ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΛΒΑΝΙΑΣ: Πέρασαν τριάντα χρόνια από το «γκρέμισμα» της αθεΐας στην Αλβανία, Δεκέμβριος του 1990 ήταν, αλλά και στις άλλες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, όπου οι πιστοί, ύστερα από πολλά χρόνια καταπίεσης και ανελευθερίας γιόρτασαν Χριστούγεννα, πανηγυρίζοντας το θάνατο της σκλαβιάς.

Οι Ορθόδοξοι στην Αλβανία ζούσαν με την παρρησία και το μαρτύριο.

Και αυτό το μαρτύριο και αυτή η πίστη ήταν το δώρο του Θεού, η βοήθεια της χάρης.

Μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος, ο Θεός έστειλε στη χώρα τον ιεραπόστολο Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, που με την αγάπη του και τη θερμότητα της πίστης του και την αποφασιστικότητά του και την προσευχή του και τις αρετές του και το φως του επιτέλεσε το… θαύμα της ανασυγκρότησης εκ θεμελίων, λιθαράκι λιθαράκι, ψυχή με ψυχή, της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, σε τέτοιο σημείο, που κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί.

Ενώ ο έλεγχος των θρησκευτικών κοινοτήτων είχε ξεκινήσει από την εγκαθίδρυση του καθεστώτος του Χότζα, ο διωγμός κορυφώθηκε από το 1967 και μετά.

Τότε αποσχηματίστηκαν οι θρησκευτικοί λειτουργοί και 2035 χώροι λατρείας, εκ των οποίων 740 τζαμιά, 608 Ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια, 157 καθολικοί ναοί, 530 άλλα θρησκευτικά κτίσματα, όπως τεκέδες, νεκροταφεία κ.λπ., άλλαξαν χρήση ή καταστράφηκαν.

Σε έκθεση των αποτελεσμάτων της καταπολέμησης των θρησκειών (30/8/1967) τονίζεται ότι «αυτός ο πόλεμος με τις θρησκείες λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο της περαιτέρω εμβάθυνσης της ιδεολογικής επανάστασης, είναι ένας βαθύς ταξικός πόλεμος μεταξύ δύο κοσμοθεωριών, μεταξύ δύο ιδεολογιών, με αντικείμενο την εξάλειψη της θρησκευτικής κοσμοθεωρίας, ως ένα από τα ισχυρά θεμέλια της αντιδραστικής ιδεολογίας, για την εκπαίδευση των μαζών με υλιστική κοσμοθεωρία.

Ο πόλεμος πραγματοποιείται όχι μόνο μεταξύ μας και των εχθρών, αλλά κυρίως μεταξύ του λαού και του Κόμματο και σε πολύ ευαίσθητο και ευαίσθητο σημείο».

Και προστίθεται παρακάτω: «Μαζί με την κατάργηση των θρησκευτικών θεσμών», η περιουσία τους κατασχέθηκε.

Με διάταγμα του Προεδρείου της Λαϊκής Συνέλευσης αρ. 4263 του 1967 η ακίνητη περιουσία των θρησκευτικών κοινοτήτων μεταβιβάστηκε σε κρατική ιδιοκτησία ή παραδόθηκε σε συνεταιρισμούς. Εκκλησίες, τζαμιά κ.λπ., που βρίσκονται σε πόλεις έχουν περάσει στις εκτελεστικές επιτροπές, ενώ εκείνες στα χωριά έχουν περάσει σε αγροτικούς συνεταιρισμούς».

Ωστόσο, όπως φαίνεται από την ίδια την έκθεση, οι θρησκευόμενοι αντιδρούσαν και υπερασπιζόταν την πίστη τους:

«…Το εχθρικό στοιχείο προσπαθεί να μας βλάψει εκμεταλλευόμενο ειδικά τα φαινόμενα και τις καταστροφές της φύσης, όπως σεισμούς, βροχές, πλημμύρες, ξηρασίες κ.λπ. Έτσι, σε Αγίους Σαράντα και Αργυρόκαστρο κυκλοφορούν συνθήματα ότι «τώρα που οι εκκλησίες κατεδαφίστηκαν και αποσχηματίστηκαν οι ιερείς, ο κόσμος στον τόπο μας θα υποφέρει». Εκτός από Τα συνθήματα, οι αντιδραστικοί κληρικοί ασκούν άμεση πίεση στον λαό του κόμματος.

