Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στις 14 του Σεπτέμβρη, είναι η πρώτη μεγάλη Δεσποτική γιορτή του εκκλησιαστικού έτους και μία από τις μεγαλύτερες της χριστιανοσύνης. Δύο γεγονότα γιορτάζει την ημέρα αυτή η εκκλησία μας, ενώ πλούσια σε έθιμα είναι και η λαϊκή μας παράδοση.

Το πρώτο γεγονός είναι η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού στο Γολγοθά, από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο, το 335 μ.Χ. Είχαν προηγηθεί ανασκαφές, που ξεκίνησαν το 326 από την αγία Ελένη, η οποία είχε πάει στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσει και να φέρει στο φως τους τόπους που γεννήθηκε, δίδαξε, θαυματούργησε, μαρτύρησε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε ο Χριστός. Είναι γνωστό ότι εξ αιτίας της εκστρατείας του αυτοκράτορα της Ρώμης Τίτο, το 70 μ.Χ. και άλλων μεταγενέστερων καταστροφών της Ιερουσαλήμ, δεν είχε μείνει «λίθος επί λίθον» στην αγία πόλη, όπως είχε προφητεύσει και ο Χριστός, λίγο πριν το Πάθος Του (Ματθαίου, κεφ. 24, εδάφ. 2).
Προχωρώντας οι ανασκαφές, την Αγία Ελένη οδήγησε θαυματουργικά στην εύρεση τριών Σταυρών το άρωμα του γνωστού μας φυτού, του βασιλικού. Σύμφωνα με την Ιερά Παράδοση, ένα δεύτερο θαύμα ήλθε τότε να αποκαλύψει ποιος από τους τρεις ήταν του Χριστού: Ύστερα από πολλές δεήσεις, ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Μακάριος, άγγιξε τους Σταυρούς στο σώμα μιας ετοιμοθάνατης (κατ’ άλλες πηγές νεκρής) χριστιανής. Το άγγιγμα του τρίτου Σταυρού την επανέφερε στη ζωή, γεγονός που έπεισε τους πιστούς ότι πάνω σ’ αυτόν είχε σταυρωθεί ο Χριστός.

Το ιερότερο αυτό σύμβολο της ορθοδοξίας μας παραδόθηκε από την Αγία Ελένη στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 13 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον Γολγοθά. Την επομένη (14 Σεπτεμβρίου), ημέρα των εγκαινίων του περικαλλούς ναού της Αναστάσεως, τον οποίο ανήγειρε η Αγία Ελένη, ο πατριάρχης τον τοποθέτησε εντός του πανίερου αυτού προσκυνήματος της ορθοδοξίας, που σώζεται μέχρι σήμερα.

Το δεύτερο γεγονός (δεύτερη Ύψωση) σχετίζεται με την εκστρατεία του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηρακλείου κατά των Περσών, οι οποίοι είχαν πάρει ως λάφυρο και τον Τίμιο Σταυρό. Μετά την οριστική νίκη εναντίον τους ο Ηράκλειος, το 628 μ.Χ., ανέκτησε το ιερό σύμβολο, για να πάρει και πάλι τη θέση του στο ναό της Αναστάσεως από πατριάρχη Ιεροσολύμων Ζαχαρία, την ίδια ημερομηνία του 629 (14 Σεπτέμβρη).

Εκκλησιαστικοί συγγραφείς, π.χ. Παυλίνος, αναφέρουν πως η Εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει σε όλη την χριστιανοσύνη και γι’ αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει και στις άλλες Εκκλησίες. Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια, πολλά από τα οποία στις μονές του Αγίου Όρους.

Σε ανάμνηση των γεγονότων αυτών γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 14 του Σεπτέμβρη την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και στο τυπικό της εκκλησίας είναι απαραίτητος και ο βασιλικός. Διαβασμένα μικρά κλωνάρια του ιερού αυτού φυτού διανέμονται στους πιστούς μετά την απόλυση, ως ευλογία.

Την ημέρα αυτή έχουμε και αυστηρή νηστεία, γιατί στη Θ. Λειτουργία αναγιγνώσκεται το Ευαγγέλιο της Σταύρωσης (Ιωάννου, κεφ. ΙΘ΄, εδάφ. 6-11, 13-20, 25-28 και 30-35).

Η Εκκλησία μας επικαλείται τη δύναμη του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού σε κάθε Θ. Λειτουργία και ακολουθία.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.