Τους εκδρομείς συνόδευσε ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων και ο υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου αρχιμ. Διονύσιος Ανθόπουλος, καθώς επίσης και άλλοι κληρικοί. Έγιναν επισκέψεις στις ιερές Μητροπόλεις Βράνιε, όπου ο σεβασμιώτατος κ. Ιωάννης παρέθεσε γεύμα και ξενάγησε τους νέους στο σπίτι του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Νίς όπου επίσης ο σεβασμιώτατος κ. Παχώμιος ευχήθηκε σε όλους στον Καθεδρικό Ναό, και τέλος στη Μητρόπολη Κραγκουγιεβατζ, όπου ο σεβασμιώτατος κ. Ιωάννης υποδέχθηκε και ξενάγησε τους εκδρομείς στον καθεδρικό ναό.

Επίσης πραγματοποιήθηκαν προσκυνήματα στις φημισμένες ιερές μονές Ραβάνιτσας, όπου το λείψανο του αγίου Λαζάρου, Ζίτσης, Στουντένιτσα και αγίου Γεωργίου, που είναι η πιο παλαιά μονή της Σερβίας. Οι τελευταίες δύο ημέρες ήταν αφιερωμένες στην πρωτεύουσα το Βελιγράδι όπου έγινε επίσκεψη στο Πατριαρχείο και συνάντηση με τον Μακαριώτατο Πατριάρχη κ. Ειρηναίο και τον θεοφιλέστατο Επίσκοπο κ. Αρσένιο. Ακολούθησε ξενάγηση στο μουσείο του Πατριαρχείου και τον καθεδρικό ναό της πόλης, τα παλαιά κάστρα και άλλα αξιοθέατα, ενώ πριν την αναχώρηση έγινε ξενάγηση στο μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό του αγίου Σάββα.

Αναλυτικά το άρθρο του σεβασμιωτάτου:

«Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, με τα αλλεπάλληλα κύματα των μεταναστών, που χτυπούν τις – και στις- ακτές των ακριτικών νησιών μας, αλλά και τις ακτές των μεσογειακών ευρωπαϊκών χωρών, προκαλούν ποικίλες και συχνά αντιφατικές αντιδράσεις, συχνά ιδεολογικά φορτισμένες και πολιτικά προκατειλημμένες, γεγονός που μας εμποδίζει να δούμε και να αντιμετωπίσουμε το θέμα ψύχραιμα και αποτελεσματικά.

Πρώτα-πρώτα, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ιστορία της ανθρωπότητας, ουσιαστικά, είναι η ιστορία των μεταναστεύσεων των λαών.

Ακόμα και η ελληνική ιστορία και ο πολιτισμός ρυθμίστηκαν και διαμορφώθηκαν υπό μια τάση διαρκούς μετανάστευσης ελληνικών φύλων, από τη λεγόμενη Κάθοδο των Δωριέων και τους ελληνικούς αποικισμούς, μέχρι τις μεταναστεύσεις την περίοδο της Τουρκοκρατίας και, τελευταία, μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο!

Ας μη μας διαφεύγει και η μεγάλη μετανάστευση των λαών, τον 4ο και 5ο μ.Χ. αιώνα, που επηρέασε και διαμόρφωσε καθοριστικά τη σημερινή εικόνα και τον πολιτισμό της Ευρώπης…

Πάντα, λοιπόν, οι λαοί και οι άνθρωποι μετανάστευαν, είτε για να κατακτήσουν νέους τόπους, είτε επειδή κατακτήθηκαν οι δικοί τους τόποι και πάντα θα μεταναστεύουν, όσο τουλάχιστον θα υπάρχουν στον κόσμο ανισότητες, πείνα, αδικία, καταπίεση, εκμετάλλευση, φανατισμοί, δικτάτορες στυγνοί και χωρίς ηθική πολιτικοί…

Υπό τις σημερινές, όμως, συνθήκες, της παγκοσμιοποίησης το φαινόμενο της μετανάστευσης απειλεί να διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό και να προκαλέσει ξενοφοβικά φαινόμενα, νοοτροπίες και επιλογές, που αναιρούν την ουσία, όχι μόνο της ανθρωπιάς μας, αλλά και της Χριστιανικής μας ιδιότητας…

Όσο και αν φαίνεται παράξενο ή παρακινδυνευμένο, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους ξένους αποτελεί τη λυδία λίθο για τη γνησιότητα και αυθεντικότητα της Χριστιανικής μας πίστης και βιωτής!

