Συναντήσαμε τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο και συζητήσαμε μαζί του για τη ζωή και τα πιστεύω του. Το χαμόγελό του ήταν η πρώτη από τις ευχάριστες αντιφάσεις που παρουσιάζει η εικόνα του. Κι αυτό γιατί το μόνο που μπορεί να κινεί ο συνομιλητής μας είναι το στόμα του, καθώς μια ασθένεια τον καθήλωσε σε αμαξίδιο από τη βρεφική του σχεδόν ηλικία. Ακούγοντάς τον, δυσκολεύεται κάποιος να πιστέψει ότι υπάρχουν στη γη άνθρωποι που έχουν βαρύτερα φορτία από του Ιώβ. Το ακόμη πιο θαυμαστό είναι ότι όταν τελειώσαμε τη μακρά συζήτηση με τον Στέλιο, αναγνωρίσαμε τον εγωκεντρισμό των ανθρώπων που ο Θεός δεν μας στέρησε από τίποτα. Δεν υπήρξε τίποτα στη ζωή μας παρόμοιο με τη μοίρα του Ιώβ κι όμως δυσκολευόμαστε να τα έχουμε καλά με τη χαρά. Ο Στέλιος με δυνατή σκέψη, βαθιά γνώση της ανθρώπινης κατάστασης αλλά και θρησκευτική συνείδηση μας φέρνει στο νου τα λόγια του Ορθόδοξου Ρουμάνου στοχαστή Στάινχαρτ “Μας ζητιέται να έχουμε την τραγική και ηρωική ταυτόχρονα αίσθηση της ύπαρξής μας”.

Ποιός είναι ο τρόπος να ελευθερωθεί ο κάθε άνθρωπος από τη βάναυση επιρροή της γνώμης των άλλων που αναίμακτα βάζουν ταμπέλες στους ανθρώπους; Εσείς πώς αντιμετωπίσατε αυτή την «αιχμαλωσία» των άλλων;

Δεν υπάρχει μια μαγική «πανάκεια» που μπορεί να εφαρμοστεί για να μπορέσουν ΟΛΟΙ να αντιμετωπίσουν το αρνητικό σχόλιο των άλλων. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, μοναδική είναι και η φόρμουλα που θα βρει κάποιος ώστε να ακούει αλλά να μην επηρεάζεται από τους άλλους.

Αυτή η διαδικασία είναι τόσο μοναδική όσο μοναδική είναι η σχέση που αναπτύσσει ο καθένας με τον Θεό.

Όλα οδηγούν στη θέωση, αλλά άλλος γίνεται μοναχός, άλλος κάνει φιλανθρωπίες, άλλος προσεύχεται με πόθο στην καρδιά, άλλος αφιερώνεται στη βοήθεια των συνανθρώπων του. Και υπάρχουν τόσες δυνατότητες γιατί ο καθένας μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά για να ανέλθει και να ξεφύγει από μικρότητες. Τελικά όμως, αυτή η ποθητή ελευθερία έρχεται όταν αρχίσουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.

Εργάζεστε εδώ και ένα χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο «Aττικόν» ως ψυχίατρος. Πώς αντιμετωπίζετε τους ασθενείς σας και πώς σας αντιμετωπίζουν εκείνοι;

Εργάζομαι περίπου ένα χρόνο στο Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ», στο Χαϊδάρι, ως Επιμελητής – Ψυχίατρος.

Η ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου είναι αυτή που έκανα ειδικότητα και αποφάσισα να συνεχίσω εκεί ως ειδικευμένος αφού αυτόν το χώρο τον αγαπώ, παρ’ όλο που η απόσταση από το σπίτι μου είναι γύρω στα 60 χλμ.

Μια απόσταση που με μεταφέρει ο πατέρας μου καθημερινά περιμένοντας μέσα στο αυτοκίνητο να τελειώσω την εργασία μου και να επιστρέψουμε σπίτι. Είναι κουραστικό κάτι τέτοιο για εκείνον αλλά ξέρει πως αυτό που κάνω γίνεται με αγάπη.

Με σεβασμό για καθένα/καθεμιά που έρχεται και εμπιστεύεται την υγεία του/της στα χέρια μου. Αυτό που προσπαθώ είναι να βρούμε μαζί το θεραπευτικό πλάνο και να δούμε μαζί το σύνολο των επιλογών, βρίσκοντας εκείνη που ταιριάζει καλύτερα στον άνθρωπο που βρίσκεται στο γραφείο μου.

Έχει μεγάλη αξία όταν ακούς από το στόμα του εκάστοτε θεραπευόμενού σου ένα εκ βαθέων «ευχαριστώ» ή όταν φεύγουν από το γραφείο σου με λιγότερα φάρμακα και η υγεία τους είναι πολύ καλύτερη από την πρώτη φορά που πέρασαν το κατώφλι της εργασίας σου.

Στο στενό ανηφορικό μονόδρομο της ζωής μας από τη γέννηση στο θάνατο, παρατηρούμε πολέμους, γενοκτονίες, ολοκαυτώματα και σε προσωπικό επίπεδο. Θεωρείτε ότι ο πόνος ολοκληρώνει τον άνθρωπο ή τον αγριεύει;

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τη ζωή ως έναν ανηφορικό δρόμο.

Και αυτό πιστεύω πως συμβαίνει γιατί έχουμε κατακλυστεί – βομβαρδιστεί από εξιδανικευμένες εικόνες και καταστάσεις ζωής που μας παραμυθιάζουν πως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ζούμε.

Δυστυχώς τα μελανά σημεία του ανθρώπου ως ύπαρξη και κυρίως η προσπάθειά του να επιβληθεί στον άλλο είναι η αιτία του πόνου.

Το τι αντίκτυπο έχει ο πόνος στη ζωή ενός ατόμου αποτελεί αντικείμενο μιας άλλης συνέντευξης. Και όταν λέμε «πόνος» αναφερόμαστε και στο σωματικό και στον ψυχικό και επηρεάζει και τα παιδιά κυρίως με αρνητικές συνέπειες.

Πώς κατά τη γνώμη σας χωρά στη λογική μας η πρόνοια του Θεού με την ανεξέλεγκτη επίδραση του κακού στο καλό. Ο πόλεμος στην ειρήνη, ο συκοφάντης ενάντια στον άγιο.

Δεν ξέρω αν μπορεί το κακό να επιδράσει επί του καλού και μάλιστα θεωρώ ότι η ζωή δεν είναι άσπρο μαύρο. Ο καθένας μας έχει και λίγο Θεό μέσα του αρκεί να αφεθεί για να Τον ακούσει.

Η πρόνοια του Θεού μάς δείχνει το δρόμο. Έχουμε την ελεύθερη βούληση να τον επιλέξουμε.

Αισθανθήκατε και με ποιόν τρόπο την αγάπη του Θεού και την αγάπη των ανθρώπων στην προσωπική σας πορεία.

Την αγάπη των ανθρώπων την αισθάνομαι καθημερινά από τότε με το γεγονός της παρέλασης σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Για την αγάπη του Θεού, έχω ζωντανά παραδείγματα σε κρίσιμες καταστάσεις της ζωής μου που έφτασα κοντά στο θάνατο. Ζω γιατί ήθελε ο Θεός να προχωρήσω. Τον ευχαριστώ γιατί απολαμβάνω τη ζωή και προσφέρω στους συνανθρώπους μου. Μακάρι να συνεχίσω να είμαι υγιής.

Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 3.67 (3 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.