαρξης.

Έδειχνε κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο στην πράξη ο όσιος Λουκάς, μόνο η ένωση με τον Θεό κάνει μόνιμα δυνατή την οριζόντια θρησκευτικότητα, την αγάπη.

Όταν μελετά κανείς τον άγιο Λουκά, δεν πρέπει να χάνει από το βλέμμα του την «καμμένη γη», πάνω στην οποία πεισματικά, κρυβοκλκέβοντας μικρά εδάφη ελευθερίας, άρχιζαν, και με τη δική του συμβολή, να φτρώνουν δενδρύλλια στην πίστη τόσο ανθεκτικά, όσο και τα φυτά των μεγάλων υψομέτρων.

Αυτό, που αποτελούσε τη δύναμή του ήταν η γαλήνη του, απόρροια της εμπιστοσύνης του στο Θεό, που τον αναγεννούσε αέναα μέσα από την τέφρα του του και κατόρθωνε να σφραγίζει με τις αρετές του την μολυσμένη από τον στρατευμένο αθεϊσμό καθημερινότητα.

πατήρ Ηλίας Μάκος