Από την εποχή της Τουρκοκρατίας, ίσως και παλαιότερα, υπήρχε το έθιμο: η γιορτή των Τριών Ιεραρχών να θεωρείται και σαν γιορτή της Παιδείας.

Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτό το παλιό έθιμο η Σύγκλητος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου των Αθηνών αποφάσισε το 1841, η γιορτή των Τριών Ιεραρχών της Εκκλησία και Οικουμενικών διδασκάλων, να θεωρείται και σαν γιορτή των Ελληνικών Γραμμάτων, πράγμα που αργότερα αναγνώρισε με σχετική νομοθεσία και η Πολιτεία.

Ο άριστος σύνδεσμος των δύο γιορτών: των 3 Ιεραρχών και των Ελληνικών Γραμμάτων, ήταν τόσο επιτυχή, όσο και η σύζευξη της Χριστιανικής πίστεως με την Ελληνική μόρφωση, που συνδύαζαν θαυμάσια ο (ουρανοφάντωρ) Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος (που για τη θαυμαστή θεολογική του σκέψη επωνομάστηκε) ο Θεολόγος και ο Ιωάννης (που ονομάστηκε) Χρυσόστομος… προσωνύμια που κανένας άλλος άνθρωπος δεν πήρε μέχρι σήμερα.

Την αξία, αλλά και το μέγεθος της σπουδαιότητας, που είχε η σύζευξη των δύο αυτών γιορτών μας το δίνει ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος. Έλεγε, λοιπόν, στον πανηγυρικό του λόγο, στις 30.1.1881, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο αείμνηστος καθηγητής: «Ο νεώτερος Ελληνισμός ταυτίσας την εορτή των Γραμμάτων μετά της εορτής των Τριών Ιεραρχών, απέδειξε πόσο ευκρινή είχε την συνείδησιν του χαρακτήρος, δι ου ηθέλησε να περιβάλη την εθνικήν ημών εκπαίδευσιν, καθ’ ότι, ετόνισε, παιδεία και πίστις, πίστις και παιδεία υπήρξαν οι δύο πόλοι, περί ους έδει να στρέφεται η πνευματική και εθνική ημών διάπλασις».

Αρμονικότερη συνύπαρξη Ελληνισμού και Χριστιανισμού, σ’ όλη τους την επιβλητικότητα και τελειότητα, δεν παρουσιάστηκε μέχρι σήμερα στην παγκόσμια ιστορία. Γι’ αυτό πολύ δίκαια η γιορτή των τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε και παρέμεινε ως γιορτή της Ελληνοχριστιανικής μας παιδείας -άριστα πρότυπα και σοφοί δάσκαλοι της οποίας υπήρξαν οι Τρεις Ιεράρχες- κορυφαίες, άγιες μορφές της Εκκλησίας μας. Διότι, τόσο ο Μέγας Βασίλειος, όσο ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν ήταν μόνο οι μεγάλοι δάσκαλοι της Χριστιανοσύνης, αλλά και τα πρότυπα άξιων ποιμεναρχών, ενδόξων θεολόγων, μεγάλων μορφών και πατέρων της Εκκλησίας μας, οικουμενικών διδασκάλων και σοφών Ιεραρχών. Υπήρξαν πραγματικά, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας: «οι μελίρρυτοι ποταμοί της σοφίας» που, με τα νάματα της θεογνωσίας τους, πότισαν ολόκληρη την οικουμένη. Αποτελούν δε άριστα υποδείγματα: αρετής, αγάπης και καθήκοντος προς τον Θεό και τον πλησίον.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.