Το δένδρο και ο καρπός του

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στὶς 25 Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ. ἡ Ὁσιολογιωτάτη Καθηγουμένη τῆς Ἱστορικῆς καὶ σεβασμίας Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Μακρυνοῦ Μεγάρων μοναχὴ Μακρίνα.

Ἡ πολυσέβαστη μεταστᾶσα ἦταν μία ἀπὸ τὶς πιὸ πνευματικὲς καὶ ἐνάρετες μοναχὲς τῆς Ἑλλαδικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ κοσμοῦσε τὸ Μοναχικὸ στερέωμα μὲ τὴν λάμψη τῶν μοναχικῶν ἀρετῶν καὶ τῶν ποικίλων χαρισμάτων της.

Ὑπῆρξε γνήσιο τέκνο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπὸ τὰ παιδικά της χρόνια καὶ ἀφοσιώθηκε μὲ ἱερὸ πάθος στὴν πνευματική – μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ τὰ νάματα τῆς ὁποίας γαλουχήθηκε καὶ ἀνδρώθηκε στὴν πόλη τῶν Μεγάρων.

Πολὺ ἐνωρὶς ἄρχισαν νὰ διαφαίνωνται τὰ πολυεδρικὰ χαρίσματα, μὲ τὰ ὁποῖα τὴν εἶχε προικίσει ὁ Πανάγαθος Θεός, διαβλέποντας τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωσή της στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.

Διακόνησε ὡς κατηχήτρια καὶ πνευματικὴ παιδαγωγὸς ἐπὶ πολλὰ ἔτη, χαράσσοντας μὲ ἀνεξίτηλα χρώματα στὶς ἁγνὲς καρδιὲς τῶν μικρῶν παιδιῶν τὶς δύο μεγάλες της ἀγάπες: τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα.

Ἡ λαλιά της, τόσο ἡ ὁμιλία της ὅσο καὶ ἡ ψαλμωδία της, ἦταν ἡ σάλπιγγα ποὺ ἠχοῦσε καὶ διετράνωνε τὴν μοναδικὴ ἀλήθεια: «Ζῆ Κύριος ὁ Θεός. Ἐνικήθη ὁ θάνατος. Μᾶς ἀναμένει ὁ οὐράνιος σαββατισμός».

Ὅταν πλέον ἡ καρδία της ἐπλημμύρισε καὶ κατεκλύσθη ἀπὸ τοὺς οὐράνιους αὐτοὺς πόθους, ἐγκαταλείπει πάντα τὰ «ἐν τῷ κόσμῳ» καὶ ἀνέρχεται στὸ ἱερὸ σέμνωμα τοῦ Τιμίου Προδρόμου τοῦ Μακρυνοῦ, γιὰ νὰ μπορέση ὡς ἄλλο «στρουθίον μονάζον» νὰ ὑμνῆ νυχθημερὸν τὸν Νυμφίο τῆς καρδίας της.

Καί τότε «ἐξήνθησεν ἡ ἔρημος» τὰ δύο σεμνὰ κρίνα τοῦ Οὐρανοῦ: τὸν «Παπποῦ» π. Δαμασκηνό, τὸν πνευματικὸ συνοδοιπόρο, Πατέρα καὶ Ἀδελφό της καὶ τὴν Γερόντισσα Μακρίνα.

Οἱ δύο τους ἀνοικοδομοῦν ἐκ βάθρων τὴν ἐγκαταλελειμένη Μονὴ τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ὁ Ὁποῖος τοὺς ἀνέμενε καὶ τοὺς ὑποδέχθηκε «σκιρτῶν καὶ ἀγαλλόμενος», ὅπως τὸ φανέρωσε μέσῳ πολλῶν σημείων.

«Τοὺς κόπους καὶ τοὺς πόνους σου τίς διηγήσεται, Γερόντισσα Μακρίνα;»

Μὲ ἀγάπη πολλή, μὲ σύνεση ὑπέρμετρη, διὰ πολλῶν μέσων (ἐλέγχων, ἐπιτιμήσεων, παρακλήσεων, κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο) ἐμόχθησε νὰ γαλουχήση τὰ πνευματικά της τέκνα «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου», χωρὶς νὰ ἀφίσταται τοῦ Μοναχικοῦ ἰδεώδους καὶ τῶν Ἀρχῶν τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ.

