Το ανθρωπιστικό δυστύχημα των Τεμπών πριν από ένα χρόνο σημάδεψε το διάβα της πορείας της χώρας μας, βυθίζοντας στο πένθος και στη θλίψη όλους τους Έλληνες.

Ένας χρόνος και ακόμα παραμένουν ζωντανές οι εικόνες της σύγχρονης τραγωδίας, από την οποία πενήντα επτά αδελφοί μας γνώρισαν φρικτό και σκληρό θάνατο.

Ελάχιστο χρέος όλων η διατήρηση της μνήμης τους αλλά και η δέσμευση ότι μπορούμε να αναμετρηθούμε με την ευθύνη που μας αναλογεί και να είμαστε συνεπείς.

Στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης το τρένο δεν έφτασε ποτέ! Εκεί όμως σήμερα η Εκκλησία του Χριστού που παροικεί στη Νεάπολη και στη Σταυρούπολη της δυτικής Θεσσαλονίκης με επικεφαλής τον Ποιμενάρχη της κ. Βαρνάβα δεν ξέχασαν και άπαντες προσευχήθηκαν για την ανάπαυση των ψυχών των αδελφών μας, δεόμενοι προς τον Κύριο να τους χαρίσει τον Παράδεισο, εκεί που ουσιαστικά ανήκουν.

Τελέστηκε, σήμερα Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 2024, το Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Φιλίππου του Διακόνου εντός Σιδηροδρομικού Σταθμού, πλαισιούμενος από Ιερείς και Ιεροδιακόνους και έπειτα το ετήσιο Ιερό Μνημόσυνο για τους αδικοχαμένους ταξιδιώτες της μοιραίας επιβατικής αμαξοστοιχίας, τα ονόματα των οποίων έχουν χαραχτεί σε μαρμάρινη πλάκα εντός του Παρεκκλησίου, όπου και μνημονεύονται σε κάθε Λειτουργία.

Συγκινητική ήταν η στιγμή όταν ο Σεβασμιώτατος διάβασε τα πενήντα επτά ονόματα των αδικοχαμένων επιβατών, δεόμενος για την ανάπαυσή τους και την παρηγοριά των οικείων και όλων όσων πόνεσαν για την τραγική απώλειά τους.

Μητροπολίτης Νεαπόλεως Βαρνάβας: “Είναι καιρός να μυρίσει ο τόπος μας ανάσταση…”

Με επιστηρικτικό, παρηγορητικό και θεολογικό λόγο ο Ποιμενάρχης της εσπερίας Θεσσαλονίκης ανακούφισε τις πονεμένες ψυχές και έφερε στο προσκήνιο την ελπίδα της ζωής, επικαλούμενος τη στάση του καθενός έναντι της ζωής και των ανθρώπων, έναντι του Θεού που θυσιάστηκε για τούτο τον κόσμο.

“Η Εκκλησία πάντοτε μνημονεύει, θυμάται και κανείς δεν περνά απαρατήρητος. Σε κάθε Θεία Ευχαριστία, ο Χριστός, η Κυρία Θεοτόκος, οι Άγιοι μας, οι Χριστιανοί που αγωνίζονται αλλά και οικεία αγαπημένα μας πρόσωπα που βρίσκονται στην αγκαλιά του Θεού και στη δικαία κρίση Του, είναι άπαντες – παρόντες.

Το κάλεσμα της προσευχής και της αγάπης που δεν εξαιρεί κανέναν, γίνεται πρόσκληση για συμμετοχή στον εορτασμό της Ανάστασης, για να νικιέται η φθορά και ο θάνατος!

Σήμερα, ημέρα του Σαββάτου, ημέρα των κεκοιμημένων, η Εκκλησία μνημονεύει, θυμάται, μια θύμηση που ενεργοποιεί η αγάπη. Η μνημόνευση αποτελεί κάλεσμα στη θύμηση του Θεού, να μνημονεύσει κι Εκείνος τα πρόσωπα που αγαπάμε, για να ανταμώσει η μνήμη και η αγάπη του Θεού, με τη δική μας θύμηση και αγάπη!

