Μαρτυρία Αγιορείτου μοναχού

Ένας αξιωματικός είχε στείλει τον ανιψιό του στην μονή Διονυσίου κοντά σε μένα.

Ο ανιψιός είχε ζήσει όπως είχε ζήσει….

ανεξομολόγητος… δεν είχε εξομολογηθεί ποτέ.

Είχε κάνει ένα σωρό πράγματα, (και ποιός δεν έχει κάνει), το θέμα ήταν ότι τότε έτυχε να βρίσκεται στο μοναστήρι ένας δαιμονισμένος .. Τον είχαν κρατήσει από ελεημοσύνη και αγάπη οι πατέρες.

Οπότε συναντούσε τον ανηψιό, το τι του φανέρωνε δεν λέγεται!

Ότι είχε κάνει και δεν είχε κάνει…

Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι πατέρες ήταν να τους κρατάνε χώρια, να μη συμπίπτουνε, και γίνουν επεισόδια μπροστά σε προσκυνητές… και ακούνε οι προσκυνητές, τι είχε κάνει ο νεαρός έξω στον κόσμο…

Τελικά τον καταφέρανε τον νεαρό να εξομολογηθεί…

Κι είχε κάποια ελαφριά ψυχολογικά προβλήματα. Έξω από το μοναστήρι ήταν ένας πνευματικός, πήγε εκεί εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στην ζωή του, και γυρνάει στο μοναστήρι…

Και να χει βγει τώρα στο παράθυρο ο δαιμονισμένος…

….να τον βλέπει και να φωνάζει:

– Σε πέτυχα! Τώρα θα στα πω όλα!

– Τώρα θα τα διαβάσω όλα! Και έκανε τα χέρια του έτσι, σαν να είχε βιβλίο και να φωνάζει: »Και θα αρχίσω από το εξώφυλλο δεν θα κρύψω τίποτα..!»

Και να αρχίσει.. όχι να φανερώνει όλα αυτά που χε κάνει ο νεαρός, αλλά να ουρλιάζει…

Και τι φώναζε; … Που είναι, που είναι τα;

… Που πήγανε; … Γιατί δεν βλέπω τίποτα;!

Δεν έβλεπε πια τίποτα. Αυτή είναι η εξομολόγηση.
Αυτό είναι το πετραχήλι του παπά…

Δεν θα κολαστούμε γιατί αμαρτάνουμε…

Όλοι αμαρτάνουμε. Θα κολαστούμε γιατί δεν μετανοούμε. Γιατί δεν αγωνιζόμαστε όπως αγωνίστηκαν κι οι άγιοι…

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.