Αναφερόμενος στο ατύχημα που του συνέβη στις 21 Νοεμβρίου του 2004 ο Πάνος Τριανταφύλλου είπε πως πιστεύει βαθιά στο Θεό και μίλησε για μια σειρά συγκυριακών γεγονότων από την αρχή ακόμα της ζωής του.

«Σίγουρα πιστεύω στο Θεό. Υπήρξε μια σειρά συγκυριών και γεγονότων που με έχουν σημαδέψει. Χτύπησα στις 21 Νοεμβρίου του 2004. Όταν γεννήθηκα είχε ένα τροχαίο ατύχημα η μητέρα μου και γι’ αυτό και πήρα το όνομα Παναγιώτης ήμουν ταμένος στο όνομα της Παναγίας. Το μέρος στο οποίο χτύπησα ήταν κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ που είναι ο προστάτης των παράλυτων. Πιστεύω πως όλα για κάποιο σκοπό γίνονται.

Από την πρώτη στιγμή δεν είπα ποτέ “τι μου συνέβη” και “γιατί σε μένα”.
Ημουν στο αυτοκίνητο μαζί με άλλους δύο φίλους. Το αυτοκίνητο έπεσε στο γκρεμό, τα άλλα δύο παιδιά δεν έπαθαν τίποτα μόνο γρατζουνιές, εγώ πετάχτηκα έξω όταν έκανε κωλοτούμπες το αυτοκίνητο πέφτοντας από τον γκρεμό και γι ´αυτό και χτύπησα.

Με το συνοδηγό είμαστε κολλητοί φίλοι και τώρα με τον οδηγό δεν έχουμε επαφή γιατί είχαν γίνει κάποια πράγματα και μετά δεν έδειξε το ενδιαφέρον που θα έπρεπε να δείξει κατά την δική μου γνώμη. Δεν το έδειξε, εγώ στη δική του περίπτωση θα έδειχνα ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή βάζεις τον εαυτό σου και ένα μέτρο σύγκρισης στην συμπεριφορά του απέναντι.»

Ο Πάνος Τριαντάφυλλου ανέφερε ότι ποτέ δεν το έβαλε κάτω ακόμα και όταν έμαθε από τους γιατρούς ότι δεν θα ξαναπερπατήσει.

«Οταν αντιλήφθηκα ότι είναι πάρα πολύ σοβαρή η κατάσταση μου είπα ότι αν είναι έτσι τα δεδομένα έτσι θα προχωρήσω. Η οικογένεια μου και οι φίλοι ήταν αυτοί που με έκαναν να νιώσω άνετα με αυτό που έπαθα και να μην το βάλω κάτω. Ο αθλητισμός ήταν που με βοήθησε και με έκανε πιο γρήγορα δυνατό. Έγινε πιο γρήγορα ανεξάρτητος και έγινα ανεξάρτητος και έξω στους δρόμους της Αθήνας.

«Μια καθημερινή μου μέρα είναι να ξυπνήσω, να φάω το πρωινό μου, να πάω στην προπόνηση αλλά μέχρι να φτάσω στην προπόνηση χρειάζομαι το διπλάσιο χρόνο από έναν αρτιμελή άνθρωπο. Θέλω τον διπλάσιο χρόνο να ντυθώ, να μαγειρέψω, να βγω στο δρόμο, να πάω στο αυτοκίνητο. Μένω μόνος μου όμως δεν χρειάζομαι κάποιον άνθρωπο να με βοηθάει.

Είναι κάτι το οποίο προσπάθησα πάρα πολύ από την πρώτη στιγμή. Με έβαζαν σε ένα αναπηρικό καροτσάκι μπάνιου για να κάνω μπάνιο. Εγώ τους είπα οκ δεν μπορεί να γίνεται συνέχεια αυτό. Αφήστε με μόνος μου θα το προσπαθήσω μόνος μου και το κατάφερα μόνος μου. Προσπάθησα να κάθομαι στο κρεβάτι, να κάθομαι στο αμαξίδιο, να μπαίνω και να βγαίνω από το αυτοκίνητο, να οδηγώ.»

«Πιστεύω στο θαύμα, ότι θα περπατήσω ξανά»
Σε ερώτηση αν πιστεύει σε ένα θαύμα προκειμένου να ξαναπερπατήσει απάντησε ότι είναι έτοιμος και για το καλό αλλά και για την εκδοχή να μην περπατήσει ποτέ ξανά.

«Πιστεύω γενικά στο θαύμα, το θαύμα έρχεται και από την ιατρική αν βγει κάποιο χειρουργείο που μπορώ να κάνω και μπορώ να περπατήσω θεωρώ ότι θα είναι ένα θαύμα.

Τον εαυτό μου τον έχω σκεφτεί και όρθιο, όχι να τρέχω δεν έχω σκεφτεί να τρέχω αλλά με έχω σκεφτεί όρθιο να περπατάω. Έχω στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή θα ξαναπερπατήσω ή ότι θέλω να ξαναπερπατήσω, αλλά εάν δεν γίνει αυτό δεν μπορώ να σταθώ στο ότι κάποια στιγμή θα περπατήσω. Προχωράει η ζωή εξελίσσεται η ζωή, πρέπει να είμαστε κοινωνικοί, να κάνουμε οικογένεια, να προχωράμε. Δεν θα απογοητευτώ αν τελικά δεν ξαναπερπατήσω γιατί ήδη το ζω αυτό 15 χρόνια».

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.