Στάθηκε ἀληθινὸς βιγλάτορας καὶ πραγματικὸς φρουρὸς τῶν ψυχῶν ποὺ τῆς ἐμπιστεύθηκε ἡ Ἐκκλησία, γιὰ νὰ τὶς ὁδηγήση στὶς Οὐράνιες Μονὲς τῶν Παρθένων.

Θυσίασε τὰ πάντα, τὶς ἐπιθυμίες της, τὰ θελήματά της, τὸν ἑαυτό της ὁλόκληρο προκειμένου νὰ μὴν σκανδαλίση ἕνα «τῶν μικρῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων» τέκνων της.

Δὲν ἐφείσθη κόπου καὶ χρόνου, γιὰ νὰ συμβάλη μὲ ὅλες της τὶς δυνάμεις –καὶ χωρὶς νὰ χαίρη ἄκρας ὑγείας, ἀντιθέτως εἶχε πάμπολλα προβλήματα ἀσθενείας– στὴν ὑπηρεσία πάντων, μοναχῶν καὶ προσκυνητῶν.

Ὁ σεβασμός της πρὸς τὴν Ἐκκλησία τεράστιος. Πάντοτε θεωροῦσε τὸν οἰκεῖο Μητροπολίτη Πατέρα καὶ Διδάσκαλό της καὶ τοῦ ἀπένεμε τὶς δέουσες τιμὲς μὲ ἀπροσποίητο καὶ υἱϊκὸ τρόπο.

Δὲν μποροῦμε νὰ μὴν σημειώσουμε τὴν ἀρχοντικὴ ἀγάπη, τὴν Ἀβραμιαία φιλοξενία καὶ τὴν παντοιότροπη βοήθεια (ὑλικὴ καὶ πνευματική), τὰ ὁποῖα ἐπεδείκνυε σὲ κάθε Καθηγουμένη καὶ τὴν συνοδεία της ποὺ ἐπισκέπτονταν τὸ Μοναστήρι τοῦ Μακρυνοῦ.

Μᾶς θεωροῦσε ὅλες παιδιά της, ἀλλὰ ταυτόχρονα μᾶς σεβόταν σὰν ἰσάξιες καὶ ὁμόλογές της, χωρὶς νὰ τὸ ἀξίζουμε ἢ νὰ ἀνταποκρίνεται αὐτὸ στὴν ἀλήθεια. Γι᾽ αὐτὴν εἴμασταν ἰσότιμα μέλη τοῦ Μεγάλου Οὐράνιου Μοναστηριοῦ.

Κι ὅταν ἔφθασε ἡ πληρότητα τοῦ χρόνου, ὁ τρόπος τῆς κοιμήσεώς της ἦρθε νὰ ἐπισφραγίση καὶ νὰ χαρακτηρίση τὴν ὅλη ὁσιακὴ βιοτή της, ἀφοῦ «ἔφυγε» ἐνηγκαλισμένη μὲ τὸν πολυπόθητο Νυμφίο τῆς καρδίας της, λίγες στιγμὲς ἀφότου εἶχε μεταλάβει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη πολυσέβαστη καὶ μυριαγάπητη πνευματική μας Μητέρα, Γερόντισσα Μακρίνα.
Ὅμως, ἡ Γερόντισσα Μακρίνα συνεχίζει νὰ βρίσκεται ἀνάμεσά μας μέσῳ τῆς ἀξίας διαδόχου της, τῆς Ὁσιολογιωτάτης Μοναχῆς Μακρίνας, ὥστε «ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον νὰ δειχθῇ, καὶ διὰ τῶν μαθητῶν ὁ διδάσκαλος νὰ γνωρισθῇ» (Πρβλ. PG 35, 1233B).