Άλλωστε, όλοι μετανάστες είμαστε σε τούτη την κοιλάδα του κλαυθμώνος, διωγμένοι από την ουράνια πατρίδα μας, προς την οποία προσπαθούμε να επιστρέψουμε…

«Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν», τονίζει στους Εβραίους συμπατριώτες του ο Απόστολος Παύλος.
«Ουκ ει πολίτης, αλλ’ οδίτης ει και οδοιπόρος. Μη είπης: Έχω τήνδε την πόλιν, και έχω τήνδε. Ουκ έχει ουδείς πόλιν. Η πόλις άνω εστί», συμβουλεύει ο ιερός Χρυσόστομος.

Όλοι, λοιπόν, ξένοι σε τούτη τη γη, με πρώτο Ξένο τον Ιησού!

Τη Μεγάλη Παρασκευή ψάλλουμε ένα συγκλονιστικό τροπάριο, κατά το οποίο ο άγιος Ιωσήφ από την Αριμαθαία παρακαλεί τον Πιλάτο: «Δός μοι τούτον τον Ξένον, όν ομόφυλοι μισούντες θανατούσι ως Ξένον», «Δώσε μου αυτόν τον Ξένο, που οι ομοεθνείς Του, μισώντας Τον, Τον σκοτώνουν σαν Ξένο»!

Ο Θεός, ως άνθρωπος, γεννήθηκε σε μια πόλη, όπου οι Παναγία Μητέρα Του και ο Μνηστήρας της Ιωσήφ ήταν ξένοι, δεν βρήκαν ούτε δωμάτιο για να μείνουν και γεννήθηκε σε στάβλο…

Στη συνέχεια, έγινε μετανάστης και πήγε με την οικογένειά Του στην Αίγυπτο, για να μη θανατωθεί από τον Ηρώδη και εκεί, σίγουρα, ο Ιωσήφ θα αναζήτησε δουλειά, ως ξένος εργάτης.

Μεγαλώνοντας περιπλανήθηκε σε όλη τη χώρα ως Ξένος, μη έχοντας «πού την κεφαλήν κλίναι» και Τον θανάτωσαν οι συμπατριώτες Του σα να ήταν Ξένος, παραδίδοντάς Τον μάλιστα σε Ξένους, στους Ρωμαίους.

Έτσι ο Ιησούς έγινε πολλαπλά ο μεγάλος Ξένος, που ποτέ δεν κατανοήθηκε ώστε να γίνει «δικός μας», παρά μόνον από λίγους, που πάντα (και τώρα) η κοινωνία τους αντιμετωπίζει ως «πτωχούς τω πνεύματι»…

Στη συνέχεια, Αυτός ο μεγάλος Ξένος έστειλε τους μαθητές Του σε «όλα τα έθνη» και εκείνοι ξενιτεύτηκαν και δίδαξαν τους ανθρώπους σε ξένες χώρες, και οι περισσότεροι θανατώθηκαν από ξένους ως ξένοι και τάφηκαν σε ξένη γη.

Ο Αβραάμ μετανάστης, ο Χριστός μετανάστης, οι Προφήτες μετανάστες, οι Απόστολοι μετανάστες, το χριστιανικό πνεύμα μεταναστευτικό…

Και εμείς, σήμερα;

Σήμερα, δυστυχώς, περισσότεροι «άθεοι» ενδιαφέρονται για τους ξένους, παρά «χριστιανοί»…

Έστω και αν όλοι γνωρίζουμε ότι όταν ο Ιησούς θέλησε να κάνει κατανοητό πώς ο άνθρωπος μπορεί να κερδίσει τη Βασιλεία των Ουρανών, χρησιμοποίησε την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, υπονοώντας σαφέστατα ότι το να περιμαζέψουμε και να περιποιηθούμε έναν ξένο μπορεί να μας ανοίξει τις πύλες του Παραδείσου, κατά το «ξένος ήμην και συνηγάγετέ με»….

Είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μια καινούργια εποχή μεγάλης αναμείξεως των λαών και των πολιτισμών, που μπορεί να αποβεί ολέθρια «κρεατομηχανή», όπως φοβόταν ο αλησμόνητος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

Αυτό το γεγονός εντείνει την ανασφάλειά μας ως λαού, προστιθέμενο, μάλιστα, στις μεγάλες δυσκολίες και τα δυσεπίλυτα προβλήματα, που αντιμετωπίζουμε, και μας ενσπείρει φόβο και ανησυχία για το μέλλον του Ελληνισμού, που πολλοί διαβλέπουν ότι κινδυνεύει άμεσα από τους αλλόφυλους και αλλόθρησκους μετανάστες!

Αλλά, ακόμα και αν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, η λύση δεν είναι να απεμπολήσουμε την ανθρωπιά μας και τη Χριστιανική μας ιδιότητα, καταδιώκοντας, εκμεταλλευόμενοι ή και εξοντώνοντας τους ξένους, αλλά διατηρώντας, ενισχύοντας, καλλιεργώντας και βιώνοντας σε όλη τους την πληρότητα τον πολιτισμό μας, την πίστη μας και τη γλώσσα μας, την ανόθευτη Ελληνική μας Παιδεία, την τιμιότητά μας και την αλληλέγγυα συλλογικότητά μας!»

