Ένα σύγχρονο θαύμα που βίωσε αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία προς τιμήν της Αρχόντισσας των Αθηνών, περιγράφει ο π. Γεώργιος Χριστοδούλου.

«Τελειώνοντας την κατανυκτική αγρυπνία στην οποία έψαλλαν αγγελικές φωνές μοναζουσών από την ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα, συνόδευσα με το αυτοκίνητο τον π. Δ. στην οικία του.

Σε μια προσπάθεια να βγω από τα στενάκια της Πλάκας, βρέθηκα στην κορυφή ενός στενού δρόμου με αρκετά απότομη κατηφόρα. Η κατηφόρα όμως αυτή, είχε παγώσει.

Μπροστά μου άλλο αυτοκίνητο ακινητοποιημένο. Γυρισμός δεν υπήρχε λόγω της στενότητας του δρόμου. Ευτυχώς το μπροστινό αυτοκίνητο είχε πέντε νέους. Κατέβηκαν οι τέσσερις και με τη βοήθεια του οδηγού κατάφεραν να φτάσουν μέχρι κάτω.

Το δικό μου; Άρχισε να γλιστράει μόνο του και ακυβέρνητο την κατηφόρα των 60-70 μέτρων. Φόβος μεγάλος με κυρίευσε. Η ζημιά που αναμενόταν θα ήταν τεράστια με τόσα αυτοκίνητα αριστερά και δεξιά σε απόσταση λίγων εκατοστών, αλλά ακόμη και για την ίδια μου τη ζωή.

Αγία μου Φιλοθέη! Έλα γρήγορα, σώσε με! Μη με αφήσεις, μόλις λειτουργήσαμε μαζί!
Και… ώ του Θαύματος! Το αυτοκίνητο μόλις φαινόταν ότι θα χτυπούσε στα αριστερά, μια δύναμη το εμπόδιζε και το έσπρωχνε προς την άλλη πλευρά. Το ίδιο όταν πλησίαζε στα δεξιά τα αυτοκίνητα.

Το φαινόμενο αυτό επαναλαμβανόταν έως ότου έφτασε κάτω και ακινητοποιήθηκε, χωρίς να αγγίξει ούτε καθρέφτη από τα υπόλοιπα οχήματα.

Όσοι έχουν βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση μπορούν να με καταλάβουν. Τίποτα δεν υπακούει στον πάγο, ούτε τιμόνι, ούτε χειρόφρενο, ούτε ταχύτητες, ούτε φρένο.

Το αυτοκίνητο το οδηγούσε άλλος! Εγώ δεν είχα τον παραμικρό έλεγχο. Κάθε χρόνο ενθυμούμαι το θαύμα της Αγίας σε μένα τον ανάξιο, που έκανε μόνο και μόνο επειδή λειτούργησα για εκείνην.

Ας έχουμε όλοι τη χάρη και την ευλογία της φιλεύσπλαχνης αγίας που μοίρασε την περιουσία της στους κατοίκους της Αθήνας και ελευθέρωσε εκατοντάδες σκλαβωμένες γυναίκες από τα χέρια των Τούρκων

Τελειώνοντας την κατανυκτική αγρυπνία στην οποία έψαλλαν αγγελικές φωνές μοναζουσών από την ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα, συνόδευσα με το αυτοκίνητο τον π. Δ. στην οικία του.

Σε μια προσπάθεια να βγω από τα στενάκια της Πλάκας, βρέθηκα στην κορυφή ενός στενού δρόμου με αρκετά απότομη κατηφόρα. Η κατηφόρα όμως αυτή, είχε παγώσει.

Μπροστά μου άλλο αυτοκίνητο ακινητοποιημένο. Γυρισμός δεν υπήρχε λόγω της στενότητας του δρόμου. Ευτυχώς το μπροστινό αυτοκίνητο είχε πέντε νέους. Κατέβηκαν οι τέσσερις και με τη βοήθεια του οδηγού κατάφεραν να φτάσουν μέχρι κάτω.

Το δικό μου; Άρχισε να γλιστράει μόνο του και ακυβέρνητο την κατηφόρα των 60-70 μέτρων. Φόβος μεγάλος με κυρίευσε. Η ζημιά που αναμενόταν θα ήταν τεράστια με τόσα αυτοκίνητα αριστερά και δεξιά σε απόσταση λίγων εκατοστών, αλλά ακόμη και για την ίδια μου τη ζωή.

Αγία μου Φιλοθέη! Έλα γρήγορα, σώσε με! Μη με αφήσεις, μόλις λειτουργήσαμε μαζί!
Και… ώ του Θαύματος! Το αυτοκίνητο μόλις φαινόταν ότι θα χτυπούσε στα αριστερά, μια δύναμη το εμπόδιζε και το έσπρωχνε προς την άλλη πλευρά. Το ίδιο όταν πλησίαζε στα δεξιά τα αυτοκίνητα.

