Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα. Η σκέψη μου στα παιδιά που δεν γνώρισαν ποτέ τον βιολογικό τους πατέρα.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ
Τόσο η Γιορτή της Μητέρας όσο και η Γιορτή του Πατέρα είναι κινητές εορτές: η πρώτη εορτάζεται κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαϊου, η δεύτερη κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Αναμφίβολα δεν ήταν στις προθέσεις των εμπνευστών, αλλά –εάν διαθέτεις κάμποση νοσηρή φαντασία- μπορείς να διακρίνεις πίσω από την κινητικότητα των ημερομηνιών και αντίστοιχη κινητικότητα στα συναισθήματα. Προχτές, κατά τη Γιορτή του Πατέρα, μια επί τροχάδην πλοήγηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (κι αφού έβαζες πρώτα στην άκρη τα λάικ, τις καρδούλες και όλα τα συναφή στερεότυπα) θα σε έπειθε χωρίς δυσκολία ότι η θερμοκρασία των συναισθημάτων κάθε παιδιού για τον πατέρα του είναι ευθέως ανάλογη με την προσωπική του εμπειρία από τον πατέρα του. Αυτονόητη κι εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση: να τον έχει γνωρίσει.
Δεν γνώρισα ποτέ τον βιολογικό μου πατέρα. Αφήνω ανοιχτό ένα μικρό παραθυράκι (κάθε χρόνο και πιο μικρό) να τον γνωρίσω κάποτε, αλλά με δεδομένο ότι σε έξι μήνες θα κλείσω τα εξήντα –άρα ουσιαστικά μιλάμε για έναν άνθρωπο πάνω από τα ογδόντα, πιθανότατα και πάνω από τα ενενήντα- έχω συμφιλιωθεί εδώ και καιρό με την ιδέα πως το ερωτηματικό για την ταυτότητά του θα με συνοδεύει μέχρι και τον δικό μου τάφο. Στο ληξιαρχείο του Ρεθύμνου, όπου γεννήθηκα, καταχωρίστηκα ως «αγνώστου πατρός». Μετά από μια σύντομη παραμονή μου στο Πατριωτικό Ίδρυμα Κοινωνικής Προνοίας και Αντιλήψεως (ΠΙΚΠΑ), όπου θεωρούσα –όπως όλα τα νήπια- ως «μπαμπά» μου κάθε αρσενικό που πλησίαζε σε απόσταση μικρότερη των πέντε μέτρων, δύο υποψήφιοι πατεράδες –ένας ανάδοχος, για βραχύ διάστημα κι ένας θετός, από τα οκτώ μου κι έπειτα- αναπλήρωσαν το κενό του «αγνώστου».
Εάν τώρα με ρωτούσατε ποιον από τους τρεις εκλαμβάνω συναισθηματικά ως τον πραγματικό μου πατέρα, δίχως τον παραμικρό δισταγμό θα σας απαντούσα: τον θετό. Βλέπετε, οι άνθρωποι δεν είναι πληροφορίες –δεν είναι μόνο πληροφορίες, για την ακρίβεια. Πάνω και πρώτα απ’ όλα είναι βιώματα. Πατέρας δεν είναι μονάχα το σπέρμα. Είναι και το βλέμμα πάνω από το προσκεφάλι σου. Το χέρι που σε κρατάει για να περάσεις απέναντι. Η φυσική παρουσία δίπλα σου. Όπως το θέτει ο ανεπανάληπτος Ρούπερτ Έβερετ στο “The next best thing” (1999), το κύκνειο άσμα του Τζον Σλέσινγκερ, όταν ως ομοφυλόφιλος διεκδικεί δικαστικά την πατρότητα ενός παιδιού που ανέθρεψε, αλλά δεν είναι βιολογικά δικό του: «Φαίνεται ότι όλη μου τη ζωή σκέφτομαι το αίμα. Και το αίμα… είναι μια μπούρδα. Όλοι είμαστε γεμάτοι. Είναι καλό… γίνεται κακό… αλλά δεν δείχνει τι είμαστε. Ο πραγματικός γονιός δεν φαίνεται από το DNA. Κανείς δεν σε κάνει γονιό ούτε σε καταργεί. Εγώ κέρδισα το δικαίωμα να είμαι πατέρας του Σαμ. Έτσι, άσχετα από την απόφασή σας, ο Σαμ είναι γιος μου, για πάντα».
Να λοιπόν ένας ορισμός της πατρότητας που ίσως αφήνει πολλούς δυσαρεστημένους, αλλά είναι ακριβοδίκαιος: ένα δικαίωμα που κερδίζεται. Δεν το αποκτάς με one night stand, ούτε το ξεχρεώνεις με την τυπική άσκηση των πατρικών σου καθηκόντων. Στη Γιορτή του Πατέρα δεν σε προσκαλεί ούτε το πουλί σου, ούτε μια μητέρα που σε βαριέται, αλλά σε έχει συνηθίσει ή έχει συνηθίσει να σε βαριέται. Στη Γιορτή του Πατέρα σε προσκαλεί μονάχα το παιδί σου –αφού περάσεις τις δια βίου εισαγωγικές εξετάσεις με καλό βαθμό, στο μέτρο που μπορείς ή στο μέτρο που προσπαθείς. Κυρίως; Αφού γράψεις πάνω από τη βάση στο πιο σημαντικό μάθημα: να είσαι εκεί.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.