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε μεταξύ άλλων πως η Εκκλησία δεν έχει καμία σχέση με βία και προσέθεσε: «Έναν άπιστο, έναν άθεο δεν μπορώ να τον βρίσω στο όνομα του Χριστού».

Αναλυτικά η ομιλία του: «Η ματιά μου στο θέμα είναι η ματιά ενός Ορθοδόξου Χριστιανού και δη ιερωμένου. Μιά διευκρίνιση που ίσως βοηθήσει την σκέψη όλων. Δεν πιστεύω σε καμμιά θρησκεία, ακόμη και την χριστιανική. Δεν πιστεύω σε καμμιά ιδεολογία. Αγαπώ την ζωή και αυτό με οδήγησε στην Εκκλησία.

Το ερώτημα για το Θεό είναι ένα πανανθρώπινο ερώτημα. Η Θρησκεία είναι κάτι το ανθρώπινο, αλλά την ίδια στιγμή κάτι το πάρα πολύ σημαντικό και ασφαλώς καθόλου ευκαταφρόνητο. Το πλήθος των Θρησκειών επιβεβαιώνει μια μεγάλη αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος διαρκώς αναζητά τον Θεό, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν γιατί ο Θεός συνιστά δομικό στοιχείο της ύπαρξης του. Η θρησκευτική αναζήτηση έχει την ίδια ηλικία με το ανθρώπινο γένος. Η μαρτυρία του δικού μας ιστορικού Πλουτάρχου είναι πολύ χαρακτηριστική.

Η Εκκλησία δεν είναι κάτι ανθρώπινο, αλλά μια Θεανθρώπινη πραγματικότητα.

Είναι πρόσκληση για κοινωνία του Προσωπικού Θεού στον άνθρωπο και κλήση για μετοχή και αλληλοπεριχώρηση. Το περιεχόμενο της κοινωνίας, η ουσία της κοινωνίας είναι η αγάπη. Ο Χριστός σχολιάζοντας την δήλωση του Πέτρου ότι «εσύ είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος» σημείωσε ότι επάνω σε αυτή την αλήθεια θα οικοδομήσει την Εκκλησία Του, όχι την θρησκεία του, και ότι ούτε οι πύλες του Άδη δεν θα καταλύσουν αυτήν. Ο Χριστός δεν μίλησε τυχαία, ούτε χρησιμοποίησε τυχαίες λέξεις.

Είναι πάρα πολύ εύκολο η θρησκεία από μία αναζήτηση του Θεού να μετατραπεί σε ιδεολογία, σε ταμπέλα, σε προσωπικό ανέξοδο βόλεμα, σ’ ένα κατεστημένο, οπότε κατ’ αρχήν παύει να είναι προσωπικό αγώνισμα. Γίνεται προμετωπίδα για άλλους στόχους. Τότε οι άλλοι γίνονται οι αντίπαλοι που πρέπει ίσως και να εξαφανιστούν. Η βία είναι το αποτέλεσμα και ο καρπός αύτής της διαστρέβλωσης.

Αναμφισβήτητα και η Εκκλησία από δρόμος Θεώσεως μπορεί να μετατραπεί σε ιδεολογία και είναι απολύτως σωστό αυτό που έχει λεχθεί ότι η μεγαλύτερη αμαρτία των χριστιανών είναι η θρησκειοποίηση της Εκκλησίας.

Είναι εύκολο πράγμα να είσαι θρησκευτικός άνθρωπος, είναι πολύ δύσκολο να είσαι εκκλησιαστικός άνθρωπος. Στην πρώτη περίπτωση αυτοδικαιώνεσαι και τον Θεό τον χρειάζεσαι για να πεί στους άλλους πόσο «καλός» είσαι εσύ.

Δεν διστάζεις μάλιστα να κάνεις και την σύγκριση τη δική σου με τους άλλους για να δείξεις πόσο πολύ υπερέχεις εσύ.

Πρόκειται για τον κλασσικό τύπο του Φαρισαίου της Παραβολής.