Το φαινόμενο αυτό επαναλαμβανόταν έως ότου έφτασε κάτω και ακινητοποιήθηκε, χωρίς να αγγίξει ούτε καθρέφτη από τα υπόλοιπα οχήματα.

Όσοι έχουν βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση μπορούν να με καταλάβουν. Τίποτα δεν υπακούει στον πάγο, ούτε τιμόνι, ούτε χειρόφρενο, ούτε ταχύτητες, ούτε φρένο.

Το αυτοκίνητο το οδηγούσε άλλος! Εγώ δεν είχα τον παραμικρό έλεγχο. Κάθε χρόνο ενθυμούμαι το θαύμα της Αγίας σε μένα τον ανάξιο, που έκανε μόνο και μόνο επειδή λειτούργησα για εκείνην.

Ας έχουμε όλοι τη χάρη και την ευλογία της φιλεύσπλαχνης αγίας που μοίρασε την περιουσία της στους κατοίκους της Αθήνας και ελευθέρωσε εκατοντάδες σκλαβωμένες γυναίκες από τα χέρια των Τούρκων.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (1 ψήφος)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.

1 Σχόλιο

Νεότερο
Καλύτερο Νεότερο Παλαιότερο
1
Σαλώμη Βασιλειάδου

Έχοντας διαβάσει το παραπάνω άρθρο θα ήθελα να μοιραστώ δύο δικές μου εμπειρίες οι οποίες με σημάδεψαν και μ'έφεραν κοντά στην εκκλησία. Μια φορά στο προάστειο Δάφνη της Αθήνας, κατηφόριζα με μέτρια ταχύτητα και κάπως αφηρημένα έναν ήσυχο δρόμο μονής κατεύθηνσης. Αυτόν τον δρόμο έπαιρνα την ίδια μέρα κάθε βδομάδα, την ίδια ώρα το μεσημέρι, για πολλά χρόνια για να πάω στη δουλειά μου, χωρίς ποτέ να συναντήσω άλλο αυτοκίνητο, ούτε μία φορά. Σε ένα συγγεκριμένο σταυροδρόμι υπήρχε σημα 'stop' στο στενό απο δεξια κι'εγώ είχα προτεραιότητα (όχι 'stop').

Ξαφνικά, κυριολεκτικά απο το πουθενά, ειχα πολύ έντονα την αίσθηση οτι μου δινόταν η εντολή να κόψω ταχύτητα αμέσως, το οποίο κι'έκανα την ίδια στιγμή. Σε κλάσμα δευτερολέπτου πρίν διασχίσω την διασταύρωση περνάει ενα αυτοκίνητο μπροστά μου χωρίς καν να σταματήσει στο σήμα, το οποίο είδα στον μπροστινό καθρέφτη οτι οδηγούσε ένας γεροντάκος (τα επόμενα δευτερόλεπτα αφού πέρασα την διασταύρωση) . Αφήσα το τιμόνι, έκανα τον σταυρό μου, κι'ευχαρίστησα την Παναγία που με έσωσε απο σοβαρό τραυματισμό εάν όχι βέβαιο θάνατο. Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό και στην καρδιά μου οτι δέχθηκα το έλεος Της, το οποίο μέχρι και σήμερα αναρωτιέμαι αν το αξίζω αφού οι αμαρτίες μου είναι πάρα, πάρα πολλές.

Το δεύτερο συνταρακτικό συμβάν το βίωσα με τα δύο μικρά μου παιδιά τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου το 2018, πάλι στην Αθήνα. Αυτή τη φορά οδηγούσα προς το αεροδρόμιο με τα μικρά στο πίσω κάθισμα. Ο δρόμος παντελώς άδειος στις 2 το πρωί, και είχαμε πολύ ώρα μπροστά μας, οπότε δεν βιαζόμουν. Ξαφνικά ακούω έναν δυνατό κρότο και νιώθω ένα γερό χτύπημα απο αριστερά. Ταυτόχρονα χάνω τον έλεγχο του αυτοκινήτου - το είχε μόλις χτυπήσει ένα μαύρο αυτοκίνητο σπόρ (απο ότι είπε ένας πεζός αυτόπτης μάρτυρας που τα έχασε ο άνθρωπος) το οποίο εξαφανίστηκε με μεγάλη ταχύτητα χωρίς να σταματήσει. Το δικό μου αφού πήγε δεξιά αριστερά αρκετές φορές και πέρασε ξυστά απο 2 κολόνες, αναποδογύρησε και σταμάτησε στη μέση του δρόμου. Τα παιδιά μου κι'εγώ δεν πάθαμε σχεδόν καμία σωματική βλάβη.
Ήταν σαν να μας είχε τυλίξει η Παναγία μέσα σ'ένα σύννεφο.

Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπε, φρούρει, φύλαττε ημάς!