«Το κεφάλι βαρύ σαν ατσάλι και γεμάτο απ’ την καταιγίδα σκηνών και εξωτικών εικόνων που δεχτήκαμε μέσα σε 14 μέρες,αλλά η καρδιά…η καρδιά άδεια…. Όχι γιατί δεν είχε κάτι μέσα, αλλά γιατί την είχα αφήσει εκεί μαζί με τον Σιλουανό και τον Ονέσμας και όλη την παρέα αυτών των χαμογελαστών παιδιών και ανθρώπων.

Όλη αυτή η καινούργια κουλτούρα και η αντιμετώπιση των ανθρώπων που απ’ την πρώτη στιγμή που μας είδαν, δεν μας άφηναν απ’ την αγκαλιά και τα μάτια τους και περίμεναν πώς και πώς την επομενη μέρα και παρακαλούσαν να μην έρθει η τελευταία …που δυστυχώς ζύγωσε νωρίς. Δεν μπορώ να μιλήσω για τη δυστυχία αυτών των ανθρώπων, υπάρχουν πολλοί,ειδικά οι γιατροί που μπορούν να σας τη μεταφέρουν πολύ καλύτερα και με στοιχεία,αλλά εγώ φεύγοντας θα θυμάμαι…. Τους χαρούμενους ανθρώπους! Τους ευτυχισμένους ανθρώπους! Αυτούς που δεν διστάζουν να μάθουν ,να γνωρίσουν και να αμφισβητήσουν με τον πιο ευγενικό τρόπο όχι επειδή νομίζουν ότι ξέρουν αλλά επειδή θέλουν να συνδράμουν στον κόπο σου και να χαρούν με τη χαρά σού…

Αυτοί οι φωτεινοί άνθρωποι που δεν αφήνουν το εγώ τους να μπει πάνω απ’ το εμείς, ακόμα και αν έχουν κάτι σημαντικό για εκείνους το παραμερίζουν για τον συνάνθρωπο τους. Στην Ουγκάντα βλέπεις την πραγματική αλληλεγγύη που πολλοί την καπηλεύονται σε αλλα μήκη και πλάτη της γής ,αλλά λίγοι τη ζουν και ακόμα λιγότεροι την εκφράζουν με πράξεις,αντί να υπερηφανευφθούν με λόγια. Φεύγοντας πήρα Ένα μεγάλο μάθημα: Οτιδήποτε και αν γίνει…ποτέ να μην απογοητευτείς!Αλλά να αναρρωτηθείς…! Και τι πήγε στραβά να μην το πείς,και με χαμόγελο στο πρόσωπο,στο μυαλό και στην καρδιά να ξαναβγείς στη μάχη γιατί Αφρικανική μπόρα είναι η ζωή και με ομπρέλα το Θεό στα δύσκολα … γρήγορα και ωραία θα περάσει!»

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.