Πῶς θὰ ἦταν δυνατὸν ἕνα τόσο εὔρωστο, πολύκαρπο, σκιερὸ καὶ εὔμορφο δένδρο, ὅπως ἡ Μακαριστὴ Γερόντισσα Μακρίνα, νὰ μὴν ἀφήση καρπὸ εὐειδῆ, εὔγεστο καὶ χυμώδη, ὅπως ἡ δεύτερη καὶ ἀξία Γερόντισσα Μακρίνα;

Ἡ νῦν Γερόντισσα Μακρίνα, γέννημα θρέμμα τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν μὲ Μικρασιατικὴ ρίζα, εἶναι ἕνα ἀφοσιωμένο καὶ γνήσιο τέκνο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Γόνος εὐλαβῶν γονέων, τοῦ μακαριστοῦ κυρ-Θανάση Καλύβα, τοῦ ἐπὶ πολλὰ ἔτη νεωκόρου τοῦ Νέου Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου καὶ τῆς Κλεοπάτρας, εἶναι τὸ ὄγδοο τέκνο ἀνάμεσα σὲ ἕνδεκα, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ ἕξι εἶναι μοναχὲς στὸ ἴδιο Μοναστήρι μὲ αὐτὴν καὶ τὰ δύο εἶναι μοναχοὶ στὴν σεβασμία Μονὴ τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου στὸ Ἅγιον Ὄρος.

Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ἡ Γερόντισσα Μακρίνα ἀκολουθοῦσε πιστὰ τὸν σεβαστὸ πνευματικό της Πατέρα, τὸν Ἱεροκήρυκα τῆς Ἱ. Μ. Πατρῶν Ἀρχιμ. π. Κύριλλο Κωστόπουλο, στὸ πετραχήλι τοῦ ὁποίου ἐναπέθετε ὅλες τὶς σκέψεις καὶ τὶς ἀνησυχίες της, ἀποδεχόμενη τὴν ἀσφαλῆ καθοδήγησή του μὲ ἐμπιστοσύνη καὶ σεβασμό.

Ἐκεῖνος, ἀφοῦ διεῖδε τὴν ἀληθινὴ κλίση της γιὰ τὸν Μοναχισμό, τὴν ἐμπιστεύθηκε στὸν πολύπειρο καὶ πολυσέβαστο καὶ πολυαγαπητό του Γέροντα π. Δαμασκηνὸ καὶ στὴν Γερόντισσα Μακρίνα, ἀφοῦ σὲ αὐτὴν τὴν Μονὴ εἶχε ἤδη στείλει καὶ ἄλλες δύο κατὰ σάρκα ἀδελφές της, πνευματικά του παιδιὰ κι αὐτές.

Ἡ Γερόντισσα Μακρίνα διακρίνεται γιὰ τὴν ἁγνότητα, τὴν σύνεση, τὴν πολλὴ καὶ διακριτικὴ ἀγάπη καὶ τὴν φιλαδελφία της.

Πιστεύουμε ἀκράδαντα ὅτι ἔχει ὅλα ἐκεῖνα τὰ χαρίσματα «ἐκ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων», ἀλλὰ καὶ ὅτι ἔχει καλλιεργήσει μὲ τέτοιον τρόπο τὸν ἑαυτό της κοντὰ στοὺς Ἁγίους Γέροντές της, ὥστε σήμερα νὰ μπορῆ νὰ ἀνταποκριθῆ στὸ αἴτημα τῆς Ἀδελφότητος καὶ τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀναλάβη τὸν βαρύτατο σταυρὸ τῆς Ἡγουμενίας καὶ τῆς καθοδηγήσεως ψυχῶν στὸν Οὐράνιο Λιμένα τῆς σωτηρίας.

Εὐχόμαστε ἀπὸ καρδίας ὁ Νυμφίος τῆς καρδίας της, Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Μητρός Του καὶ τοῦ Τιμίου Προδρόμου νὰ τὴν ἐνισχύη διὰ τῆς Χάριτός Του, νὰ δροσίζη τὸν καύσωνα τῶν ποικίλων πειρασμῶν, νὰ ἐλαφρύνη τὸ φορτίο καὶ νὰ ἀγαθύνη τὴν καρδία της «εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν», ὥστε ὅλοι νὰ ἀναφωνοῦμε «ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται» καὶ νὰ μακαρίζουμε τοὺς Ἁγίους Κτίτορες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μακρυνοῦ, Γέροντα π. Δαμασκηνὸ καὶ Γερόντισσα Μακρίνα, γιὰ τὸ μεγάλο δῶρο ποὺ πρόσφεραν στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

*Εὐλαβικό ἀφιέρωμα στήν μακαριστή Γερόντισσα τοῦ Μακρινοῦ, Μακρίνα Μοναχή καί στή νέα Ἡγουμένη Μακρίνα Μοναχή