Στη Βοκόπολη του Μπερατίου κυκλοφόρησε ένα ανώνυμο φυλλάδιο, όπου γράφτηκε: «Η κατεδάφιση της εκκλησίας συγκλόνισε ολόκληρο το χωριό, μεγάλοι και μικροί δακρύζουν». Στους Γεωργουτσάτες Αργυροκάστρου στην πόρτα του σπιτιού του γραμματέα της κομματικής οργάνωσης τοποθετήθηκε τη νύχτα μια επιστολή με την οποία αποδοκιμάστηκε για την κατεδάφιση της εκκλησίας».

Στη φλεγόμενη από την απιστία γη της Αλβανία, φύτρωναν δυναμικά μικρές ελπίδες ελευθερίας μέσα από ανθρώπους βασανισμένους, αλλά τόσο αυθεντικούς στην πίστη. Κανένας δεν υποπτευόταν το πλάτος και την ένταση της θρησκευτικής ζωής στην Αλβανία, έστω και υπό συνθήκες απαγόρευσης.

Συντηρήθηκαν και δεν πάγωσαν και δεν αλλοιώθηκαν οι ψυχές.

Συνετέλεσε σ’ αυτό καθοριστικά και η πίστη.

Ένας Ορθόδοξος από την περιοχή της Δρόπολης, όταν ως φυγάς ήρθε στην Ελλάδα στα τέλη του 1990 και ρωτήθηκε πως άντεξε τόσα χρόνια, έβαλε το χέρι στην καρδιά και απάντησε μ΄ έναν αναστεναγμό:

«Η κρυφή πίστη με κράτησε! Πρωί και βράδυ σε κάθε δυσκολία, μη ξέροντας κάτι άλλο, παρακαλούσα μυστικά το Θεό με την παιδική προσευχή, που μας είχε μάθει ο δάσκαλος, λίγο πριν τον φυλακίσουν».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας στα χρόνια του αθεϊστικού καθεστώτος πολεμήθηκε με πρωτοφανή σφοδρότητα και με όλα τα καθεστωτικά μέσα.

«Ξύρισμα» κληρικών, κατατρεγμός των πιστών με βασανιστήρια, εξορίες, φυλακίσεις, ακόμη και φυσική εξόντωση κάποιων από αυτούς, καταστροφή πολυάριθμων ναών και μοναστηριών, απαγόρευση της θρησκευτικής διδασκαλίας στα σχολεία και της τέλεσης μυστηρίων, είναι μερικά από τα μέτρα, που ελήφθησαν για να ξεριζωθεί η πίστη.

Και ευελπιστούσαν ότι θα το πετύχουν. Όμως αγνοούσαν τη λειτουργία των πνευματικών νόμων και τη δύναμη του Θεού.

Είχαν πει: «Θα κατεβάσουμε το Θεό από το θρόνο του…». Ο Θεός παρέμεινε στο θρόνο του, αλλά το καθεστώς του Χότζα και τα όμοιά του εκθρονίστηκαν με πάταγο.

Τότε βρέθηκε στην Αλβανία ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος. Και είδε τον πόνο των αδελφών του, που έστεκαν βουβοί και μόνοι. Και περπατούσαν σκυφτοί. Και ήταν πικρό το βλέμμα τους. Και ο πόνος τους έλιωνε. Έρμοι άνθρωποι χρόνια. Και η ερημιά τους πλάκωνε!

Τους είπε με λόγια και τους έδειξε με πράξεις πως φτάνει πια η καταφρόνια, τους προσμένει ο γλυκύς Κύριος. Αυτός, που είχε απλωμένα τα δύο χέρια στου Σταυρού τα δεινά και τους αγκάλιαζε στα χρόνια της απελπισίας και τους έλυσε τα βαριά δεσμά. Πως η καρδιά Του χτυπά στη δική τους καρδιά. Πως τους χαμογελά… Και τους καλεί να μην αργούν, για να χαρούν… Και έτρεξαν κοντά Του… Και δεν νιώθουν πια μονάχοι.

Εκκλησία Αλβανίας Ευχέλαιο

Εκκλησία Αλβανίας Ευχέλαιο

Εκκλησία Αλβανίας Τοιχογραφία

Εκκλησία Αλβανίας

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

Εκκλησία Αλβανίας

Εκκλησία Αλβανίας Επέτιος

π Ηλίας Μάκος

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.