Τότε ξιφουλκείς εναντίον όσων δεν συμφωνούν με εσένα, απαιτείς από τους άλλους όταν εκφράζονται να χρησιμοποιούν μόνο τη δική σου γλώσσα και ορολογία. επιτηδεύεσαι ιδιαίτερα να τοποθετείς «ταμπέλες» στους άλλους, είσαι τελικά βασικός εκφραστής μιάς λεκτικής κατ’ αρχήν βίας που δεν απέχει πολύ από το να αποκτήσει και άλλες εκφράσεις. Υποτιθέμενοι ορθόδοξοι χριστιανοί και δήθεν αγωνιστές επιδόθηκαν με ιδιαίτερο ζήλο στην άσκηση μιάς τέτοιας συμπεριφοράς κατά παντός διαφωνούντος και δεν δίστασαν να αμφισβητήσουν την ορθότητα της εκκλησιαστικής τους στάσεως ακόμη και από μορφές όπως ο άγιος Πορφύριος και ο μακαριστός Γέρων Ιάκωβος για να μιλήσω μόνο για περιπτώσεις που τις γνωρίζω καλά. Από την άλλη πλευρά στις ευλογημένες αυτές μορφές της Εκκλησίας ποτέ δεν είδαμε συμπεριφορές, λόγους εκφράσεις και προ παντός μια αδίστακτη νοοτροπία που φθάνει μέχρι και την συκοφαντία.

Η αναζήτηση του Θεού ως δρόμος υπέβασης του θανάτου και θεώσεως του ανθρώπου είναι ένα προσωπικό αγώνισμα που κατ’αρχήν από την φύση του δεν μπορεί ποτέ να στραφεί εναντίον κανενός άλλου ανθρώπου, ασκείται μέσα στην ζωή της Εκκλησίας και αναπτύσσεται μέσα σε μια φιλική ή και εχθρική κοινωνία χωρίς να εξαναγκάζει κανέναν και που η αντίσταση είναι το μαρτύριο.

Δεν μπορεί λοιπόν σε καμμία περίπτωση η Εκκλησία να έχει σχέση με τη βία ή να ανέχεται τη βία σαν τρόπο διεκδίκησης ή αντιμετώπισης μεταξύ προσώπων ή υπεράσπισης της πίστεως του χριστιανού. Έναν άπιστο, έναν άθεο δεν μπορώ να τον βρίσω στο όνομα του Χριστού. Τον λυπάμαι σαν άνθρωπο και προσεύχομαι γι’αυτόν. Η αντίσταση των χριστιανών στους πολεμίους της πίστης τους, δεν ήταν ούτε η λεκτική ούτε η σωματική βία, αλλά το μαρτύριο.

Έχουμε δύο βασικά και πολύ καθαρά δεδομένα. Οι μάρτυρες δέχθηκαν το μαρτύριο, αλλά δεν άσκησαν καμμία βία απέναντι στους διώκτες όχι γιατί δεν μπορούσαν ίσως, αλλά γιατί μια τέτοια βία ακύρωνε τον δικό τους αγώνα για την θέωση. Ίσως ακόμη πρέπει να διερευνήσουμε μήπως η απαίτηση της υπακοής αποτελεί σε κάποιες περιπτώσεις μια μορφή βίας με στόχο την εξουσία απέναντι στον άλλο. Η υπακοή είναι πράξη ελευθερίας και δεν επιβάλλεται, αλλά επιλέγεται κατ’αρχήν και ασκείται μετ’επιμελείας από τον ελευθέρως υπακούοντα. Σήμερα στο όνομα της υπακοής συγκροτούμε ομάδες υποτακτικών όπου η υπακοή είναι υπερτέρα και αυτού του λόγου του Θεού και ευρισκόμαστε στο κατώφλι νέων δεινών αιρέσεων. Πρόκειται για ομαδοποιήσεις που επιτυγχάνονται μέσω μιάς βίας και εξουσιαστικής διαθέσεως την οποία βαπτίζουμε υπακοή.

Οι νέοι Άγιοι και αναφέρομαι μόνο σ’αυτούς γιατί τους γνωρίσαμε, την μόνη βία που άσκησαν ήταν μόνο στον εαυτό τους. Η ηρεμία τους ως καρπός κοινωνίας με τον Θεό απέκλειε την βία. Οι άγιοι δεν έβρισαν ούτε τους άθεους, ούτε τους ολιγόπιστους, ούτε τους αμαρτωλούς, ούτε καν τους διώκτες τους. Δεν υπερασπίσθηκαν τον Θεό και την αγάπη τους προς Αυτόν διώκοντας τους απίστους.

Τη βία τη γεννάει η ανασφάλεια, ο φανατισμός, που σημαίνει αρρωστημένη πίστη.

Η αληθινή πίστη ελευθερώνει το πρόσωπο και γι’ αυτό μπορεί να σέβεται και το πρόσωπο του άλλου.

Η βία επί της ουσίας είναι ταυτισμένη με την αθεΐα γιατί υπερασπίζεται τον θεοποιημένο εγωισμό του ανθρώπου κάτω από το ένδυμα της οποιασδήποτε ιδεοληψίας. Η βία στο όνομα της θρησκείας είναι επίσης καρπός ανασφάλειας και ψευδούς σχέσης, απουσία αληθινής εμπιστοσύνης στον Θεό.

