Η βασιλόπιτα είναι το πιο γνωστό και αγαπημένο έθιμο της πρωτοχρονιάς, αφού κόβεται σε κάθε σπίτι στις δώδεκα ακριβώς, δηλαδή με την αλλαγή του χρόνου και όλοι καρδιοχτυπούμε να πετύχουμε το φλουρί, αφού θεωρείται ένδειξη καλής τύχης και οιωνός μιας δημιουργικής κι εύφορης χρονιάς.

Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Άγιος Βασίλειος ήταν επίσκοπος Καισάρειας, ο έπαρχος της Καππαδοκίας πήγε να εισπράξει φόρους με άγριες διαθέσεις. Οι κάτοικοι φοβήθηκαν και ζήτησαν την προστασία του επισκόπου τους. Αυτός τους είπε να συγκεντρώσουν όσα πολύτιμα αντικείμενα είχαν για να τα προσφέρουν στον έπαρχο. Ο άγιος, όμως τον έπεισε να φύγει χωρίς να πάρει τίποτε. Αργότερα, όταν προσπάθησαν να επιστρέψουν τα αντικείμενα στους κατόχους τους, συνειδητοποίησαν ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, οπότε με προτροπή του Αγίου Βασιλείου ζυμώθηκαν πλακούντια (μικρές πίτες) και μέσα τοποθετήθηκε από ένα πολύτιμο αντικείμενο. Παραλλαγές αυτής της εκδοχής στον Πόντο και τη Μικρά Ασία παρουσιάζουν τον Άγιο Βασίλειο να κερδίζει τον εισπράκτορα των φόρων σε χαρτοπαίγνιο και στη συνέχεια να γίνεται η διανομή των κερδών με μικρά ψωμιά ή με μια μεγάλη πίτα.

Οι βασιλόπιτες φτιάχνονται ως επί το πλείστον από αλεύρι, αυγά, ζάχαρη και γάλα. Στην επιφάνειά τους συνήθως αναγράφεται ο αριθμός του έτους, ή μια ευχή από ξηρούς καρπούς και ρόδια -σήμερα βέβαια οι ζαχαροπλάστες έχουν εφεύρει διάφορες παραλλαγές στολισμού. Στο εσωτερικό τους τοποθετείται ένα κέρμα, που λέγεται κωνσταντινάτο, ενώ σε διάφορες αγροτικές περιοχές συχνά ο μποναμάς ήταν ένας σπόρος που συμβόλιζε την καλή σοδειά. Σε παλιότερες και δύσκολες εποχές, το φλουρί ήταν ακόμα κι ένα κουμπί, ένα άχυρο ή ένα κομμάτι κόκκινη κλωστή.

Οι πιο κλασικές βασιλόπιτες είναι οι πολίτικες που περιέχουν μαχλέπι, οπότε θυμίζουν κάπως το τσουρέκι ή αυτές που μοιάζουν με κέικ, και περιλαμβάνουν φρούτα, ξηρούς καρπούς, λικέρ ή άλλα ηδύποτα ανάλογα την περιοχή. Επίσης στη Θεσσαλονίκη συναντάμε μια ενδιαφέρουσα συνταγή με σαλέπι, γιαούρτι και μαστίχα.

Όμως σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας οι βασιλόπιτες δεν είναι γλυκιές. Στην Ήπειρο, η βασιλόπιτα είναι κρεατόπιτα, και έχει τις ρίζες της στην παράδοση των Βλάχων και των Σαρακατσάνων που ήταν ως επί το πλείστον βοσκοί. Οι Σαρακατσάνοι επίσης έφτιαχναν και μια γλυκιά πίτα το πρωί της παραμονής, και την έτρωγαν ανήμερα του Αγίου Βασιλείου για να πάει καλά η χρονιά. Στο Μέτσοβο, από την άλλη φτιάχνουν ακόμα και σήμερα μια αρωματική πίτα με κιμά σκεπασμένη με το φλουρί να είναι κρυμμένο στη ζύμη και όχι στη γέμιση. Στα Ιωάννινα, σύμφωνα με μια παλιά συνταγή, η πίτα ήταν ανοιχτή, και η γέμιση αποτελούνταν από κρέας προβάτου ή κοτόπουλο, μαζί με πολλά αυγά και ψιλοκομμένα ζεματισμένα κρεμμύδια.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.