Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας από τη Θάσο: Εορτάζουμε τη μνήμη του στις 20 Δεκεμβρίου εκάστου έτους. Του π. Ηλία Μάκου. Η πίστη δεν είναι κάτι παράλογο, είναι κάτι υπέρλογο, δηλαδή πάνω από το λογικό.
Η λογική επιβεβαιώνει την πίστη, αλλά δεν μπορεί να την ερμηνεύσει.
Η πίστη αρχίζει εκεί, που η λογική σταματά, όχι γιατί δεν θέλει να συνεχίσει, αλλά γιατί δεν μπορεί.
Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι ανάμεσα στους αγίους της Εκκλησίας μας συγκαταλέγεται ως νεομάρτυρας και ένα παιδί, μόλις 14 ετών.
Πρόκειται για τον άγιο Ιωάννη από τη Θάσο, του οποίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη στις 20 Δεκεμβρίου.
Φτωχή η οικογένειά του, ωστόσο έλαβε από τους φτωχούς γονείς του πνευματικούς θησαυρούς.
Και στην αρχή της εφηβείας του, αποφάσισε από τη Θάσο να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, για να εργαστεί ως βοηθός ράφτη.
Ταυτόχρονα πόθος του ήταν να γίνεται ως πιστός άνθρωπος όλο και καλύτερος, όλο και τελειότερος στην αρετή.
Τι και αν ήταν μικρός στην ηλικία, έκανε ό,τι μπορούσε για να αποστραφεί κάθε αντίθετο προς το θέλημα και τις εντολές του Θεού.
Επιθυμούσε να σταθεί μακριά από το ζυγό της δουλικής υποταγής στην αμαρτία και στην κακία.
Προσπαθούσε να καλλιεργήσει στην ψυχή του, σε όσο μπορούσε μεγαλύτερο βαθμό, την πίστη και την υπακοή του στον αιώνιο ευεργέτη Θεό.
Η αντίστροφη μέτρηση για το μαρτύριό του άρχισε όταν Εβραίος έμπορος υφασμάτων τον κατηγόρησε, ύστερα από φιλονικία μαζί του, ότι χλεύασε τη θρησκεία των Μουσουλμάνων.
Αμέσως συνελήφθη και παρότι κατάλαβε τι τον περιμένει, όχι μόνο δεν δείλιασε, αλλά αντίθετα, με βροντερή φωνή είπε:
Δεν θα αρνηθώ ποτέ το Χριστό μου, ό,τι και αν μου κάνετε.
Τον εκδικήθηκαν με το χειρότερο και βασανιστικότερο τρόπο. Στις 20 Δεκεμβρίου 1652 του έκοψαν όχι μονομιάς, αλλά σιγά σιγά και λίγο λίγο το κεφάλι.
Γενναία ομολογία και μαρτυρία από ένα 14χρονο παιδί, που έδειξε με τη στάση του ότι η πίστη ανταποκρίνεται στις πιο ψηλές, τις υπερβατικές στοχεύσεις του ανθρώπου, καθώς είναι το αντίκρισμα της ψυχής του.
Και γι’ αυτή τη γενναία ομολογία και μαρτυρία καθοριστικό ρόλο έπαιξαν ο πατέρας του και η μητέρα του, που από την κούνια του άνοιξαν το δρόμο του Θεού, που είναι ο μόνος δρόμος της σωτηρίας.
Τι θαυμαστοί γονείς. Αλλά και τι ευτυχισμένο τέκνο. Ναι, ευτυχισμένο και τρισευλογημένο, γιατί είχε καλούς, πιστούς και ευσεβείς γονείς και από τα βρεφικά του χρόνια ανακάλυψε τον Χριστό.
Αν μας μιλούσε σήμερα ο μικρός Ιωάννης, θα έλεγε:
Γονείς, πατέρες-μητέρες, θέλετε να σώσετε τα παιδιά σας; Από την κούνια τους να αρχίσετε, από βρέφη να μάθουν να βλέπουν το ωραίο παράδειγμά σας και να το μιμούνται.
Αλλά θα έλεγε και κάτι άλλο ο νεομάρτυρας Ιωάννης από τη Θάσο.
Πιο πέρα από τις δικές μας δυνάμεις υπάρχει μια άλλη τεράστια σε δυνατότητες δύναμη, η πίστη στο Θεό, που αληθινά μας στηρίζει και μας εμψυχώνει.
Και είναι αυτό μια τρανή αλήθεια, βγαλμένη μέσα από τα ίδια τα πράγματα, που επιβεβαιώνεται από προσωπικές εμπειρίες.
Ο ανήλικος νεομάρτυρας μας καλεί κάτω από την προστατευτικό φως του Χριστού και αυτό το κάλεσμα προσλαμβάνει ένα ιδιαίτερο νόημα, ειδικά κατά τις σημερινές ημέρες, όπου στο χρηματιστήριο της ζωής οι αξίες υποτιμώνται.
Έχουμε όλοι ανάγκη από την πίστη, γιατί όλα δίπλα μας καταρρέουν, κάτω από την αφόρητη πίεση των συνθηκών της ζωής, και κινδυνεύουμε να γίνουμε αναίσθητοι οδοιπόροι, πεταμένοι στο δρόμο της εσχάτης παρακμής.
Με την πίστη ως δώρο Θεό και σαν όπλο και σαν σωσίβιο για το ναυαγό, ας ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να γευτούμε θαυμαστές και πρωτόγνωρες αλλαγές.