Ο Χριστός μας έδειξε ότι ο αληθινός Θεός δεν ζητά οπαδούς, αλλά φίλους και οικείους προς μετοχήν και κοινωνίαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι και ο Άγιος Πορφύριος και ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός επετίμησαν με αυστηρότητα όσους περιφρονούσαν την πίστη άλλων. Μπορώ να καταλάβω την βία που ασκούν άλλες θρησκείες, ΔΕΝ θα καταλάβω όμως ποτέ την βία λεκτική ή αποιαδήποτε άλλη των χριστιανών και δη των Ορθοδόξων.

Ο Απόστολος Ιάκωβος ο αδελφόθεος δίνει ένα ορισμό της Θρησκείας λέγοντας: «Θρησκεία καθαρά και αμίαντος παρά τω Θεώ και Πατρί αύτη εστίν, επισκέπτεσθαι ορφανούς και χήρας εν τη θλίψει αυτών, άσπιλον εαυτόν τηρείν από του κόσμου».

Είναι σημαντικό ότι ο άγιος Ιάκωβος δίνει αυτόν τον ορισμό για να εξηγήσει πόσο άχρηστη και χωρίς περιεχόμενο και πόσο κάλπικη είναι η θρησκεία εκείνου που νομίζει ότι θρησκεύει, αλλά δεν είναι ικανός να συγκρατήσει τη γλώσσα του. Ασφαλώς ισχύει και για όποιον με ασυγκράτητη γλώσσα νομίζει ότι υπερασπίζεται την πίστη του ή τον Θεό του.

Από την άλλη το περιεχόμενο της αληθινής θρησκευτικότητας, της αληθινής σχέσης με τον Θεό είναι η άσκηση της αγάπης και η ταπεινή διακονία του άλλου, εφόσον σύμφωνα με την πατερική διατύπωση «είδες τον αδελφό σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου».

Η αληθινή θρησκευτικότητα ασκείται ως αγαπητική σχέση με τον προσωπικό Θεό και στο πρόσωπο του συγκεκριμένου ανθρώπου που είναι εικόνα του ζώντος Θεού. Η αληθινή θρησκευτικότητα δεν είναι ιδεολογική πίστη, αλλά σχέση αληθινής εμπιστοσύνης.

Η αληθινή εμπιστοσύνη στον προσωπικό Θεό δεν μπορεί να ασκείται ως τυφλή πίστη, ως φανατισμός και ως ιδεοληψία. Η αγάπη μου στο Θεό μεταμορφώνει τη δική μου τη ζωή, αλλά ο αληθινός Θεός ΔΕΝ έχει ανάγκη από την υπεράσπιση τη δική μου ή του οποιουδήποτε ανθρώπου και μάλιστα στο όνομα Του. Η απάντηση του Χριστού στον Πέτρο στον κήπο της Γεσθημανή δεν επιτρέπει την παραμικρή παρερμηνεία.

Οι φονταμενταλιστές από όπου κι’αν προέρχονται δεν μπορούν να μιλούν στο όνομα του Θεού.

Σήμερα η θρησκευτική βία, η βία στο όνομα της θρησκείας, για την υπεράσπιση της καθαρότητας και αυθεντικότητάς της κάνει απειλητικά την εμφάνιση της και βρίσκεται στο κέντρο της δημόσιας ζωής σε όλο τον κόσμο. Στο όνομα του Θεού διαπράττονται τα χειρότερα, τα ειδεχθεστερα εγκλήματα σήμερα, αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχουν και δυνάμεις πολιτικές που χρησιμοποιούν τις θρησκείες για δικό τους στόχο και χρεώνοντάς τες με κάτι που δεν τους ανήκει και δη σε όλες.

Κάποιοι βρήκαν την αφορμή για να κατηγορήσουν γενικά την θρησκεία ως πρόξενο βίας εκφράζοντας όμως την δική τους βία απέναντι στη θρησκεία.

Υπάρχουν όμως μελετητές του φαινομένου που διατυπώνουν την άποψη ότι η εμφάνιση συστηματικών μορφών βίας οφείλεται στην έλευση του πολιτισμού και στην αλληλοεπίδραση μεταξύ κρατικής ιδεολογίας, πολιτικής και θρησκείας, ένα περίεργο και λίαν εύφλεκτο μείγμα. Το πρόβλημα λοιπόν είναι πιο σύνθετο απ’ ότι φαίνεται.

Τελικά η θρησκεία και η βία είναι δύο εκρηκτικές δυνάμεις που όταν ενωθούνε μεταξύ τους και εκδηλωθούν αρνητικά, δημιουργούν τρομακτικές καταστάσεις. Το χειρότερο δε, όπως είπαμε, είναι όταν οι δύο δυνάμεις αυτές κατευθύνονται από εξωγενείς δυνάμεις όπως είναι η πολιτική, ο εθνοφυλετισμός καθώς και ποικίλα οικονομικά συμφέροντα.