Έτσι πορευόμαστε μαζί, συνέκδημοι και συνοδοιπόροι σ’ αυτό το ταξίδι της ζωής, γεμάτο με σταυρούς και δοκιμασίες, με πόνο και οδύνη αλλά και με όποιες χαρές κρύβει το ταξίδι αυτό.

Αυτή η λειτουργική αγάπη γίνεται η αντίστασή μας να ξεχάσουμε, μια αντίσταση προσευχής, η οποία μόνο αυτή μπορεί να απαλύνει τον πόνο και τη θλίψη, την πίκρα και την αγωνία, το παράπονο και τον θυμό.

Σε όλα αυτά δεν είμαστε μόνοι μας, έχουμε παρηγοριά και την παραμυθία της μάνας μας Παναγιάς που γνωρίζει από πόνο και πάντοτε μας παρηγορεί και σκουπίζει με το ωμοφόριο της τα δάκρυα μας…και ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός που με τον θάνατό του πάτησε τον θάνατο, για να σκορπίσει την ελπίδα της αναστάσεως!

Η Εκκλησία μας αδιάκοπα με την αντίσταση της προσευχής, με το φως που το αγιοκέρι κρατά με της ανάστασης τον τόπο θα προσπαθεί να αποδιώχνει το σκοτάδι του θανάτου.

Αν γίνουμε μέτοχοι αυτής της αλήθειας θα ζήσουμε στο φως παντοτινά. Πως όμως θα το κατανοήσουμε αυτό σε έναν τόπο γεμάτο θάνατο, που κυριεύει η σκληρότητα και η αδιαφορία; Τον τελευταίο όμως λόγο στην ιστορία θα τον έχει ο Θεός, θα τον έχει η ανάσταση, θα τον έχει ο γιορτασμός της νίκης ενάντια στο θάνατο”.

Κάλεσε τους πιστούς να αντισταθούν στο διάβα της ζωής τους με πίστη μέσα σε έναν κόσμο απιστίας, με εμπιστοσύνη σε έναν κόσμο που δεν πιστεύει και με αγάπη στην καρδιά τους που τα πάντα νικά.

Σε άλλο σημείο του λόγου του τόνισε ότι όλοι σήμερα, από το Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Φιλίππου, μνημονεύουμε τα ονόματα των αδελφών και των παιδιών μας που χάθηκαν τόσο άδικα και τραγικά στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Για να μην πικραθούν ότι λησμονήθηκαν, γι’ αυτό με ενότητα και ομοψυχία προσευχόμενοι δεόμαστε υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους. Και λειτουργούνται κάθε φορά που τελείται το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Φιλίππου και η μνημόνευσή τους γίνεται αντίσταση στην αδιαφορία πάντων ημών, για να απομακρυνθεί η ασχήμια του θανάτου, για να αναστηθεί ο τόπος μας από την αρχή, αναλαμβάνοντας ο καθείς την ευθύνη που του αναλογεί και αντιστοιχεί. Είναι ο καιρός να αλλάξει ο καθένας μας από εμάς, να βάλει την αγάπη στην καρδιά του και να έρθει στο προσκήνιο η Βασιλεία των Ουρανών. Είναι καιρός να μυρίσει ανάσταση ο τόπος μας…!

Ολοκληρώνοντας υπογράμμισε ότι η προσευχή όλων μας γίνεται παραμυθία και μια μεγάλη αγκαλιά για να δεχθεί με σεβασμό τον πόνο των ανθρώπων, για να είναι απαντοχή, για να μοιραστεί και να μικραίνει και η μνήμη των τελειωθέντων αδελφών μας να μείνει αιώνια.

Προ της απολύσεως ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε σε Αναγνώστη τον μαθητή της Α’ Γυμνασίου Ιωάννη, εγγονό του Εφημερίου του Ιερού Ναού, που διακονεί στο Ιερό και στο Αναλόγιο.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.