Η Ιερά Μητρόπολη Ζιχνών και Νευροκοπίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Νέα Ζίχνη Σερρών και περιλαμβάνει τμήματα των Νομών Σερρών και Δράμας.

Επί βυζαντίου υπήρχε η επισκοπή Νικοπόλεως (Νευροκοπίου) και η επισκοπή Ζιλιάχοβας (Ζιχνών) (ίδρυση τον 9ο αι.). Το 1329 μ.Χ. η επισκοπή Ζιχνών προβιβάζεται σε Μητρόπολη, με την παρέμβαση του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ’ Παλαιολόγου, γεγονός που επιβεβαιώνει την κοινωνική και οικονομική ακμή της πόλης. Η ένωση και ο διαχωρισμός των επισκοπών Νευροκοπίου και Ζιχνών επιβαλλόταν κατά καιρούς για εθνικούς και γεωγραφικούς λόγους. Τον 13ο αι. ο αυτοκράτορας άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ελευθερώνει τις περιοχές της Δράμας, των Σερρών και της ευρύτερης Μακεδονίας από τους Βούλγαρους.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Παχώμιος Α΄, προ της εκλογής του στις αρχές του 16ου αιώνα, χρημάτισε Μητροπολίτης Ζιχνών. Τον Ιούλιο του 1655, με απόφαση του Πατριάρχη Ιωαννίκιου Β΄, η Μητρόπολη Ζιχνών ενώνεται με τη Μητρόπολη Νευροκοπίου[2], ενώ τον Δεκέμβριο του 1663 επί Πατριάρχου Διονυσίου Γ΄ η Μητρόπολη προσαρτάται στη Μητρόπολη Δράμας – Φιλίππων με την ονομασία Μητρόπολη Δράμας – Φιλίπ­πων – Ζιχνών[3].

Μακεδονικός Αγώνας
Από το 1902 ως το 1910 διετέλεσε Μητροπολίτης Δράμας, Φιλίππων και Ζιχνών ο άγιος Χρυσόστομος (μετέπειτα Μητροπολίτης Σμύρνης και Ιερομάρτυρας της Μικρασιατικής Καταστροφής), συντελώντας τα μέγιστα στην πνευματική καλλιέργεια του ποιμνίου με ανέγερση σχολείων και ναών. Ταυτόχρονα επέδειξε σημαντική δράση κατά τον Μακεδονικό Αγώνα για τη διατήρηση της Ορθόδοξης ταυτότητας του πληθυσμού. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και η Μητρόπολη Νευροκοπίου κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.[4]

Το 1870 ιδρύθηκε η Βουλγαρική εξαρχία και μια μακρά περίοδος εθνικών ανταγωνισμών λαμβάνει χώρα και στο Κάτω Νευροκόπι. Το 1882 ξεκίνησε η προσπάθεια της Ελληνικής πλευράς να αμυνθεί στις Βουλγαρικές αξιώσεις με τη βοήθεια της μητρόπολης. Οι εξαρχικοί του Κάτω Νευροκοπίου διεκδίκησαν το ναό του Αγίου Δημητρίου. Το 1899 οι εξαρχικοί προκάλεσαν επεισόδια για τον έλεγχο του ναού και η Οθωμανική διοίκηση αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία του. Το Πάσχα του 1901 οι Οθωμανική διοίκηση επέτρεψε την επαναλειτουργία του ναού με τη συμφωνία της εναλλάξ λειτουργίας σε ελληνικά και βουλγαρικά, αλλά το Πάσχα του 1902 λόγω της συνέχισης των επεισοδίων, ο ναός ξανάκλεισε. Την επόμενη χρονιά, Βούλγαροι κομιτατζήδες ανέλαβαν ένοπλη δράση στην περιοχή προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνικούς πληθυσμούς. Τότε δολοφονήθηκε και ο δάσκαλος Θωμάς Παπαγεωργίου. Τον Οκτώβριο του 1903 με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Δράμας, ο ναός του Αγίου Δημητρίου λειτούργησε ξανά, ενόψει της γιορτής του ομώνυμου Αγίου με συμμετοχή πατριαρχικών και εξαρχικών. Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου όμως, ένοπλη ομάδα 30 κομιτατζήδων επιτέθηκαν στο ναό και συνέλαβαν τους Έλληνες εκκλησιαστικούς επιτρόπους Ιωάννη Ζαφειρίου, Νικόλαο Γερμανό, το γιο του Γεώργιο Γερμανό και το δάσκαλο Κωνσταντίνο Χρηστίδη, τους οποίους εκτέλεσαν. Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1906, σώμα 300 κομιτατζήδων περικύκλωσαν το Κάτω Νευροκόπι και μετά από τρίωρη επίθεση δολοφόνησαν τους Έλληνες προύχοντες.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 5 (1 ψήφος)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.