Θέλω να τελειώσω την σύντομη αυτή εισήγησή μου με τον καθαρό λόγο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου: «Αποτελεί αυτονόητο και απαράγραπτο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να απευθύνεται ελεύθερα στον Θεό του. Να τον τιμά και να τον λατρεύει σε χώρους που Τού πρέπουν χωρίς προσκόμματα.

Το ευρύτερο δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας, είναι δικαίωμα θεμελιώδες σε κάθε ευνομούμενη και δημοκρατική Πολιτεία και πρέπει να χαίρει πάντα αναγνώρισης και σεβασμού. Όμως κάθε εκδήλωση βίας στο όνομα της οποιασδήποτε Θρησκείας, απ’όπου και εάν προέρχεται, είναι απόλυτα καταδικαστέα, γιατί πρωτίστως προσβάλλει βαθύτατα τον ίδιο τον πυρήμα της Θρησκείας και μετατρέπει πιστούς ανθρώπους σε αθύρματα πάσης φύσεως φονταμεταλιστών και καιροσκόπων, που ουδόλως σέβονται την ελευθερία του προσώπου». Μία μόνο προσθήκη δική μου. Αν οποιαδήποτε θρησκεία δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την βία, αν θέλει να είναι θρησκεία, αυτό ισχύει απόλυτα με την Ορθόδοξη Εκκλησία και πίστη και συνιστά το εναντίον, δηλαδή ακύρωση της ουσίας Της».

Βία και θρησκεία είναι δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες και πρώτος ο Χριστός το δίδαξε αυτό με το προσωπικό του παράδειγμα…

Ο Τοποτηρητής, Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ηλείας κ. Γερμανός, προσπαθεί το τελευταίο διάστημα να βάλει τάξη και να οργανώσει τη Μητρόπολη που μάλλον το τελευταίο διάστημα ήταν στον… αυτόματο. Μάλιστα για τα έξοδα της Μητρόπολης έπαιρναν λεφτά από το Ιερατικό Ταμείο (ταμείο των κληρικών και αυτών που έχουν ανάγκη).

Πληροφορίες του e-kefalonia.net αναφέρουν μάλιστα ότι κατά την σύγκλιση συνεδρίασης του Ιερατικού Ταμείου της Διοικούσας Επιτροπής έγινε διαμάχη μεταξύ ιερέων υπό τα έκπληκτα βλέμματα του Τοποτηρητή κ. Γερμανού.

Συμπερασματικά, το τελευταίο διάστημα και ενώ ο Μακαριστός Σπυρίδωνας δεν μπορούσε να τελέσει τα καθήκοντα του παρατηρήθηκε αρρυθμία στη λειτουργία και στη Διοίκηση της Μητρόπολης ενώ τα ταμείο ήταν… άδειο.

Αξίζει: Θα πρέπει να τονιστεί ότι ο Τοποτηρητής κ. Γερμανός με τις άοκνες προσπάθειες που καταβάλει το τελευταίο διάστημα προσπαθεί να βάλει τάξη στη διοίκηση της Μητρόπολης καθώς και να τηρούνται… σκονισμένες εγκύκλιοι της Ιεράς Συνόδου που για πολλά χρόνια έμεναν στα συρτάρια του Επισκοπής.

Ο κ. Ιγνάτιος αναφέρθηκε, αρχικώς, «στην εξάπλωση της βίας και του φαινομένου του θρησκευτικού φανατισμού κάθε μορφής και προέλευσης, ιδιαίτερα, όμως, του ισλαμικού». Όπως τόνισε, «Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες εγκλημάτων που διαπράττονται στο όνομα του Θεού ή στο όνομα της θρησκείας, ενώ η διαδικτυακή και τηλεοπτική αναμετάδοση των εγκλημάτων αυτών αυξάνει τη φρίκη και τον αποτροπιασμό, διαχέοντας παράλληλα στις δυτικές κοινωνίες, όπως και στον τόπο μας, το αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, καθώς και την εχθρότητα έναντι των άλλων, ιδιαίτερα όσων έχουν πιο σκούρα επιδερμίδα από τη δική μας και ασπάζονται τη θρησκεία του Ισλάμ…». Επισήμανε δε ότι «η θρησκευτικής εμπνεύσεως βία κατακλύζει πλέον και αποσταθεροποιεί την ίδια την Ευρώπη…».

Αναφερόμενος ειδικώς στους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής, παρατήρησε ότι «Δεν είναι η πρώτη φορά που στην πολύπαθη αυτή περιοχή οι χριστιανοί αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα. Αυτό, όμως, που διαφοροποιεί την παρούσα συγκυρία από κάθε προηγούμενη είναι το γεγονός ότι λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αναταραχής, όπου τα αιτήματα του αραβικού λαού (κυρίως της νεολαίας) από το Μαρόκο έως τις χώρες του Κόλπου, και από την Αίγυπτο μέχρι τη Συρία, για δημοκρατία και ελευθερία συνυφαίνονται, συγχέονται ή γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον χειρότερης μορφής και επιθετικότητας ισλαμικό φονταμενταλισμό, όπως χαρακτηριστικά αυτός εκφράζεται μέσα από τον Σαλαφισμό και ακόμη πιο πρόσφατα από τον Τζιχαντισμό του Ισλαμικού Κράτους. Τα ακραία αυτά ρεύματα, εκτός από μια υπερσυντηρητική, και στην περίπτωση του Ισλαμικού Κράτους πολεμική, ερμηνεία του Κορανίου και της ισλαμικής παράδοσης, επιδιώκουν ρητώς μια καθαρόαιμη (απαλλαγμένη από ξένα στοιχεία) ισλαμική Μέση Ανατολή και την ισλαμοποίηση ή αλλιώς την έξοδο των χριστιανών από τις πανάρχαιες εστίες τους…»

Ακολούθως, ο κ. Ιγνάτιος προέβη σε μια σειρά παρατηρήσεων, που φωτίζουν και αποκαλύπτουν τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος: «Α. Το φαινόμενο για το οποίο γίνεται λόγος επιβεβαιώνει, με τον πιο δραματικό τρόπο, τον προβληματικό χαρακτήρα του μονόπλευρα εκκοσμικευμένου μοντέλου της Δύσης…, την χρεωκοπία των αναλύσεων που λαμβάνουν υπόψη μόνον οικονομικά και γεωπολιτικά στοιχεία, όπως και την κατάρρευση του σεναρίου εκείνου που ήθελε τον παγκοσμιοποιημένο άνθρωπο να μεταβάλλεται σε μια ύπαρξη παραγωγής και κατανάλωσης, απελευθερωμένης δήθεν από θρησκευτικές δεσμεύσεις και μισαλλοδοξίες.

Β. Ο θρησκευτικός φανατισμός δεν αποτελεί φαινόμενο μόνον των ημερών μας, αλλά διαχρονικό πειρασμό για τους πιστούς όλων των θρησκειών που βιάζονται να υποκαταστήσουν την κρίση του Θεού και επείγονται να αποδώσουν δικαιοσύνη στο όνομά Του, αλλά συχνά ενάντια στο θέλημα και τη διδασκαλία Του. Γ. έρχονται πάλι στο προσκήνιο πολιτικές, αναλύσεις και δράσεις, που λαμβάνουν υπόψη τον συνολικό άνθρωπο, με τις ποικίλες και περίπλοκες ανάγκες του, τα αγωνιώδη υπαρξιακά του ερωτήματα, τις συναισθηματικές του αντιδράσεις και την επιθυμία του να συγκροτεί κοινότητες, όπου θα έχει ρόλο, αξία και σκοπό. Πρόκειται για παραμέτρους, που η χριστιανική Δύση εξοβέλισε από την καθημερινότητα και τους σχεδιασμούς της και τώρα τα βλέπει, βίαια και ανεξέλεγκτα, να αναφύονται εντός των τειχών των μεγαλουπόλεών της. Δ. έχουμε επειγόντως ανάγκη από μοντέλα ειρηνικής συνύπαρξης, διαλόγου, ανοχής και καταλλαγής μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων.

Τρόποι επικοινωνίας, αλληλογνωριμίας και αποδοχής. Μέθοδοι υπέρβασης του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας και της εμπλοκής σε φαύλους κύκλους βίας και αντιποίνων. Αποδεικνύεται πως μόνον μέσα από αυτόν τον δρόμο θα μπορέσουμε να ξαναμιλήσουμε για ένα πολιτισμό με ποιότητα και σεβασμό στη διαφορετικότητα.

Ε. «Το ζητούμενο δεν είναι απλώς ανεξιθρησκία, απλή ανοχή, αποφυγή της θρησκείας σε ποικίλους παροξυσμούς, αλλά κάτι πολύ πιο θετικό: Αμοιβαίος σεβασμός και κατανόηση, αλληλεγγύη, δημιουργική συνεργασία σε κοινές ανθρωπιστικές επιδιώξεις και στην επαγρύπνηση για το οικοσύστημα της περιοχής, σταθερή προσπάθεια για κοινωνική αρμονία, ανθεκτική έμπρακτη αγάπη» (Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος). Στ. Το φαινόμενο του θρησκευτικού φανατισμού, όμως, καλεί και εμάς τους Ορθόδοξους Έλληνες σε μετάνοια και αυτοκριτική εγρήγορση καθώς και στην υπέρβαση του διαχρονικού πειρασμού μας πως είμαστε ο νέος περιούσιος, ο νέος εκλεκτός λαός του Θεού, ένας πειρασμός που συχνά οδηγεί στον αποκλεισμό των άλλων και των διαφορετικών, καθώς και στην απόρριψη των ξένων, των προσφύγων και των μεταναστών. Επιτρέψτε μου να θυμίσω στην αγάπη σας ότι είμαστε αληθινοί χριστιανοί στο μέτρο και το βαθμό που παραμένουμε πιστοί στην ευαγγελική εντολή της αγάπης όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, θρησκείας, κοινωνικής τάξης και προέλευσης, μιας αγάπης που περιλαμβάνει ακόμη και τους εχθρούς…».

Εν κατακλείδι, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι «Σε ένα κόσμο βίας και ποικιλώνυμων συγκρούσεων, οι χριστιανοί καλούνται να δώσουν σήμερα τη δική τους απάντηση και μαρτυρία. Μια απάντηση πιστή στο πνεύμα του Ευαγγελίου, και ιδιαίτερα στο σταυρικό ήθος της αγάπης, της συγχώρησης και της αποδοχής/υποδοχής στο πρόσωπο του κάθε άλλου της εικόνας του Θεού· και μιας μαρτυρίας που δεν εξαντλείται στα ωραία λόγια και τις ιδεολογικού τύπου διακηρύξεις, αλλά που, μιμούμενη το ήθος των αγίων και των μαρτύρων της Εκκλησίας, δίνει έμπρακτες απαντήσεις και δεν διστάζει, όπως στην περίπτωση των χριστιανών της Μέσης Ανατολής, από πιστότητα στο λόγο του Χριστού και από αγάπη για όλους, ακόμη και για τους ίδιους τους δήμιους, να φτάσει μέχρι και το μαρτύριο».
 

Θυμίζουμε ότι εν όψει της σύγκλησης το 2015 της 16ης Ολομέλειας του επίσημου Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Παγκόσμιας Λουθηρανικής Ομοσπονδίας, η Μικτή Προπαρασκευαστική Επιτροπή συνήλθε πέρσι μεταξύ 8 και 13 Μαΐου στο Ταλλίν της Εσθονίας με θέμα τα λειτουργικά κείμενα των Ορθοδόξων και των Λουθηρανών περί του μυστηρίου της χειροτονίας και το ζήτημα της χειροτονίας των γυναικών.

Την συνάντηση είχε φιλοξενήσει η Λουθηρανική πλευρά με την οργανωτική συνδρομή της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας της Εσθονίας και είχε λάβει χώρα στις εγκαταστάσεις της Ρωμαιοκαθολικής Μονής Brigettine της Pirita.

Στην Ρόδο αναμένονται την προσεχή εβδομάδα 16 συμμετέχοντες από τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και Μόσχας, τις Εκκλησίες της Αλβανίας, Κύπρου, Αμερικής, Σερβίας, Ελλάδος, Πολωνίας και Τσεχίας ενώ από τους Λουθηρανούς αναμένονται 10 συμεμτέχοντες από την Ρουμανία, Αμερική, Νορβηγία, Γερμανία, Αυστραλία, Πολωνία, Γαλλία και Φινλανδία. Τα ονόματα και το αναλυτικό πρόγραμμα δεν έχουν ακόμη γνωστοποιηθεί. Οι εργασίες θα ξεκινήσουν το απόγευμα της 29ης Απριλίου 2015.

Της συνάντησης αναμένεται να προεδρεύσει ο Μητροπολίτης Σασίμων Δρ. Γεννάδιος, Ορθόδοξος Συμπρόεδρος (Οικουμενικό Πατριαρχείο).

ΤΙ ΘΑ ΣΥΖΗΤΗΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΤΖΕΝΤΑ

Η Ολομέλεια του 2015, που θα φιλοξενηθεί από την Ορθόδοξη πλευρά, θα ασχοληθεί με τα κείμενα που παρήχθησαν κατά τις συναντήσεις της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής του Λονδίνου (2012), του Σιμπίου Ρουμανίας (2013) και του Ταλλίν (2014) σχετικά με το θέμα του Μυστηρίου της Ιερωσύνης και πιο συγκεκριμένα:

α) τα λειτουργικά κείμενα και το τυπικό της χειροτονίας στην Ορθόδοξη και τη Λουθηρανική Παράδοση και

β) η Λουθηρανική αντίληψη για την χειροτονία των γυναικών και η Ορθόδοξη κατανόηση για τον ρόλο και τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία και το ζήτημα της χειροτονίας των γυναικών στον Ορθόδοξο κόσμο.